Myślałem, że jestem gotowy na wszystko, kiedy zgodziłem się na pierwszą randkę na drogiej restauracja. Ale kiedy mój towarzysz zamówił najdroższe danie w menu, a potem odmówił zapłaty, musiałem dokonać wyboru, który wystawił na próbę moją cierpliwość, dumę i pokazał, co naprawdę liczy się w randkach.
W wieku 32 lat wydawało mi się, że umiem już rozpoznać katastrofę jeszcze zanim się wydarzyła.
Chciałabym powiedzieć, że z Chloe zrozumiałam wszystko z góry, ale bardzo chciałam, żeby wieczór przebiegł dobrze, że zignorowałam wszystkie pierwsze alarmujące sygnały.
Dawno nie chodziłam na randki. Ostatni poważny związek zakończył się po cichu, jak świeca, która wyszła w pustym pokoju. Miesięcy po tym nie można było nazwać całkowicie samotnymi.
Były po prostu… wyciszone. Moje życie składało się z dni roboczych, wieczorów oglądających znane już seriale i przyjaciół, którzy pisali coraz mniej, bo wszyscy byli zajęci, żonaci, albo jedno i drugie na raz.
Chciałbym powiedzieć, że przewidziałem wszystko z Chloe.
Moja siostra Erin w końcu namawiała mnie, żebym spróbował jeszcze raz. «Jesteś zbyt przyzwoitym człowiekiem, żeby siedzieć w domu, Evan. Wracaj do gry, bracie. To nie koniec świata».
Pewnego deszczowego czwartku kazała mi pobierać aplikacje randkowe i siedzieliśmy przy kuchennym blacie, przewijając kwestionariusze i żartując, aż brzuch zabolał mnie od śmiechu.
— Whoa. Te kobiety są naprawdę pewne siebie, Ev.
— I chcesz, żebym porozmawiał z jednym z nich? — Zapytałem, na wpół rozbawiony, na wpół przerażony.
— Wróć do gry, bracie. To nie apokalipsa, wiesz.
Kiedy dopasowałem Chloe, od razu się wyróżniła.
Była pewna siebie, ładna i odpowiadała w taki sposób, że jej wiadomości okazały się mądrzejsze od moich. Naśmiewała się z mojego zdjęcia profilowego, na którym trzymam rybę i wyglądam zbyt poważnie na sobotni poranek.
Napisała do mnie:
«Wielki połów czy kryzys wieku średniego?»
Odpowiedziałem: «Dlaczego nie obie opcje?»
Tu się wszystko zaczęło.
Kiedy dopasowałem Chloe, od razu zwróciła na siebie uwagę.
Po kilku dniach korespondencji tam i z powrotem Chloe zaproponowała, że zje kolację.
«Zróbmy coś wyjątkowego. Życie jest krótkie… musisz się nim cieszyć».
Pamiętam, że zamarłem na chwilę, zanim odpowiedziałem. Miałem już randki, w których «był małym special» zamienionym w grę w chowanego z kontem lub gdzie dziewczyna poszła do toalety i nigdy nie wróciła.
Ale tym razem postanowiłam być szczera.
Musiałem zrozumieć, że mój czas i moje siły nie zostaną zmarnowane.
Po kilku dniach lekkiego flirtu Chloe zaproponowała, że spotka się na kolacji.
Napisałem więc do niej: «Hej, żeby od razu było jasne: na pierwszej randce zazwyczaj dzielę się partyturą. Tak jest łatwiej i od razu to rozumiemy na tej samej długości fali».
Niecałą minutę później odpowiedziała: «Fair! Bez problemu».
Wydawało się, że problem został rozwiązany.
«OK, Evan, — Powiedziałem sobie. — Może tym razem natknąłem się na normal».
Chloe wybrała miejsce — eleganckie restauracja owoce morza w centrum miasta. Było miękkie światło, spokojny jazz i atmosfera, w której ceny w menu zdawały się pojawiać dopiero po zmrużeniu oczu.
«Targi! Nie martw się».
Tego wieczoru prasowałem koszulę, której nie nosiłem od świąt Bożego Narodzenia i ćwiczyłem rozmowę w łazience. Przypomniałem sobie: «Po prostu spotykasz się z osobą, a nie casting w “Bachelor”».
Przyszedłem pierwszy. Hostessa uśmiechnęła się.
— Stół dla dwojga, proszę pana?
— Tak, dziękuję. Rezerwacja na nazwisko Evan.
Przyszedłem wcześniej i usiadłem w barze, udając, że studiuję kartę win. Za każdym razem, gdy drzwi się otwierały, podnosiłem wzrok, czekając na Chloe.
— Stół dla dwojga, proszę pana?
Barman wpadł mi w oko.
— Czekasz na kogoś, bracie?
Kiwnęłam głową.
— Pierwsza randka.
Uśmiechnął się.
— Spotkałem się online?
— Czy to takie oczywiste?
— Tylko dlatego, że sprawdzasz telefon co trzydzieści sekund, — powiedział, śmiejąc się i wycierając szybę.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, zabrzmiał głos.
— Evana?
— Czekasz na kogoś, bracie?
Odwróciłam się, a tam stała przede mną: długie piękne włosy, czerwona sukienka i szeroki lśniący uśmiech. Przez sekundę wydawało mi się, że cała publiczność zauważyła ją w tym samym czasie.
podskoczyłem, prawie przewracając stołek barowy.
— Witaj Chloe. Łatwo znalazłeś miejsce?
— Nie takie trudne, — powiedziała rozglądając się po restauracji. — Wow, tu jest bardzo pięknie.
Wzruszyłem ramionami, czując, jak nerwy znów dają o sobie znać.
— Twoja zasługa. Wybrałeś go.
Roześmiała się i wzięła mnie za ramię, gdy podeszła do nas gospodyni.
— Prawda. Mam talent do wybierania pięknych miejsc.
— Witaj Chloe. Łatwo znaleźć restaurację?
Poszliśmy do gospodyni między stołami, pięty Chloe pewnie klikały w podłogę. Przy stole usiadła pierwsza i rozejrzała się, jakby pamiętała każdy szczegół.
— Dobre miejsce, co? Oni mają homar! Uwielbiam homar. Mam nadzieję, że nie masz alergii, Evan, — powiedziała żartobliwie.
— Nie ma alergii, — odpowiedziałem. — Ale kiedy widzisz menu, pojawia się niewielki niepokój.