Mój wzrost zawsze sprawiał mi problemy, zwłaszcza w samolocie.
Podczas ostatniego lotu spotkałem współpasażera, który nie przejmował się moim niepokojem i jeszcze bardziej pogorszył sytuację.
Ale tym razem miałem sprytny plan!
Mam 16 lat i jak na swój wiek jestem dość wysoki.
Mam nieco ponad sześć stóp wzrostu (około 1,83 metra)!
Za każdym razem, gdy wsiadam do samolotu, wiem, że będzie to ciężka podróż.
Moje nogi są tak długie, że jeszcze przed startem kolana opierają się o fotel przed nami.
I mogę powiedzieć, że nie jest to wcale zabawne!
Ale to, co wydarzyło się podczas ostatniego lotu, było prawdziwym apogeum…
Wszystko zaczęło się jak zwykle.
Moja mama i ja lecieliśmy do domu po wizycie u moich dziadków.
Siedzieliśmy w klasie ekonomicznej, gdzie miejsce na nogi przypominało raczej więzienną celę.
Byłem więc przygotowany na niewygody, ale postanowiłem jakoś to przetrwać.
Nie miałem jednak pojęcia, że będzie jeszcze gorzej.
Lot był opóźniony, a kiedy w końcu wsiedliśmy do samolotu, wszyscy byli zirytowani.
Samolot był przepełniony, a napięcie w powietrzu było wyczuwalne.
Usiadłem na swoim miejscu i próbowałem ułożyć nogi tak, aby nie czuć się ściśniętym jak w pralce.
Mama, która zawsze jest gotowa znaleźć rozwiązanie, podała mi poduszkę pod szyję i kilka czasopism.
„Może to pomoże” – powiedziała z współczującym uśmiechem.
Właśnie przeglądałem jeden z magazynów, kiedy poczułem pierwsze ostrzeżenie: lekkie pchnięcie, gdy fotel przede mną odchylił się o centymetr do tyłu.
Podniosłem wzrok i miałem nadzieję, że to tylko drobna regulacja.
Ale nie, tak nie było…
Mężczyzna przede mną, około 40 lat, w garniturze, postanowił odchylić fotel do pełnej pozycji!
Nie mam nic przeciwko, gdy ludzie odchylają fotele, ale istnieje kilka niepisanych zasad.
Na przykład: może warto najpierw spojrzeć za siebie?
Albo może NIE należy z siłą dociskać siedzenia do kolan innej osoby, skoro i tak prawie nie ma miejsca?
Z przerażeniem patrzyłem, jak siedzenie odchyla się coraz dalej, aż wydawało się, że mężczyzna PRAKTYCZNIE siedzi mi na kolanach!
Moje kolana były ściśnięte i musiałem je odchylić na bok, żeby nie krzyknąć z bólu.
Nie mogłem w to uwierzyć!
Byłem w pułapce!
Pochyliłem się do przodu i spróbowałem zwrócić jego uwagę.
„Przepraszam pana?” – powiedziałem grzecznie, chociaż moja frustracja rosła.
„Czy mógłby pan nieco przesunąć swoje siedzenie do przodu? Nie ma tu miejsca”.
Lekko odwrócił głowę, spojrzał na mnie i wzruszył ramionami.
„Przepraszam, młody, zapłaciłem za to siedzenie” – powiedział, jakby to miało rozwiązać sytuację.
Spojrzałem na mamę, która rzuciła mi spojrzenie… spojrzenie, które mówiło: „Po prostu zapomnij”.
Ale nie byłem jeszcze gotowy, żeby się poddać.
„Mamo” – szepnąłem – „to absurdalne. Moje kolana są wciśnięte w fotel. On nie może po prostu…”.
Przerwała mi, unosząc brew.
„Wiem, kochanie, ale to krótki lot. Po prostu spróbujmy to przetrwać, dobrze?”.
Chciałem zaprotestować, ale miała rację.
To był krótki lot.
Mogłem to wytrzymać.
A przynajmniej tak mi się wydawało.
Ale wtedy mężczyzna przede mną postanowił odchylić fotel jeszcze bardziej.
Nie żartuję!
Jego fotel musiał się zepsuć lub coś w tym rodzaju, ponieważ odchylił się jeszcze o kilka centymetrów, znacznie przekraczając normalny zakres!
Moje kolana były teraz praktycznie wciśnięte w oparcie jego fotela i musiałem siedzieć w dziwnej pozycji, żeby nie zostać przygniecionym!
„Mamo, to nie zadziała” – powiedziałem, zaciskając zęby.
Westchnęła i zawołała stewardessę.
Przyjazna kobieta w średnim wieku podeszła do nas, ale jej uśmiech zniknął, gdy tylko zrozumiała, o co chodzi.
„Witam, wszystko w porządku?” – zapytała, pochylając się, aby przekrzyczeć huk silników.
„Mój syn ma problem z fotelem przed nim” – wyjaśniła moja mama.
„Jest zbyt mocno odchylony do tyłu i brakuje mu miejsca”.
Stewardessa skinęła głową i podeszła do mężczyzny siedzącego przede mną.
„Proszę pana” – powiedziała uprzejmie – „rozumiem, że chce pan odchylić swoje krzesło, ale wydaje się, że powoduje to dyskomfort u pasażera siedzącego za panem”.
„Czy mógłby pan nieco podnieść swoje krzesło?”.
Mężczyzna ledwo oderwał wzrok od swojego laptopa.
„Nie” – powiedział spokojnym tonem.
„Zapłaciłem za to miejsce i będę z niego korzystał tak, jak mi się podoba”.
Stewardessa mrugnęła ze zdziwieniem, wyraźnie zaskoczona taką odpowiedzią.
„Rozumiem, ale to krzesło odchyla się bardziej niż inne”.
„Wygląda na to, że odchyla się o sześć centymetrów więcej niż inne krzesła”.
„To sprawia, że młody człowiek siedzący za panem czuje się bardzo niekomfortowo”.
W końcu spojrzał na nią i dostrzegłem irytację w jego oczach.
„Nie ma zasady zabraniającej mi odchylania fotela”.
„Jeśli mu to przeszkadza, niech zajmie miejsce w pierwszej klasie”.
Poczułem, jak moja twarz pokryła się rumieńcem gniewu, ale zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, stewardessa spojrzała na mnie ze współczuciem.
Bezgłośnie ułożyła usta, wypowiadając słowa: „Przykro mi, nie mogę nic więcej zrobić”.