Kiedy John i ja cieszyliśmy się naszym rocznicą na plaży, kobieta w kostiumie kąpielowym podbiegła do nas, uklękła przed nim i wypowiedziała jego imię.
Serce mi zamarło.
Kim była i czego chciała od mojego męża?
Nie podejrzewałam, że tego dnia czeka mnie łzawe przebudzenie.
„JOHN… Nie, proszę, nie zostawiaj mnie… John!” – krzyknęłam i podskoczyłam do pustego łóżka.
Serce waliło mi jak młot, kiedy zdałam sobie sprawę, że to był tylko koszmar.
Nazywam się Rosa i właśnie przeżyłam najstraszniejszy sen w moim życiu.
Mój mąż John zostawił mnie w jakimś tropikalnym raju, otoczonym turkusowymi wodami i falującymi palmami.
Kiedy poranne słońce przeniknęło przez zasłony, próbowałam pozbyć się nieprzyjemnego uczucia.
„Róża? Wszystko w porządku?” – głos Johna dobiegł z korytarza.
Pojawił się w drzwiach z niepokojem na twarzy.
Odetchnęłam z ulgą.
„Tak, to tylko zły sen. Która godzina?”
„Prawie dziewiąta. Zrobiłem kawę” – powiedział z uśmiechem.
„Aha, i wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kochanie”.
Moje oczy rozszerzyły się.
Jak mogłam zapomnieć?
To była nasza 10. rocznica ślubu!
Wyskoczyłam z łóżka i objęłam go.
„Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, John! Nie mogę uwierzyć, że minęło już dziesięć lat”.
Oczy Johna błyszczały z podekscytowania.
„Mam dla ciebie niespodziankę. Zamknij oczy i wyciągnij ręce”.
Zrobiłam, jak powiedział, i poczułam coś lekkiego w dłoniach.
Kiedy otworzyłam oczy, zobaczyłam dwa bilety lotnicze.
„Nie, to niemożliwe” – westchnęłam, czytając miejsce docelowe.
„Dominikana? Poważnie?”.
John się uśmiechnął.
„Pakuj walizkę, kochanie. Lecimy za trzy godziny”.
Krzyknęłam z radości i pokryłam jego twarz pocałunkami.
„John, to niesamowite! Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłeś!”
„Lepiej się pospiesz” – zaśmiał się.
„Masz 20 minut na spakowanie się, zanim wyruszymy”.
Kiedy szybko pakowałam rzeczy do walizki, nie mogłam powstrzymać poczucia winy.
John był ostatnio tak zajęty pracą, że prawie go nie widywałam.
Ta podróż była właśnie tym, czego potrzebowaliśmy, aby znów być razem.
„Gotowa na naszą przygodę?” – zapytał John, opierając się o framugę drzwi.
Zamknęłam walizkę i uśmiechnęłam się.
„Z tobą? Zawsze”.
Lot do Dominikany był pełen emocji i oczekiwania.
Kiedy wysiedliśmy z samolotu, otoczyło nas ciepłe tropikalne powietrze, jak przyjazny uścisk.
„O Boże, John, jak tu pięknie!” – wykrzyknęłam, widząc bujną zieleń i jasne kolory wokół lotniska.
John ścisnął moją dłoń.
„Poczekaj, aż zobaczysz, gdzie będziemy mieszkać”.
Elegancki czarny samochód czekał, aby zawieźć nas do naszego kurortu.
Kiedy jechaliśmy wzdłuż wybrzeża, nie mogłam oderwać wzroku od lśniących turkusowych wód.
„Nie mogę uwierzyć, że trzymałeś to w tajemnicy” – powiedziałam, zwracając się do Johna.
„Jak długo to planowałeś?”
Uśmiechnął się figlarnie.
„Powiedzmy, że nie było to takie proste przy tych późnych nocach w biurze”.
Natychmiast ogarnęło mnie poczucie winy, kiedy pomyślałam o tym, jak bardzo ostatnio się od siebie oddaliliśmy.
„Przepraszam, że tak pochłonęły mnie moje sprawy. Wiem, że twój nowy projekt był bardzo intensywny”.
Wyraz twarzy Johna złagodniał.
„Hej, dlatego tu jesteśmy. Żadnej pracy, żadnych rozrywek. Tylko my”.
Samochód zatrzymał się przed wspaniałym kurortem nadmorskim.
Palmy kołysały się na wietrze, a ja słyszałam delikatny szum fal u brzegu.
„ Witajcie w raju!” – oznajmił nasz kierowca z uśmiechem.
Podczas rejestracji nie mogłam przestać podziwiać luksusowego holu.
„John, to musiało kosztować fortunę” – szepnęłam.
On tylko mrugnął do mnie.
„Tylko to, co najlepsze dla mojej dziewczyny”.
Nasz pokój był jeszcze bardziej imponujący — przestronny apartament z prywatnym balkonem z widokiem na ocean.
Wyszłam na balkon i wdychałam słone powietrze.
John podszedł do mnie od tyłu i objął mnie w talii.
„Co o tym myślisz? Czy warto było czekać?”
Odwróciłam się w jego ramionach i spojrzałam w jego ciepłe, brązowe oczy.
„Jest idealnie. Ty jesteś idealny”.
Pochylił się, żeby mnie pocałować, i przez chwilę wszystkie moje zmartwienia zniknęły.
Kiedy się rozłączyliśmy, John głośno burknął w brzuchu, co rozbawiło nas oboje.
„Myślę, że to znak, że czas znaleźć coś do jedzenia” – zachichotałam.
„Co powiesz na pójście na plażę i zjedzenie czegoś?”
John uśmiechnął się.
„Wyzywam cię na wyścig do wody!”
Kiedy biegliśmy ramię w ramię w kierunku lśniącego morza, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że ta podróż zmieni wszystko.
Kolejne kilka dni upłynęło pod znakiem słońca, piasku i czystej radości.
Leżeliśmy na plaży, piliśmy świeże kokosy i delektowaliśmy się pysznymi owocami morza.
Każdej nocy tańczyliśmy pod gwiazdami bachatę, a nasze ciała poruszały się w idealnej harmonii.
Trzeciego wieczoru leżeliśmy na leżakach i obserwowaliśmy, jak zachód słońca barwi niebo na jaskrawe pomarańczowe i różowe odcienie.
Położyłam głowę na piersi Johna i słuchałam jego równomiernego bicia serca.
„Dlaczego nie zrobiliśmy tego wcześniej?” – zapytałam, leniwie rysując kółka na jego dłoni.
Klatka piersiowa Johna zadrżała od głębokiego śmiechu.