Myślałem, że jestem przygotowany na wszystko, kiedy zgodziłem się na elegancką pierwszą randkę. Jednak w chwili, gdy moja partnerka zamówiła najdroższe danie z całego menu, a później kategorycznie odmówiła zapłaty, stanąłem przed wyborem, który wystawił na próbę moją cierpliwość, dumę i pokazał, co naprawdę ma znaczenie w relacjach.
W wieku 32 lat wydawało mi się, że potrafię rozpoznać katastrofę, zanim jeszcze nastąpi.
Chciałbym powiedzieć, że od początku przeczuwałem, jak zakończy się spotkanie z Chloe, ale tak bardzo zależało mi, by ten wieczór się udał, że ignorowałem wszystkie pierwsze sygnały ostrzegawcze.
Od dłuższego czasu byłem poza światem randek. Mój ostatni poważny związek zakończył się cicho i bez dramatów — jak świeca, która powoli dopala się w pustym pokoju. Kolejne miesiące po rozstaniu nie były szczególnie samotne.
Były raczej… wyciszone. Praca wypełniała moje dni, wieczory spędzałem na oglądaniu seriali, które znałem już na pamięć, a znajomi odzywali się coraz rzadziej, bo każdy był zajęty swoim życiem, rodziną albo jednym i drugim jednocześnie.
Moja siostra Erin była osobą, która w końcu zmusiła mnie, żebym spróbował jeszcze raz.
— Evan, jesteś zbyt porządnym facetem, żeby siedzieć sam w domu. Wracaj do gry, stary. To nie koniec świata — powiedziała.
To właśnie ona w deszczowy czwartek zainstalowała mi aplikacje randkowe. Siedzieliśmy razem przy kuchennym blacie, przesuwając profile i śmiejąc się do łez.
— Wow, te kobiety naprawdę wiedzą, czego chcą — rzuciła Erin.
— I ty serio chcesz, żebym zagadywał do obcych ludzi? — zapytałem pół żartem, pół serio.
— Dokładnie tak. Rusz się w końcu z miejsca.
Kiedy sparowało mnie z Chloe, od razu się wyróżniała.
Była pewna siebie, atrakcyjna i odpowiadała szybciej oraz zabawniej, niż się spodziewałem. Już na początku zaczęła żartować z mojego zdjęcia profilowego, na którym trzymałem rybę i wyglądałem śmiertelnie poważnie.
Napisała:
— Wielki połów czy kryzys wieku średniego?
Odpisałem:
— A może jedno i drugie?
I tak zaczęła się nasza rozmowa.
Po kilku dniach pisania Chloe zaproponowała wspólną kolację.
— Zróbmy coś wyjątkowego. Życie jest za krótkie, żeby ciągle oszczędzać na przyjemnościach.
Zanim odpowiedziałem, chwilę się zawahałem. Byłem już kiedyś na randkach, które kończyły się niezręczną walką o rachunek albo nagłym „wyjściem do toalety”, po którym dziewczyna nigdy nie wracała.
Tym razem postanowiłem od razu wszystko jasno ustalić.
Napisałem:
— Hej, żeby nie było niedomówień — na pierwszych randkach zwykle dzielę rachunek po połowie. Dzięki temu obie strony wiedzą, na czym stoją.
Odpisała praktycznie od razu:
— Jasne, dla mnie to żaden problem!
Pomyślałem wtedy:
„Może tym razem naprawdę trafiłem na normalną osobę”.
To Chloe wybrała restaurację — nowoczesny lokal z owocami morza w centrum miasta. Przyciemnione światła, spokojny jazz i menu, przy którym człowiek zaczynał się zastanawiać, czy ceny nie zostały przypadkiem ukryte specjalnie po to, żeby nie dostał zawału.
Tamtego wieczoru wyprasowałem koszulę, której nie zakładałem od świąt, i ćwiczyłem small talk przed lustrem w łazience.
Powtarzałem sobie:
„Spokojnie, Evan. To zwykłe spotkanie, a nie casting do reality show”.
Przyjechałem pierwszy. Hostessa zapytała uprzejmie:
— Stoliki dla dwóch osób?
— Tak, rezerwacja na Evana.
Usiadłem przy barze i udawałem, że analizuję kartę win, choć w rzeczywistości co chwilę zerkałem na drzwi.
Barman uśmiechnął się pod nosem.
— Czekasz na kogoś?
— Pierwsza randka — przyznałem.
— I poznaliście się przez internet?
Zaśmiałem się.
— Aż tak to widać?
— Tylko dlatego, że sprawdzasz telefon co trzydzieści sekund.
Nagle usłyszałem kobiecy głos:
— Evan?
Odwróciłem się i zobaczyłem ją. Długie włosy, czerwona sukienka i pewność siebie, której nie sposób było nie zauważyć.
Wstałem tak szybko, że prawie przewróciłem stołek.
— Hej, Chloe. Bez problemu trafiłaś?
— To miejsce trudno przeoczyć — odpowiedziała, rozglądając się po restauracji. — Ale wow… naprawdę tu pięknie.
— To twój wybór — odparłem z uśmiechem.
Zaśmiała się i złapała mnie pod ramię.
— Mam talent do wyszukiwania dobrych miejsc.
Kiedy usiedliśmy przy stole, Chloe ledwo spojrzała na menu.
— Już wiem, co zamówię. Homara. I dodatkowe masło czosnkowe.
Kelnerka, Maya, zapisała zamówienie.
— Doskonały wybór. A dla pana?
— Poproszę łososia i wodę.
Chloe odchyliła się na krześle.
— To twoja pierwsza randka z Tindera?
— Nie pierwsza w życiu, ale pierwsza od bardzo dawna.
— Ja byłam już na kilku — stwierdziła. — Większość facetów jest albo spięta, albo skąpa. Ty wydajesz się spokojny.
Nerwowo się uśmiechnąłem.
— Staram się. Nawet ćwiczyłem rozmowę wcześniej.
Uniósła brew.
— Tak? No to mnie rozbaw.
— Potrafię dotknąć nosa językiem.
Chloe wybuchnęła śmiechem.
— To było okropne.
— Ale przełamało lody.
Wieczór początkowo układał się naprawdę dobrze. Rozmowa płynęła naturalnie, Chloe robiła zdjęcia jedzenia, śmiała się i żartowała.
Przez chwilę pomyślałem nawet, że źle ją oceniłem.