Pamiętasz, jak podczas ostatniej zmiany w naszym oddziale urodziła jedna dziewczyna? Ona nie tylko krzyczała, ale przeklinała jak dorosły mężczyzna — takie zachowanie było całkowicie niedopuszczalne! Nie każdy mężczyzna potrafiłby tak, było nawet nieprzyjemnie słyszeć takie słowa od kobiety.
— Pamiętam. A co się z nią stało?
— Napisała oświadczenie o odmowie i porzuciła swoje dziecko, a sama odjechała! Co za pechowka!
Autobus mocno się zatrzęsął i telefon Nadii prawie wyślizgnął się jej z rąk.
Przypomniała sobie tę dziewczynę. Poród nie był dla niej zbyt ciężki, ale krzyczała tak, jakby świat się walił. Kiedy dowiedziała się, że urodziła syna, wyraziła niezadowolenie: dobrze, że to nie dziewczynka, bo tak będzie jej łatwiej, bo mężczyznom zawsze jest łatwiej.
Nadia spojrzała zamyślona przed siebie i zauważyła pełną kobietę z chłopcem, który mocno trzymał się jej płaszcza.
Ich ubrania były skromne, ale czyste. Kobieta miała na sobie staromodny, szeroki płaszcz.
Na początku Nadia nie zauważyła, że jest w ciąży, ale gdy tylko to zrozumiała, podskoczyła i zaproponowała jej miejsce. Chłopiec natychmiast pociągnął mamę za rękę, pokazał jej coś, a potem przeliczył na palcach: mama nie słyszy, podziękował Nadii.
Nadia naprawdę jej współczuła.
Być może żyją w biedzie, więc wyjęła z torby czekoladkę. Zwykle kupowała sobie jedną po zmianie, kiedy czuła lekkie zmęczenie — czekolada zawsze pomagała.
— Bardzo dziękuję! — powiedział chłopiec, przeciągając słowa, ostrożnie wziął słodycze i z uśmiechem podziękował — Niech pani nie myśli, że nie mamy taty, on też jest głuchoniemy, ale ja słyszę! Żyjemy dobrze. Niedługo urodzi mi się siostrzyczka — powiedział z dumą, ciesząc się z mamy.
– Masz bardzo piękną mamę, po prostu cudowną! Będziesz miał siostrzyczkę i tatę, jesteś naprawdę bardzo szczęśliwym chłopcem – odpowiedziała mu szczerze Nadia.
Była zachwycona tak naturalnym szczęściem tych ludzi!
Kiedy autobus się zatrzymał, Nadia omal nie przeoczyła swojego przystanku.
Chłopiec krzyknął jej coś na pożegnanie, ale ona już wyskakiwała z autobusu, kiedy drzwi prawie ją przytrzasnęły.
Nadia przyszła do pracy na czas.
„Wyobrażasz sobie, ta dziewczyna ma męża! Chociaż kilka tygodni przed porodem złożyła wniosek o rozwód. To niezrozumiałe” – powiedziała położna Zinaida Petrowna, witając Nadia w sali przedporodowej. Była bardzo oburzona.
To ona dzwoniła wcześniej do Nadii, nie mogąc się uspokoić z irytacji.
— A jej dziecko miało dziewięć punktów w skali Apgar!
– Lepiej zobaczmy, kto jest nowy – próbowała odwrócić jej uwagę Nadia.
Dlaczego jedni mają mnóstwo dzieci, a inni bezskutecznie marzą o rodzinie i dzieciach, pozostając samotnymi?
Zinaida Petrowna zamilkła i poklepała Nadię po ramieniu. Nie warto było się tak bardzo martwić, bo wiedziała, że Nadia była już mężatką, ale rozstali się: jej mąż marzył o dzieciach, a ona z jakichś powodów nie mogła rodzić. Mówiono, że w dzieciństwie jej choroba pozostawiła powikłania. Albo po prostu jej mąż jej nie kochał. Ten temat był bolesny dla Nadii.
Potem spotkała ojca tego malucha.
Przyszedł zapytać, kiedy będzie mógł odebrać syna. Mężczyzna był otyły i niezdarny, miał zagubione spojrzenie, jak duże dziecko.
— Słuchaj, ten tata okazuje się inny, nie taki jak ta dziewczyna, normalny. Widać, że nie jest orłem, ale przyszedł po syna. Pytał, jak opiekować się dzieckiem, starał się nie okazać, że się boi — powiedziała Zinaida Petrowna, szturchając Nadję w bok i wskazując na dużego mężczyznę, który miał około czterdziestu lat.
Nadia nie mogła się powstrzymać i podeszła do niego: „Jeśli ma pan jakieś pytania, proszę się nie krępować. Oto mój numer telefonu, nazywam się Nadia, jestem pediatrą, jeśli będzie pan czegoś potrzebował, proszę zadzwonić”.
„Dziękuję, a ja nazywam się Mikołaj!” – powiedział mężczyzna z uśmiechem, ale w tym momencie przyniesiono mu niebieski wózek i nie wiedział, jak go wziąć.
Nadia zrobiło się go żal i zapytała: – Czy ma pan kogoś, kto mógłby panu pomóc?
– Nie, moi rodzice mieszkają na wsi, nie akceptowali Oksany, mówili mi, żebym się nie żenił. Potem sam wszystko zrozumiałem i nie chcę im nawet o tym mówić, dam sobie radę sam! Wziąłem urlop i odkładałem pieniądze na dziecko. Oksanka o tym nie wiedziała.
— Dobrze pan zrobił, ale proszę się nie martwić. Jutro przyjdzie do pana pielęgniarka z przychodni, wszystko panu wyjaśni — pocieszyła go Nadia.
— Nie boję się! — powiedział pewnie Mikołaj, delikatnie przytulając dziecko.
Chociaż jego słowa brzmiały odważnie, oczy zdradzały strach. Nie było to zaskakujące, ponieważ nawet młode matki czasami nie wiedziały, jak postępować z noworodkiem, a on miał przed sobą dorosłe życie.
Przez resztę dnia Nadia myślała o Mikołaju i jego dziecku. Jak sobie radzą? Sam zamierza wychowywać dziecko, a to ogromna odpowiedzialność.
Nadia poczuła chęć, żeby do niego zadzwonić i zapytać, jak się mają sprawy. Mikołaj też zostawił jej swój numer, żeby oboje wiedzieli, kto dzwoni.
Stopniowo przypomniała sobie chłopca z autobusu.