Kiedy księżniczka Birgitta ze Szwecji pojawiła się na przedślubnej kolacji swojego siostrzeńca, księcia Karola Filipa i Zofii Hellqvist za dwa tysiące piętnaście lat, nie przyszła tylko na wydarzenie — dosłownie zwróciła na siebie całą uwagę. W sali pełnej międzynarodowych gości, urzędników i ścisłego protokołu siedemdziesięcioośmioletnia wówczas księżniczka wniosła błysk prawdziwego, żywego i całkowicie autentycznego blasku, o którym wielu później mówiło. To była prawdziwa lekcja, jak kontrolować uwagę publiczności, udowadniając, że księżniczkę można usunąć z centrum uwagi, ale nie da się zgasić jej blasku.
Jako starsza siostra obecnego króla Szwecji, Karola XVI Gustawa, Birgitta zajmuje szczególne i bardzo interesujące miejsce w historii królewskiej. Urodziła się w surowej powojennej epoce szwedzkiego domu królewskiego i przez całe życie zdawała się łączyć dwa światy: stary, tradycyjny majestat monarchiczny i nowoczesną, znacznie bardziej otwartą monarchię, którą widzimy dzisiaj. Nigdy nie starała się zejść na dalszy plan, zamiast tego stworzyła własny, żywy obraz, który łączył obowiązek wobec korony z silnym poczuciem osobistej niezależności.
Jej niezależna postać zyskała kiedyś romantyczną kontynuację, gdy zakochała się w księciu Johannie Georgu von Hohenzollernie, przedstawicielu jednego z historycznie znaczących niemieckich rodów książęcych. Ich związek stał się niemal doskonałym przykładem arystokratycznego małżeństwa, które łączyło dwie różne tradycje europejskie. Jednak za całą tą skomplikowaną siecią powiązań dynastycznych, dyplomacji i królewskich insygniów kryły się dwie odrębne osoby, które musiały żyć pod ciężarem dziedzictwa swoich słynnych rodzin.
Para miała w małżeństwie troje dzieci, a Birgitta wkroczyła w niespokojny świat królewskiego macierzyństwa. Połączenie ogromnych, starożytnych oczekiwań dwóch rodów szlacheckich i jednoczesne wychowywanie dzieci o normalnym, stabilnym spojrzeniu na życie — wcale nie jest łatwym zadaniem. Udało jej się jednak stworzyć silny fundament rodzinny. Zrobiła to ze swoją charakterystyczną stanowczością, udowadniając, że można szanować swoje pochodzenie, nie pozwalając mu całkowicie dyktować, jaką matką musisz być.
Ale być może jej najbardziej pamiętną decyzją była gwałtowna zmiana w jej stylu życia. Chociaż jego korzenie są silnie związane z chłodną skandynawską północą, Birgitta w pewnym momencie uznała, że jest dość zimno i skutecznie zamieniła Szwecję na słoneczne, zrelaksowane wybrzeża Majorki w Hiszpanii. Ciesząc się życiem nad Morzem Śródziemnym, pozostaje ukochaną i nieco buntowniczą postacią w światowym kręgu królewskim — księżniczką, która spojrzała na życie pełne protokołu lodowego i szczęśliwie wybrała słońce.