Dziewięć lat. Przez długie dziewięć lat nosiłam w sobie jednocześnie nadzieję i strach. Nadzieję, że pewnego dnia zrozumieją, że nie jestem tylko „intruzem” w ich życiu, ale kobietą, która szczerze kocha ich ojca. I strach, że ta chwila nigdy nie nadejdzie, a ja na zawsze pozostanę dla nich obca.
Kiedy po raz pierwszy spotkałam Gabriela, w jego oczach wciąż odbijał się obraz jego zmarłej żony. Był przystojnym, pewnym siebie, odnoszącym sukcesy mężczyzną, a jego serce było przyćmione smutkiem i wspomnieniami. Nie potępiałam go, wręcz przeciwnie, rozumiałam, że próbuje odzyskać choćby resztki szczęścia. Ale to wszystko nie pomagało mi, kiedy patrzyłam na jego dzieci, które po prostu nie potrafiły mnie zaakceptować.
Gabriel był o 10 lat młodszy ode mnie i wydawało się, że różnica wieku nie ma znaczenia. Ale w ich oczach byłam nieudanym wspomnieniem, nie na miejscu. Violet, najstarsza z jego dzieci, od pierwszego dnia znalazła sposób, aby okazać mi swoje niezadowolenie. Wielokrotnie powtarzała, że nie ma dla mnie miejsca w ich życiu, jakby ona i Gabriel nie mieszkali w tym samym domu, a ja byłam tylko obcą postacią, która zakłócała ich idealny obraz świata.
Trzymałam to wszystko w sobie. Przyzwyczaiłam się znosić to wszystko, jakby to było moje przeznaczenie. Połykałam każdą złośliwość, każdą drwinę, udając, że mnie to nie rani. Dni, tygodnie i miesiące ciągnęły się jak jedno niekończące się oczekiwanie – czekałam na moment, kiedy dzieci Gabriela opuszczą dom i w końcu zostanę z nim sama. Marzyłam, że wtedy będziemy mogli być szczęśliwi, nie martwiąc się o to, jak postrzegają nas inni.
I ten moment nadszedł. Everett, Violet i Griffin wyjechali na studia i do pracy, a Gabriel i ja postanowiliśmy się pobrać. Zrobiliśmy to skromnie, w sądzie, w gronie najbliższych. Spodziewałam się, że przynajmniej z grzeczności będą obecni, ale nie przyszli. Ku mojemu zaskoczeniu, Gabriel nie przejmował się tym. Po prostu uśmiechnął się i powiedział, że ważna jest nasza chwila, a nie to, co myślą inni.
Po ślubie wybraliśmy się w długo wyczekiwaną podróż – do willi, o której razem marzyliśmy. Biały kamień, bezkresna turkusowa woda, cisza, która wydawała się darem losu. Już drugiego dnia cieszyliśmy się samotnością, kiedy do naszego świata wtargnął wir.
Przyjechali. Everett, Violet i Griffin — jakby nigdy nie wyjeżdżali, jakby wracali do domu. W rękach trzymali walizki Louis Vuitton, symbol ich życia pełnego sukcesów i dostatku, które, jak uważali, powinno należeć tylko do nich. Wszystko działo się tak szybko, że ledwo zdążyłam się opanować.
„Tato! Niespodzianka!” – krzyknęła Violet, rzucając się w stronę Gabriela, jakby nic się nie zmieniło. Griffin pochylił się nade mną z uśmiechem i powiedział: „Myślałaś, że pogrzebałaś nas z mamą, prawda, babciu?”. Stałam oszołomiona, ale starałam się powstrzymać emocje. Ale w oczach Griffina było coś, co nie pozwalało mi spokojnie oddychać. Była to obraza ukryta pod maską życzliwości.
Powiedziałam sobie, że jesteśmy tylko na wakacjach, że odejdą, gdy tylko zmęczy ich ten luksus. Ale to, co stało się później, wstrząsnęło mną do głębi.
Violet, zadowolona z siebie, zakręciła się w salonie, rozkładając ręce, jakby oceniała rozmiar basenu i oceanu, który rozciągał się przed nami. Zatrzymała się i chichocząc, powiedziała:
„To miejsce jest szalone dla kogoś, kto ma prawie sześćdziesiąt lat. Zajmiemy główną willę, a ty możesz zostać w domku dla personelu. Sprawiedliwie, prawda?”.
Te słowa uderzyły mnie jak cios pięścią. Próbowałam znaleźć siłę, by coś odpowiedzieć, ale jedyne, co udało mi się powiedzieć, to:
„Proszę, dajcie nam tylko to. Dwa tygodnie. To wszystko, o co proszę”.
Ale oni nie zamierzali mi ustąpić. Violet uśmiechnęła się, a Griffin, dolewając oliwy do ognia, dodał:
„Nigdy nie będziesz swoją. Nie rozumiesz go. Nie rozumiesz tego”.
Co stało się potem? Cała nadzieja, że uda nam się spędzić przynajmniej te dwa tygodnie w spokoju, legła w gruzach. Poczułam, że nasz spokój już nie istnieje, a spokój, którego szukałam, został zakłócony.
Gabriel był spokojny, ale w jego oczach dostrzegłam napięcie. Wiedział, że nadszedł moment, w którym trzeba było podjąć decyzję. Nie mógł już dłużej siedzieć i milczeć. Podszedł do drzwi i poddał się – jego gniew był silniejszy niż wszystkie drwiny.
Szkło się rozbiło. Nie zdążyłam zrozumieć, co się stało. Gabriel stał w drzwiach z odłamkami w rękach, a jego twarz była zniekształcona gniewem, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam.
„Wynoście się. Wszyscy” – powiedział stanowczo, bez cienia wątpliwości.
Było to dla mnie jak głośny cios w serce, a jednocześnie moment wyzwolenia. Gabriel podjął decyzję. Oboje nie chcieliśmy żyć w świecie, w którym oczekiwania innych niszczyły naszą miłość.
Jedyne, co mogłam zrobić, to wziąć go za rękę i cicho powiedzieć: „Dziękuję”.