Kiedy patrzę na stare zdjęcia Oscarów, zwłaszcza z lat 70-tych, przechodzą mnie nostalgiczne dreszcze.
Jest w tych zdjęciach coś niemal nawiedzającego — przywołują wspomnienia innej epoki, innej Ameryki, kiedy Oscary były naprawdę warte oglądania. W tamtych czasach nasze gwiazdy promieniowały klasą, blaskiem, pięknem i elegancją.
Niesamowite jest widzieć tak wiele niesamowitych gwiazd, których już z nami nie ma, i przypomina nam to, jak ulotne jest życie. Kiedyś znałem każdego nominowanego, każdy film i każdą piosenkę. Teraz ledwo nadążam.
Audrey Hepburn w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles, Kalifornia, 1975 (Getty Images)
Ktoś kiedyś powiedział, że ceremonia z 1975 roku była „czasem, w którym aktorzy i aktorki mieli klasę i nie mieli programu politycznego” i chociaż może to nie do końca prawda, z pewnością czujemy, że straciliśmy coś ważnego.
Wróćmy więc do 47. rozdania Oscarów i skupmy się na jednym konkretnym zdjęciu, które wywołało ostatnio wiele dyskusji. Co takiego jest w tym zdjęciu, że ludzie o nim mówią?
„Brzydkie” i „groteskowe”
Trudno mówić o Oscarach z 1975 roku nie wspominając o Dustinie Hoffmanie. Legendarny aktor, obecnie 87-letni, z pewnością zdominował rozmowy przed ceremonią — choć być może nie w sposób, jakiego wielu się spodziewało.
Hoffman został nominowany za swoją oszałamiającą rolę w filmie biograficznym „Lenny” o komiku Lennym Bruce’ie, ale nie był zachwycony udziałem w ceremonii. Znany ze swojej szczerej krytyki Akademii, nazwał wydarzenie krzykliwym i żenującym, posuwając się nawet do nazwania go „brzydkim” i „groteskowym”, porównując je do konkursu piękności.
Słowa te skłoniły prowadzącego Boba Hope’a do powiedzenia: „Jeśli Dustin Hoffman wygra dziś wieczorem, jego przyjaciel George C. Scott zabierze go”, odnosząc się do własnej odmowy Scotta przyjęcia Oscara w 1971 roku.
Chociaż Hoffman nie zdobył nagrody dla najlepszego aktora tej nocy, nie powstrzymało to Franka Sinatry, jednego z gospodarzy wieczoru, od drażnienia się z nim. Sinatra, znany ze swojej charyzmy, wygłosił niezasłużony żart, który nie spotkał się ze zrozumieniem publiczności.
Sinatra był zdezorientowany swoimi kwestiami
Wygląda na to, że Sinatra miał trudną noc na 47. gali rozdania Oscarów.
Recenzje z 1975 roku nie były zbyt przychylne. Znany krytyk filmowy Roger Ebert z Chicago Sun-Times doniósł, że publiczność nawet wygwizdała Sinatrę podczas występu.
Barbara Sinatra i Frank Sinatra (Getty Images)
Wyglądał na lekko podchmielonego i wygłaszał swoje kwestie, robiąc „kilka ostrych, niesmacznych uwag na temat swoich włosko-amerykańskich kolegów”.
„To był żenujący spektakl” — napisał Ebert.
Ale bardziej kontrowersyjne rzeczy miały się rozegrać tego wieczoru.
Przemówienie, które rozwścieczyło Boba Hope’a
Jeśli mówi się, że ceremonie rozdania nagród w przeszłości były rzekomo mniej upolitycznione, jest jedna historia z ceremonii rozdania Oscarów w 1975 roku, która zdecydowanie obala ten pogląd. W kwietniu tego roku wojna w Wietnamie miała się ku końcowi i z pewnością było to odczuwalne przez cały wieczór.
Kiedy dokumentalista Bert Schneider wszedł na scenę, aby odebrać nagrodę dla najlepszego filmu dokumentalnego za „Serca i umysły”, nie mógł powstrzymać się od zwrócenia uwagi na Wietnam. Zauważył: „To ironia losu, że zebraliśmy się tutaj w czasie, gdy Wietnam ma zostać wyzwolony”. Nie było to szczególnie zaskakujące, biorąc pod uwagę, że jego krytyczny dokument dotyczył wojny w Wietnamie.
Sytuacja zaostrzyła się jednak, gdy Schneider przeczytał telegram z „Pozdrowieniem przyjaźni dla wszystkich Amerykanów” od ambasadora Wietkongu Dinh Ba Thi.
Telegram dziękował ruchowi antywojennemu „za wszystko, co zrobili w imię pokoju” i było to zbyt wiele dla nagrodzonego Oscarem gospodarza Boba Hope’a, który od dawna był jastrzębiem w kwestiach wojny w Wietnamie.
Frank Sinatra i Bob Hope (Getty Images)
Return Shot
Nie chcąc odpuścić, godzinę później Hope napisał telegram, który Frank Sinatra odczytał podzielonej publiczności: „Akademia mówi: ”Nie ponosimy odpowiedzialności za jakiekolwiek odniesienia polityczne w programie i przepraszamy, że pojawiły się tego wieczoru„”.
To przemówienie rozwścieczyło Shirley MacLaine, jedną z współprowadzących, a także aktora Warrena Beatty’ego. Beatty żartobliwie odpowiedział: „Dzięki Frank, jesteś starym republikaninem”. McLain dodała swój własny złośliwy komentarz, mówiąc: «Powiedziałeś, że mówisz w imieniu Akademii. Cóż, jestem członkiem Akademii, a ty mnie o to nie pytałeś!».
Z perspektywy czasu niektórzy uważają, że komentarze Berta Schneidera były stosunkowo łagodne. Ci, którzy go znali, zauważyli, że jego uwagi podczas rozdania Oscarów w 1975 roku były zaskakująco powściągliwe — zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak otwarcie wypowiadał się na temat wojny w Wietnamie.
Zbiorowej winy show-biznesu
Ingrid Bergman nie trzeba przedstawiać, a podczas rozdania Oscarów w 1975 roku legendarna szwedzka aktorka została uhonorowana Oscarem dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę Grety Olsson w Morderstwie w Orient Expressie. W swoim 59. roku otrzymała owację na stojąco od podziwiającej publiczności, ale jej emocje były mieszane.