Laura San Giacomo wkroczyła na hollywoodzką scenę z wielkim hukiem – i głosem, którego nie dało się zapomnieć.
Po tym, jak zrobiła furorę w kinie niezależnym i niemal przyćmiła pozostałych bohaterów w filmie „Pretty Woman”, ta magnetyczna brunetka szybko stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy lat 90. Jednak po latach spędzonych na czerwonych dywanach i premierach filmowych podjęła zaskakującą decyzję zawodową, która miała wszystko wspólnego z rodziną.
Gdzie więc jest teraz Laura San Giacomo? Cofnijmy się w czasie i nadróbmy zaległości.
Od Szekspira do ulubienicy Sundance
Któregoś wieczoru ponownie obejrzałem film „Quigley Down Under” — i szczerze mówiąc? To chyba jeden z najbardziej niedocenianych westernów. Oczywiście, Tom Selleck robi swoje i pomaga filmowi zdobyć kultową popularność, ale tym razem moją uwagę przykuła Laura San Giacomo w roli Crazy Cory.
Jej gra jest szalona, surowa i niezapomniana – i wtedy dotarło do mnie: dawno jej nigdzie nie widziałem. Gdzie więc się podziała?
Jeśli nie wiecie, Laura San Giacomo nie tylko przyciąga uwagę na ekranie – za jej talentem stoją solidne korzenie i wykształcenie. Urodziła się w West Orange w stanie New Jersey w rodzinie włosko-amerykańskiej, dorastała w Denville Township, a bakcyla aktorstwa złapała w liceum.
Ta pasja zaprowadziła ją aż do prestiżowej Szkoły Dramatu Uniwersytetu Carnegie Mellon, gdzie w 1984 roku uzyskała dyplom z sztuk pięknych. Zanim pojawiły się błyskające światła i studia filmowe, San Giacomo była głęboko zanurzona w świecie teatru na żywo. Swoje pierwsze kroki stawiała w sztukach Szekspira, Tennessee Williamsa i klasykach off-broadwayowskich. Jednak jej prawdziwy przełom nastąpił nie na scenie, ale w kręgach kina niezależnego.
W 1989 roku ta przypominająca lalkę aktorka oszołomiła widzów jako odważna i skomplikowana Cynthia w filmie Stevena Soderbergha „Seks, kłamstwa i kasety wideo”. Film zdobył Złotą Palmę w Cannes i sprawił, że Soderbergh (i San Giacomo) stali się sławni. Jej rola przyniosła jej nominację do Złotego Globu i pokazała surową charyzmę, której Hollywood nie mogło zignorować.
Jako młoda i obiecująca aktorka Laura San Giacomo nie miała żadnego spektakularnego powodu, by wkroczyć w światło reflektorów. Zapytana, dlaczego chciała zostać aktorką, udzieliła zaskakująco prostej odpowiedzi:
„Nie wiem. Po prostu opowiadanie historii. Bardzo to lubię” – powiedziała, po czym ze śmiechem dodała, że to z pewnością lepsze niż smażenie hamburgerów w McDonald’s.
Laura w filmie „Pretty Woman”
„Pretty Woman” to jeden z tych filmów, których naprawdę nie trzeba przedstawiać – ale zupełnie zapomniałem, że zagrała w nim Laura San Giacomo.
Niektórzy z was mogą jednak najlepiej pamiętać ją jako Kit De Luca, dowcipną przyjaciółkę granej przez Julię Roberts Vivian w tym filmie. Rola była niewielka, ale zuchwałość i blask San Giacomo nadały tej postaci głębię – a fani to pokochali. Kit nie była tylko komiczną postacią; miała w sobie hart ducha, serce i zapadające w pamięć riposty, które sprawiły, że natychmiast stała się ikoną.
Jednak to, czy Kit była jej ulubioną rolą, pozostaje kwestią sporną. W końcu Laura wcieliła się w wiele niezapomnianych i złożonych postaci kobiecych w trakcie swojej kariery.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
„W pewnym sensie lubiłam je wszystkie. Zakochałam się we wszystkich kobietach (które grałam), ponieważ jest w nich coś cudownego, a jeśli się z nimi utożsamiasz, to w pewnym sensie kochasz je wszystkie jak… siostry czy coś w tym rodzaju” – powiedziała magazynowi „Ability Magazine”.
Po sukcesie „Pretty Woman” San Giacomo zagrała w szeregu głośnych filmów. Wystąpiła u boku Alana Rickmana oraz w mrocznych thrillerach, takich jak „Suicide Kings” i „Where the Day Takes You”. Pojawiła się nawet w filmie Stephena Kinga „The Stand”, nie ustępując miejsca w gwiazdorskiej obsadzie, w której znaleźli się m.in. Rob Lowe i Ed Harris.
Jednak właśnie wtedy, gdy jej kariera filmowa rozkwitała, podjęła decyzję, która zaskoczyła wielu.
Wymiana wielkiego ekranu na ważniejsze priorytety
U szczytu sławy San Giacomo została mamą. A wraz z tym pojawił się nowy priorytet: bycie obecnym. Jej pierwsze małżeństwo, z aktorem Cameronem Dye, trwało od 1990 do 1998 roku. W tym czasie powitali na świecie syna, Masona, który urodził się z porażeniem mózgowym.
Droga Laury jako mamy głęboko wpłynęła na jej życie poza Hollywood. Jej syn Mason zainspirował ją do tego, by stała się zagorzałą orędowniczką dzieci ze specjalnymi potrzebami. Przez lata poświęciła się szerzeniu świadomości i wspieraniu edukacji integracyjnej. Jak powiedziała w programie „Oprah: Where Are They Now?”, „Niepełnosprawność jest czymś naturalnym. Zawsze tak było i zawsze tak będzie. Jest częścią świata i częścią życia”.
„Nie chodzi samodzielnie, nie siedzi samodzielnie ani nie mówi. Korzysta z komputera z funkcją mowy. Zaczęłam działać na jego rzecz, gdy miał trzy lata. Wkrótce miał rozpocząć naukę w szkole” – opowiadała Laura.