Część 1
Mój ośmioletni syn zmarł w szkole na tydzień przed Dniem Matki i jego plecak zniknął tego samego dnia. Wszyscy mówili mi, że nie ma już nic więcej do odkrycia. Wtedy przyszła do mnie mała dziewczynka drzwi trzymanie tego plecaka i to, co przyniosła do środka, zmieniło wszystko, co myślałem, że wiem o ostatnich dniach mojego syna.
Mój syn, Randy, miał zaledwie osiem lat, kiedy upadł w szkole.
Potem wszyscy powtarzali to samo: nikt nie mógł nic zrobić.
Próbowałem im wierzyć, bo wiara w cokolwiek innego wydawała się nie do zniesienia.
Ale jaskrawoczerwony plecak Randy’ego Spider-Mana zniknął tego samego dnia, co on.
To była część, której nikt nie potrafił wyjaśnić.
Jego nauczycielka, pani Bell, powiedziała, że nie ma pojęcia, dokąd to się podziało. Dyrektorka, pani Reeves, powiedziała, że szkoła szukała wszędzie. Nawet funkcjonariusz wyglądał na niespokojnego, gdy ponownie o to zapytałem.
“Haley,” powiedział delikatnie, siedząc naprzeciwko mnie przy moim kuchennym stole, “Wiem, że chcesz odpowiedzi, proszę pani, ale w sytuacjach awaryjnych wszystko może się zepsuć.”
Wpatrywałam się w niego. “Mój syn upadł w szkole, a jedyna rzecz, którą nosił każdego dnia, zniknęła. To nie to samo, co zagubienie.”
Nie kłócił się.
Nikt nie zrobił.
I jakoś to pogorszyło sytuację.
W poranek z okazji Dnia Matki usiadłam na podłodze salonu z kocem dinozaura Randy’ego na kolanach i jego miską płatków śniadaniowych na stoliku do kawy.
Co roku robił mi śniadanie.
Dla Randy’ego śniadanie oznaczało suche płatki zbożowe, zbyt dużo mleka wylanego na bok i kwiaty wyciągnięte z podwórka, z połową wciąż przyczepionych korzeni.
W tym roku miska była pusta.
O dziewiątej zadzwonił dzwonek do drzwi.
Zignorowałem to. Nie miałem siły stawić czoła kolejnej zapiekance, kolejnej karcie współczucia ani kolejnej parze współczujących oczu.
Potem znowu zadzwoniło.
Potem przyszło pilne pukanie.
Popchnąłem się do góry, wytarłem twarz i otworzyłem drzwi, gotowy kogoś odwrócić.
Ale mała dziewczynka stała na moim ganku.
Jej brązowe włosy były splątane. Jej policzki były mokre. Z jej ramion luźno zwisała spora dżinsowa kurtka.
W jej ramionach znajdował się plecak Randy’ego.
Ręka zacisnęła mi się wokół framugi.
“Czy jesteś mamą Randy’ego?” zapytała.
Kiwnęłam głową.
Przytuliła plecak bliżej. “Szukałeś tego, prawda?”
“Skąd to masz, kochanie?”
“Randy kazał mi to chronić. Był moim przyjacielem.”
Zacisnąłem klatkę piersiową. “Kiedy ci to powiedział?”
“Tego dnia.”
Sięgnąłem po plecak, ale ona się cofnęła.
“Nie,” szepnęła. “Najpierw muszę to powiedzieć, albo się przestraszę i ucieknę.”
Połknąłem mocno. “Jak się nazywasz?”
“Sarah.”
“Wejdź do środka, Sarah. Chcesz trochę soku?”
Zerknęła za siebie, jakby ktoś mógł ją powstrzymać.
“Nie ukradłam tego, ” powiedziała.
“Wiem.”
“Pilnowałem.”
Te słowa prawie mnie złamały.
Otworzyłem drzwi szerzej. “W takim razie zobaczmy, co Randy zostawił w środku.”
Sarah położyła plecak na moim kuchennym stole, jakby to było coś świętego.
“Powiedz mi,” Powiedziałem.
Potrząsnęła głową. “Otwórz to.”
Moje palce drżały, gdy rozpinałem torbę.
Wewnątrz znajdowały się igły dziewiarskie, lawendowa i biała przędza, wzór papieru i coś grudkowatego owiniętego w chusteczkę.
Wyciągnąłem go ostrożnie.
To miał być jednorożec. Jedna noga była niedokończona, ciało pochylone na bok, a mały biały ogon wystawał krzywo.
“Craft class,” Sarah powiedziała szybko. “Pani Bell powiedziała, że ręcznie robione prezenty byli lepsi, bo potrzebowali czasu i miłości. Większość dzieciaków robiła zakładki, ale Randy chciał zrobić jednorożca.”
“Dlaczego jednorożec? Uwielbiał dinozaury.”
Sarah wytarła nos rękawem. “Powiedział, że ci się podobają.”
Przycisnąłem niedokończoną zabawkę do piersi.
Kilka miesięcy wcześniej wspominałem o tym raz, pijąc z brzydkiego kubka jednorożca z wyszczerbioną rączką.
“Przypomniał sobie to?” Szepnąłem.
Sarah przytaknęła. “Myślę, że wszystko zapamiętał.”
Pod włóczką znalazłem kartkę.
Mamo, to jeszcze nie koniec.
Nie śmiej się. Sarah mówi, że róg jest najtrudniejszą częścią. Pani Bell stwierdziła, że nie ma wystarczająco dużo czasu przed Dniem Matki.
Kocham cię bardziej niż śniadanie płatki.
Miłość, Randy.
Uciekł mi jakiś dźwięk, zanim zdążyłem go zatrzymać.
Sarah też zaczęła płakać.
“Przepraszam, ” szepnęła, ponownie wycierając twarz. “Jest więcej.”
Część 2
Znalazłem zmiętą kartkę papieru złożoną na małe kawałki, jakby Randy próbował ją ukryć.
Ręce mi się trzęsły, gdy je otwierałem.
Droga Mamo,
Przepraszam, że zniszczyłem ścianę z okazji Dnia Matki. Wiem, że jesteś chory i zmęczony, a ja narobiłem sobie więcej kłopotów.
Ale obiecuję, że nie jestem zły.
Miłość, Randy.
Pod nim znajdował się złożony rysunek z fioletową kredką przedstawiającą wyciek farby.
Przez chwilę nie mogłem zrozumieć, co widzę.
Potem to zrobiłem.
“Co to jest?” Zapytałem.
Sarah spojrzała na buty.
“Sarah, kochanie?”
“Pani Bell kazała mu to napisać.”
“Kiedy?”
Spojrzała na plecak. “Tuż przed.”
Skóra mi ostygła. “Tuż przed czym?”
Jej oczy wypełniły się łzami.