Ivy w żadnym wypadku nie spodziewała się, że zostanie zignorowana na ślubie swojej najlepszej przyjaciółki – aż do momentu, gdy na niego trafiła i odkryła szokującą prawdę.
Pan młody? Człowiek, którego znała całe życie.
Zdrada? Niewybaczalna.
Gdy jej przeszłość zderza się z teraźniejszością, Ivy musi podjąć decyzję: odejść na zawsze czy stanąć twarzą w twarz z panem młodym?
Kiedy ktoś po raz pierwszy wspomniał o ślubie Amber, zaśmiałam się.
„Czekajcie, jaka Amber?” – zapytałam, popijając kawę i całkowicie skupiając się na ogromnym kawałku sernika leżącym przede mną.
Przy stole zapadła cisza. Cztery pary oczu wbiły się we mnie, jakbym właśnie przyznała się do morderstwa.
„Serio, Ivy?” – zapytała w końcu Lauren. „Amber Amber. Nasza Amber.”
Ścisnęło mnie w żołądku.
„Nie, powiedziałaby mi. Oczywiście! Przecież sobie ze mnie żartujecie!”
Jack niespokojnie poruszył się na krześle, niemal przewracając swoją kawę.
„Ivy, ona… ona wysłała zaproszenia kilka tygodni temu. Prawie miesiąc temu” – powiedział.
O mało nie upuściłam filiżanki.
Moje zaproszenie nigdy nie dotarło.
Najpierw powiedziałam sobie, że to pomyłka. Może zgubiło się na poczcie? A może czekała, żeby powiedzieć mi osobiście?
Ale to nie miało sensu! Kiedy dorastałyśmy, zawsze mówiłyśmy, że będziemy druhnami na swoich ślubach… więc co to miało znaczyć?
Mijały tygodnie. Pojawiały się kolejne zaproszenia. Widziałam, jak niektóre z moich przyjaciółek pisały o tym w mediach społecznościowych i oznaczały ją, ciesząc się, że będą mogły świętować ten wielki dzień razem z Amber.
Nie możemy się doczekać, żeby świętować z tobą!
Będziesz najpiękniejszą panną młodą, Amber!
Wieczór panieński!!!
Sukienki zostały kupione.
„Kupiłam tę piękną sukienkę w kolorze głębokiego granatu, Ivy” – powiedziała mi Lauren przez telefon. „A kolczyki mojej babci idealnie dopełnią stylizację. Ty już zdecydowałaś, co założysz?”
„Lauren, ona wciąż mnie nie zaprosiła” – powiedziałam. „Więc…”
Nie zapytałam Amber, dlaczego. Czekałam. Dałam jej każdą możliwą okazję, by mi o tym powiedziała. Ale nigdy tego nie zrobiła. Nawet kiedy poszłyśmy na manicure.
Nie byłam pewna, czy chcę spędzać z nią czas, ale chciałam wiedzieć, czy powie mi prawdę. Albo cokolwiek o swoim ślubie, jeśli już o tym mowa. I szczerze mówiąc, byłam bardzo zdziwiona, że zgodziła się ze mną pójść.
„Wybieram neutralny kolor paznokci” – powiedziała Amber, promieniejąc szczęściem.
Spojrzałam na jej rękę – nie miała nawet pierścionka zaręczynowego.
„Świetnie” – powiedziałam. „Ja wybieram ognistą czerwień.”
Co takiego jej zrobiłam, że była gotowa ukrywać przede mną ten wielki sekret? Czy w jakiś sposób ją skrzywdziłam?
Czy naprawdę myślała, że zamierzam zepsuć jej ślub i uciec z panem młodym?
Co do diabła?
Ale coś było nie tak, wiedziałam to głęboko w sercu. Amber mnie unikała, a ja musiałam się dowiedzieć, dlaczego.
Więc w dzień ślubu wszystko zepsułam.
Nie rozmawiałam z Amber od dnia, kiedy byłyśmy na manicure, i odkąd rozmowy o ślubie wymknęły się spod kontroli. Nawet mnie zablokowała w mediach społecznościowych, a Lauren pokazywała mi zrzuty ekranu jej wiadomości.
„Przykro mi, Ivy” – powiedziała któregoś popołudnia, kiedy siedziałyśmy w parku, jedząc lody. „Nie wiem, co jej odbiło. Próbowałaś z nią porozmawiać?”
„Byłyśmy razem na manicure kilka tygodni temu” – przyznałam. „Ale nie zapytałam jej wprost. Nie miała pierścionka ani niczego. Myślę, że po prostu nie chce, żebym tam była.”
A teraz stałam przed wejściem do sali, obserwując, jak goście wchodzą do środka, śmiejąc się i prowadząc radosne rozmowy. Czułam się nie na miejscu. Znałam większość z nich. Przyjaźniłyśmy się z Amber tak długo, że jej rodzina była mi bliska.
Powinna mi powiedzieć. Powinna była mi powiedzieć.
Ale dlaczego tego nie zrobiła?
Przypomniałam sobie naszą ostatnią rozmowę, zanim ktokolwiek zaczął wspominać o ślubie – czy to nasi znajomi, czy media społecznościowe Amber.
Byłyśmy w jej mieszkaniu, siedziałyśmy na podłodze, dzieląc się butelką wina. Między nami leżały ślubne magazyny, a ja spojrzałam na suknię, którą – jak wiedziałam – powinna polubić.
Tego wieczoru była cicha. Spięta. Zignorowałam to, myśląc, że stresuje się pracą.
„Dlaczego masz tyle magazynów ślubnych?” – zapytałam.
„Bo to mój kolejny projekt” – odpowiedziała ostrożnie. „Projektowanie i szycie sukni ślubnych. Jeśli mi się uda, Ivy, będę miała więcej klientów. Wiem to.”
Kłamała? Czy już wtedy planowała swój ślub?
Teraz przypomniałam sobie wyraz jej twarzy, sposób, w jaki ściskała kieliszek wina, kiedy zadawałam jej pytania o suknię ślubną jej marzeń. A jeszcze gorzej było, kiedy zapytałam o jej wymarzonego pana młodego.
„Już wyrosłyśmy z marzeń o ślubie z gwiazdami filmowymi” – zaśmiałam się. „Masz jakiś obraz w głowie, kiedy o tym myślisz?”
„Za dużo żyjesz w swojej głowie, Ivy” – powiedziała, machając ręką.
Powinnam była od razu zauważyć, że coś jest nie tak.
Nie wkradłam się do środka jak w dramatycznym filmie. Po prostu pewnym krokiem weszłam przez drzwi, starając się sprawiać wrażenie, że mam tam być.