— Marina, lepiej nie bierz tego talerza. Tam jest sałatka z majonezem. Tobie takich rzeczy przecież nie wolno — rzucił Artiom, nawet nie odrywając wzroku od mięsa na ruszcie. I zaraz parsknął śmiechem.
Przy stole siedziało dwanaście osób. Letnia weranda naszego domu. Szaszłyk, który od rana sama marynowałam i piekłam. Marynata — według przepisu, który dopracowywałam prawie trzy lata. A sałatkę, swoją drogą, też robiłam ja.
Od siedmiu lat wciąż to samo. Od pierwszego spotkania, kiedy Kostia przyprowadził go, żeby nas poznać, a Artiom zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów, gwizdnął i wypalił: „No, Kostian, okazuje się, że masz gust do kobiet z kształtami”. Wtedy się uśmiechnęłam. Uznałam, że to żart. Prostacki, ale jednak żart.
Jak bardzo się myliłam.
Z Kostią pobraliśmy się osiem lat temu. Ja miałam czterdzieści lat, on — trzydzieści osiem. Dla nas obojga było to drugie małżeństwo. Kostia pracował jako inżynier w biurze projektowym, a ja w tamtym czasie miałam już otwarty drugi punkt „Słodkiego Interesu”. Sieć cukierni. Moja. Zbudowana od zera, bez kredytów i bez niczyjej pomocy. Przez trzy lata wkładałam w firmę każdy zarobiony rubel. Kiedy braliśmy ślub, miałam dwa lokale. Teraz mam już pięć.
Artiom był przyjacielem Kostii jeszcze ze szkolnych czasów. Razem dorastali, razem służyli w wojsku, razem każdej jesieni jeździli na ryby. Dla Kostii Artiom był niemal jak brat. I ja doskonale to rozumiałam. Chyba właśnie dlatego znosiłam to tak długo.
Artiom ma własną agencję reklamową. „Briz Media”. Logotypy, opakowania, promocja, prowadzenie mediów społecznościowych. Ogólnie interes szedł mu całkiem nieźle. Ale był jeden szczegół, o którym nawet nie miał pojęcia. Sześć lat temu potrzebowałam wykonawcy do rebrandingu: nowa identyfikacja wizualna dla całej sieci, opakowania, menu, szyldy. Moja menedżerka Wika wybrała trzy agencje. Jedną z nich okazała się „Briz Media”. Mieli najlepsze terminy i najbardziej sensowną cenę. Umowę podpisałam przez osobę prawną — spółkę „Konditer-Plus”. Całą komunikację prowadziła Wika. I Artiom przez sześć lat współpracował z moją firmą, nie wiedząc, że pieniądze przelewa mu żona jego najlepszego przyjaciela.
Cztery miliony osiemset tysięcy rubli rocznie. Tyle właśnie każdego roku przeznaczałam na jego agencję. Projekty menu, akcje sezonowe, oprawa nowych punktów, prowadzenie social mediów. Co miesiąc — dokładnie czterysta tysięcy, bez opóźnień.
Kostia wiedział. Sama poprosiłam go, żeby nic nie mówił Artiomowi. Nie chciałam mieszać przyjaźni z pracą. I Kostia milczał.
A Artiom nadal rzucał swoje żarciki.
Tamtego wieczoru na werandzie postawiłam na stole ostatni talerz — z pieczonymi warzywami — i usiadłam obok Kostii. Artiom już rozlewał wino do kieliszków. Jego żona Lena siedziała naprzeciwko i patrzyła w talerz. Zawsze patrzyła w talerz, kiedy zaczynał się kolejny występ jej męża.
— Marina, do lata mogłabyś chociaż trochę schudnąć — powiedział Artiom, podając komuś kieliszek. — Kostium kąpielowy w ogóle zakładasz? Czy znowu chowasz się za pareo?
Przy stole zapadła cisza. Ktoś niezręcznie odchrząknął. Kostia położył mi dłoń na kolanie. Ten sam dobrze znany gest. „Wytrzymaj. Przecież on nie robi tego ze złości”.
Wzięłam kieliszek. Spojrzałam na Artioma.
— Artiom, a ty wiesz, że twoja agencja nadal nie spłaciła kredytu za biuro? — powiedziałam spokojnie. Bez nacisku. Po prostu jak fakt. Wiedziałam o tym, bo Wika kiedyś mimochodem wspomniała, że opóźnienie z projektami tłumaczyli problemami z wynajmem.
Jego uśmiech na moment zadrżał. Tylko na sekundę. Potem znowu się roześmiał.
— A skąd ty wiesz o moim biurze? — zakręcił kieliszkiem w dłoni. — Kostian się wygadał? No, ładnie, bracie.
Kostia milczał.
Dopiłam wino. Artiom natychmiast przerzucił się na inny temat — piłkę nożną, wakacje, samochód. Wszystko jak zawsze. A ja pomyślałam: dobrze. Nie pierwszy raz. Przeżyję i to.
Późnym wieczorem, kiedy wszyscy się rozjechali, stałam przy zlewie i myłam naczynia. Kostia podszedł od tyłu, objął mnie.
— Wybacz mu. On po prostu taki jest.
— Doskonale wiem, jaki on jest — odpowiedziałam. — Ale „on taki jest” to nie usprawiedliwienie.
Kostia pocałował mnie w tył głowy i poszedł spać. A ja nadal stałam przy zlewie, gorąca woda spływała mi po palcach, ale nie czułam ani ciepła, ani domowego spokoju. Tylko zmęczenie. Siedem lat tych samych docinków. Tych samych usprawiedliwień ze strony Kostii. Tego samego ciężkiego milczenia przy stole.
Miesiąc później Artiom zadzwonił. Zaprosił nas na swoje urodziny. Czterdzieste drugie.
Upiekłam tort. Pewnie to było głupie. Ale przecież jestem cukiernikiem. Trzypiętrowy, pokryty czekoladową polewą, z karmelową dekoracją. Sześć godzin pracy. Osobno beza, osobno przełożenie, osobno ozdoby. Ważył prawie cztery kilogramy.
Kostia niósł pudełko do samochodu tak ostrożnie, jakby trzymał dziecko.
— Cudo — powiedział. — Artiom padnie z wrażenia.
Artiom rzeczywiście padł z wrażenia. Tylko zupełnie nie tak, jak się spodziewaliśmy.