Pędziłam do szkoły zaraz po telefonie od dyrektora. Powiedział, że jacyś obcy mężczyźni wypytują o moją córkę. Byłam przekonana, że los znów zamierza odebrać mi coś cennego. Nie miałam pojęcia, że jeden niezwykle odważny gest dobroci sprawi, iż miłość mojego zmarłego męża powróci do naszego życia w sposób, którego nigdy nie potrafiłabym przewidzieć.
Dyrektor zadzwonił akurat wtedy, gdy płukałam miskę po płatkach Letty i starałam się nie patrzeć na pusty haczyk w przedpokoju. To właśnie tam jeszcze niedawno powinny wisieć klucze Jonathana.
— Piper? — odezwał się. Jego głos był napięty. — Musisz natychmiast przyjechać do szkoły.
Dłoń zadrżała mi tak mocno, że miska wyślizgnęła się z rąk i uderzyła o zlew.
— Czy z Letty wszystko w porządku?
— Jest bezpieczna — odpowiedział szybko. Zbyt szybko. — Ale przyszło tutaj sześciu mężczyzn. Wszyscy pytali o nią po imieniu. Sekretarka uznała, że trzeba będzie wezwać ochronę.
Trzy miesiące wcześniej inny spokojny męski głos przekazał mi wiadomość, która roztrzaskała moje życie.
„Musisz natychmiast przyjechać.”
— Kim oni są? — zapytałam.
— Powiedzieli, że pracowali kiedyś z Jonathanem w zakładzie. Kiedy Letty usłyszała jego imię, odmówiła opuszczenia gabinetu. Piper, ona naprawdę jest bezpieczna, ale wszyscy są bardzo poruszeni. Przyjedź jak najszybciej.
Rozłączył się.
Stałam nieruchomo z telefonem w dłoni, podczas gdy woda nadal lała się do zlewu. Plecak Letty zniknął rano wraz z nią. Jonathan nie żył.
A strach, jak zdążyłam się przekonać, nigdy nie pyta o pozwolenie.
„Przyjedź jak najszybciej.”
Poprzedniego wieczoru znalazłam córkę stojącą boso pośrodku własnego małego dramatu.
— Letty? — zapukałam do łazienki. — Kochanie, mogę wejść?
Stała przed lustrem z kuchennymi nożyczkami w jednej dłoni i przewiązanym wstążką puklem włosów w drugiej. Jej włosy były nierówno obcięte do ramion, pełne postrzępionych kosmyków, a broda drżała jej od powstrzymywanych łez.
Najpierw spojrzałam na podłogę usłaną włosami, potem na nią.
— Letty… co ty zrobiłaś?
Wzruszyła ramionami, jakby przygotowywała się na najgorsze.
— Nie złość się.
— Staram się bardzo znaleźć uczucie przed złością, skarbie. Ale powiedz mi… co ty zrobiłaś?
Na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu, który natychmiast zniknął pod napływającymi łzami.
— W mojej klasie jest dziewczynka, Millie — zaczęła cicho. — Jest już po leczeniu, ale włosy nadal odrastają jej bardzo nierówno. Dzisiaj chłopcy śmiali się z niej na lekcji przyrody. Potem płakała w szkolnej łazience. Słyszałam to, mamo.
Uniósła związane włosy.
— Sprawdziłam w internecie. Prawdziwe włosy można wykorzystać do robienia peruk. Moich pewnie nie wystarczy, ale może chociaż trochę pomogą.
— Kochanie…
— Wiem, że wyglądają okropnie.
— Słyszałam, jak płakała, mamo.
— Wyglądasz tak, jakbyś stoczyła walkę z żywopłotowymi nożycami i ledwo ją wygrała — powiedziałam.
Parsknęła śmiechem.
— To było głupie?
Jonathan tracił włosy całymi garściami. Zostawały na poduszce, na ubraniach, wszędzie. Letty nigdy o tym nie zapomniała. Ja również nie.
Podeszłam do niej, odebrałam nożyczki i mocno przytuliłam.
— Nie — wyszeptałam. — Absolutnie nie. Twój tata byłby z ciebie niesamowicie dumny. Tak samo jak ja.
Przez chwilę płakała wtulona w moje ramię. Potem odsunęła się i spojrzała w lustro.
— Możemy to jeszcze jakoś uratować? Wyglądam jak postać z podręcznika historii.
Nigdy nie zapomniała tego, przez co przeszedł jej ojciec.
Godzinę później siedziałyśmy już w salonie Teresy.
Letty była owinięta fryzjerską peleryną, a Teresa oglądała zniszczenia na jej głowie z profesjonalnym przerażeniem.
W połowie strzyżenia wszedł jej mąż, Luis. Zatrzymał się, gdy zauważył związany kucyk leżący na blacie.
— Co tu się wydarzyło?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Letty wypaliła:
— Dziewczynka z mojej klasy potrzebuje peruki.
Spojrzał na nią uważnie, a potem uśmiechnął się do mnie przez lustro.
— Piper… to cała córka Jonathana.
Letty wyprostowała się dumnie.
— Znał pan mojego tatę?
— Oczywiście, kochanie. Pracowaliśmy razem przez osiem lat.
Dotknęła świeżo przyciętych końcówek.
— Myśli pan, że spodobałaby mu się taka fryzura?
Teresa prychnęła.
— Żaden rozsądny mężczyzna nie pochwaliłby fryzury wykonanej samodzielnie w łazience.
— Mamo! — jęknęła Letty.
— Ale — dodała Teresa łagodniej — pokochałby powód, dla którego to zrobiłaś.
Luis skinął głową.
— Twój tata nie potrafił patrzeć, jak ktoś cierpi samotnie. To go doprowadzało do szału.
— Millie udaje, że ją to nie rusza — powiedziała Letty. — Ale naprawdę ją boli.
— Oczywiście, że boli — odpowiedziałam.
Teresa została po godzinach. Naprawiła fryzurę Letty i dopasowała jej włosy do materiałów przeznaczonych na dziecięce peruki. Następnego ranka jedna z nich była już gotowa.
Przed szkołą odebrałyśmy perukę.
— Wyglądam dziwnie? — zapytała Letty.
— Wyglądasz jak ty sama. Po prostu spędzisz mniej czasu przy szczotce.
Uśmiechnęła się.
Potem lekko uniosła pudełko.
— Myślisz, że Millie naprawdę ją założy?