Miałem osiemnaście lat, gdy po śmierci rodziców postanowiłem zrobić wszystko, aby nasza ósemka rodzeństwa nie została rozdzielona. Przez kolejne trzy lata żyłem w przekonaniu, że z trudem utrzymuję nas wszystkich na powierzchni. Dopiero pewnego dnia najmłodszy brat odnalazł stare zdjęcie, a napis umieszczony na jego odwrocie całkowicie odmienił moje spojrzenie na historię naszej rodziny.
Miałem osiemnaście lat, kiedy otworzyłem drzwi i zobaczyłem na progu dwóch funkcjonariuszy policji.
Za moimi plecami Lila śmiała się w kuchni, ponieważ Tommy wsypał płatki śniadaniowe do rondla i z dumą oznajmił, że przygotował „zupę śniadaniową”. Phoebe krzyczała, że to obrzydliwe. Sybil gorączkowo szukała lewego buta.
Ethan z Adamem sprzeczali się o bluzę z kapturem, która w rzeczywistości nie należała do żadnego z nich, a Benji ciągnął po podłodze swój koc, wyglądając jak mały, zmęczony duszek.
Przez zaledwie dziesięć sekund wszystko wydawało się zwyczajne.
Miałem osiemnaście lat.
Potem jeden z policjantów zapytał:
— Czy ty jesteś Rowan?
Jeszcze zanim skończył mówić, wiedziałem, co się stało. Wystarczyło spojrzeć na jego twarz.
Moja dłoń nadal spoczywała na klamce.
— Tak.
Jego partner rzucił spojrzenie ponad moim ramieniem na moje rodzeństwo, jakby już wiedział, jaki los czeka całą siódemkę.
— Doszło do tragicznego wypadku — powiedział cicho. — Pańscy rodzice nie przeżyli.
Usłyszałem, jak śmiech Lili nagle ucichł.
— Czy ty jesteś Rowan?
— Co…? — wydusiłem, bo mój umysł nagle odmówił współpracy.
— Bardzo mi przykro. Radziłbym wezwać kogoś z rodziny, kto pomoże wam w tej sytuacji.
Tommy pojawił się w przedpokoju z plamą mleka na koszulce.
— Rowan?
Odwróciłem się. Siedem par oczu patrzyło na mnie, oczekując, że powiem, co teraz robić.
Przymknąłem drzwi, żeby nie widzieli twarzy policjantów, i powiedziałem spokojnie:
— Wszyscy usiądźcie.
Phoebe niemal szeptem zapytała:
— Gdzie są mama i tata?
Otworzyłem usta, ale nie potrafiłem wydobyć z siebie ani jednego słowa.
„Powinieneś zadzwonić po rodzinę.”
Kilka dni później pani Hart z opieki społecznej siedziała naprzeciwko mnie przy kuchennym stole. Przed sobą miała grubą teczkę z dokumentami, która wyglądała tak, jakby miała za chwilę przekreślić całe nasze życie.
Tommy spał zwinięty na kanapie.
Lila i Phoebe stały w korytarzu, udając, że wcale nie przysłuchują się rozmowie.
— Dzieci będą musiały zostać tymczasowo umieszczone w rodzinach zastępczych — powiedziała pani Hart.
— Razem? — zapytałem natychmiast.
Spojrzała na dokumenty zamiast na mnie.
To wystarczyło za odpowiedź.
— Nie.
Z korytarza dobiegł cichy, stłumiony dźwięk. Lila nie zdołała ukryć emocji.
Tommy nadal spał na kanapie.
Nie odrywałem wzroku od pani Hart.
— Przecież oni dopiero co stracili mamę i tatę.
— Wiem, Rowan — odpowiedziała łagodnym tonem.
Pokręciłem głową.
— Nie. Gdyby pani naprawdę to rozumiała, nie proponowałaby pani rozdzielenia ich, jakby byli przypadkowo dobranymi skarpetkami.
Jej wyraz twarzy złagodniał jeszcze bardziej.
— Rowan, masz dopiero osiemnaście lat.
— Doskonale wiem, ile mam lat.
— Nie masz wykształcenia, stałej pracy ani pewnych dochodów. Według dokumentów zalegacie również ze spłatą kredytu hipotecznego.
— Mogę pracować. Nauczę się wszystkiego, czego potrzeba. Tylko proszę… nie rozdzielajcie ich.
— Oni właśnie stracili rodziców.
— To nie jest takie proste.
Spojrzałem na Tommy’ego, skulonego pod kocem. W dłoni wciąż ściskał stary brelok należący kiedyś do mamy.
— Równie trudne jest powiedzenie sześcioletniemu dziecku, że w ciągu jednego tygodnia straciło nie tylko rodziców, ale także własną rodzinę.
Pani Hart powoli przymknęła teczkę.
— Rozumiem, co próbujesz powiedzieć. Naprawdę. Ale sama miłość nie zawsze wystarcza.
— W takim razie proszę powiedzieć mi, czego jeszcze potrzebuję. Proszę mi pomóc.
Westchnęła cicho.
— Mogę zrobić tylko tyle, na ile pozwalają mi przepisy, Rowan. Musisz jednak pamiętać, że termin rozprawy sądowej zostanie wyznaczony, niezależnie od tego, czy jesteśmy na to gotowi.
Jeszcze raz spojrzałem na nią i odpowiedziałem niemal szeptem:
— To naprawdę nie jest takie proste.
Rozprawa sądowa okazała się jeszcze trudniejsza, niż się spodziewałem.
Ciotka Denise pojawiła się w eleganckim kremowym płaszczu i z perłami na szyi, a wuj Warren szedł obok niej z grubą teczką pod pachą, jakby wynik całej sprawy był już dawno przesądzony.
— Kocham te dzieci — powiedziała ciotka Denise do sędziego, przykładając chusteczkę pod zupełnie suche oko. — Ale Rowan sam jest jeszcze dzieckiem. Mogę zaopiekować się dwójką najmłodszych, dopóki sytuacja się nie unormuje. Mam odpowiednie warunki i jestem gotowa się tego podjąć.
Phoebe mocno ścisnęła rękaw Lili.
— Dwójką najmłodszych? Czy ciocia w ogóle pamięta, jak oni mają na imię? Dlaczego mówi o nich tak, jakby byli walizkami do przewiezienia? — zapytałem.
— Kocham te dzieci.
Ciotka Denise odwróciła się w moją stronę.
— Kochanie, nie bądź egoistą. Nie uratujesz wszystkich.
Spojrzałem prosto na sędziego.