Ostrożnie ujęłam Alexandra za rękę — jakbym bała się spłoszyć nie tylko jego, lecz także to kruche uczucie, które dopiero zaczynało zapuszczać między nami korzenie. Jego dłoń była ciepła, lekko szorstka, a w tym prostym dotyku było więcej szczerości niż we wszystkich jego wyjaśnieniach i usprawiedliwieniach.
— Naprawdę myślałeś, że odejdę tylko dlatego, że pojawiły się u ciebie trudności? — zapytałam cicho.
Wzruszył ramionami jak człowiek, który zbyt długo niósł samotnie ciężki bagaż.
— W naszym wieku… ludzie boją się zaczynać związek od problemów — powiedział. — Wszyscy chcą spokoju.
Uśmiechnęłam się gorzko.
Spokoju… Jakby samotność była spokojem. Jakby cisza w pustym mieszkaniu wieczorami mogła być prawdziwym szczęściem.
Wstałam i podeszłam do okna. Jezioro leżało nieruchomo, jakby na świecie nie istniało nic, co mogłoby je zaniepokoić. Kaczki leniwie przesuwały się po wodzie i nagle jedna z nich głośno zakwakała — tak niespodziewanie, że mimo łez mimowolnie się roześmiałam.
— Nawet kaczki nie potrafią milczeć przez cały czas — powiedziałam. — A ty postanowiłeś milczeć przede mną?
Alexandru po raz pierwszy tego wieczoru się uśmiechnął. Ten uśmiech był trochę winny, ale tak ciepły i bliski, że serce ścisnęło mi się boleśnie.
— Po prostu się przestraszyłem — powtórzył cicho. — Bałem się stracić szansę na to, żeby znów być szczęśliwym.
Odwróciłam się do niego:
— A nie pomyślałeś, że ukrywając prawdę, właśnie tę szansę narażasz?
Skinął głową.
Długo siedzieliśmy w milczeniu. Czasem cisza mówi więcej niż słowa — zwłaszcza wtedy, gdy nie ma w niej kłamstwa.
Później jedliśmy kolację. Alexandru nagle postanowił przygotować makaron, choć, jak się okazało, zupełnie nie umiał tego robić. Sos się przypalił, kluski skleiły się w dziwną bryłę, a on stał pośrodku kuchni z łyżką w dłoni i zagubioną miną.
— No pięknie — powiedział. — Taką kolacją kobiety na pewno się nie zachwyci.
— W wieku sześćdziesięciu dwóch lat trudno nas już zachwycić — odpowiedziałam. — Za to bardzo łatwo wzruszyć.
Jedliśmy ten okropny makaron i śmialiśmy się jak nastolatkowie, którym zupełnie nie przeszkadza, co mają na talerzu, byle obok był ktoś prawdziwy.
Ale nocą, kiedy zasnął, ja leżałam bez snu.
Myśli wracały jedna po drugiej. Długi. Pieniądze. Siostra. Jego lęk. Moje zaufanie.
Rozumiałam, że czeka nas trudny czas. W moim wieku nie ma się już ochoty na dramaty ani niespodziewane wstrząsy. Ale jeszcze mniej chce się ponownie zamykać serce.
Rano powiedziałam mu:
— Nie chcę być twoją tajemnicą. I nie chcę, żebyś ty był dla mnie tylko piękną kryjówką przed rzeczywistością. Jeśli jesteśmy razem — to razem we wszystkim.
Długo na mnie patrzył, a potem powiedział cicho:
— W takim razie musisz poznać Marię.
Zabrzmiało to jak krok w nieznane.
A jednak poczułam w sobie dziwny spokój. Być może pierwszy raz od wielu lat nie uciekałam przed trudnościami, lecz wychodziłam im naprzeciw.
Nie wiedziałam jeszcze, że to spotkanie odmieni nie tylko naszą relację, ale także moje wyobrażenie o miłości, zaufaniu i wieku.
I że czasem najbardziej przerażająca nie jest prawda, lecz strach przed tym, że znów zostanie się samą.
Do Marii jechaliśmy w milczeniu. Samochód miękko kołysał się na drodze, za oknami migały drzewa, które zaczynały już żółknąć, jakby lato niechętnie ustępowało miejsca jesieni. Patrzyłam przed siebie, lecz we mnie wszystko wrzało — niepokój, wątpliwości, nadzieja.
— Ona nie jest łatwym człowiekiem — powiedział nagle Alexandru, nie patrząc na mnie. — Nie jest zła. Po prostu życie mocno ją poturbowało.
— Nas wszystkich poturbowało — odparłam. — A jednak nie wszyscy się chowamy.
Westchnął. To westchnienie było ciężkie jak wyznanie spóźnione o całe lata.
Dom Marii wcale nie wyglądał tak, jak go sobie wyobrażałam. Stary, z łuszczącą się farbą, przekrzywionym płotem i pelargoniami w donicach przy ganku — takimi, jakie hodują kobiety przywiązane do tego, co znane.
Drzwi otworzyły się niemal natychmiast.
Maria była niższa od brata, szczupła, o zmęczonej twarzy i zbyt żywych oczach. Spojrzała najpierw na niego, potem na mnie — i od razu poczułam, że ona wie o mnie więcej niż ja o niej.
— Czyli to ona — powiedziała bez powitania. — Ta właśnie.
Zrobiło mi się trochę niezręcznie, ale zmusiłam się do uśmiechu.
— Nie jestem „ta właśnie”. Jestem po prostu kobietą, która jest przy pani bracie.
Maria prychnęła.
— Na razie jest.
Alexandru odwrócił się gwałtownie:
— Mario, proszę…
— Nie — przerwała mu. — Niech wie, w co się wpakowała.
Weszliśmy do środka. W domu było czysto, ale skromnie. Na stole leżały papiery — rachunki, wezwania, listy z banku. Maria usiadła, splatając dłonie, jakby siedziała na przesłuchaniu.
— Nie prosiłam go, żeby cię tu przyprowadzał — powiedziała. — Ale skoro już jesteś, powiem wprost. Nie mamy pieniędzy. On też nie.
Poczułam, jak coś boleśnie ściska mnie w środku. Nie z powodu pieniędzy — przez tę ostrą, niemal brutalną prawdę.
— Nie szukałam sponsora — odpowiedziałam spokojnie. — I nie zamierzam nikogo ratować.