Kobieta porzuca swoje nowo narodzone dziecko na siedzeniu samolotu biznesowego, ponieważ obawia się, że nie będzie w stanie się nim zaopiekować, ale kiedy po kilku latach jej sytuacja się poprawia, postanawia odnaleźć dziecko i zabrać je do siebie.
„CIĄŻA?! Chyba oszalałaś, Ronda!” – krzyczał na nią ojciec, David Harris, kiedy dowiedział się, że jest w ciąży z dzieckiem swojego chłopaka Petera.
W przeciwieństwie do Petera, Ronda pochodziła z bogatej rodziny, jej ojciec był właścicielem dużej firmy tekstylnej. Niestety, jej matka zmarła, gdy miała zaledwie dwa lata, więc ojciec wychowywał ją sam.
Pan Harris zapewniał córce wszystko, co najlepsze – ubrania, jedzenie, edukację – ale był jednocześnie bardzo autorytarnym człowiekiem, który nie chciał, aby córka sprzeciwiała się jego woli.
Kiedy Ronda dowiedziała się, że jest w ciąży, próbowała ukryć to przed ojcem, nosząc ubrania w dużych rozmiarach, ale w miarę jak brzuszek stawał się coraz bardziej widoczny, nie mogła już tego ukrywać. Postanowiła powiedzieć panu Harrisowi o swojej ciąży, ale nie zrobiło to na nim wrażenia. „Zamierzasz pozbyć się tego dziecka, Ronda. Rozumiesz?”
„Nie, tato” – stanowczo oświadczyła 16-letnia Ronda. „Nie zamierzam przerywać ciąży. Jest już za późno i nie mogę przerwać ciąży”.
„W takim razie sama będziesz musiała zdecydować, jak wychować to dziecko” – ostrzegł ją pan Harris. „Nikt w naszej rodzinie nigdy nie odważył się poślubić kogoś z niższej klasy społecznej. Jeśli więc chcesz wychować potomka tej osoby, wynoś się z mojego domu!”.
„Dobrze, tato” – powiedziała Ronda po krótkiej przerwie, a jej oczy wypełniły się łzami. „Może gdyby mama żyła, wsparłaby mnie. Ale to nic strasznego. Będę wychowywać dziecko sama i udowodnię, że się mylisz”.
Ronada spakowała swoje rzeczy i wyjechała tego samego wieczoru, zrywając wszelkie kontakty z ojcem. Pan Harris nie był tym wcale zmieszany i zatrzasnął za nią drzwi, nakazując jej powrót dopiero po dokonaniu aborcji lub oddaniu dziecka do domu dziecka.
Ronada nie powiedziała ani słowa i zamówiła taksówkę do domu Petera. Kiedy przyjechała, wyjaśniła, że uciekła z domu ojca, ponieważ nie chciał on zaakceptować ich dziecka, i że chce rozpocząć z nim nowe życie. Jednak, ku jej zaskoczeniu, Peter nie chciał wziąć odpowiedzialności za dziecko.
„Posłuchaj, kochanie” – powiedział. „Nie jestem gotowy, aby zostać ojcem. Dlaczego uciekłaś z domu swojego ojca? Mógłby nam pomóc finansowo, kiedy się pobierzemy i zdecydujemy się rozpocząć nowe życie. Pozbądź się tego dziecka lub zapomnij o mnie, Ronda”.
Słysząc to, Ronda była w szoku. „Ale Peter, to nasze dziecko. Jak możesz?”
„Posłuchaj, Ronda, to dziecko i ty sprawiacie mi teraz same kłopoty. Wiesz co, po prostu zapomnij o nas! To koniec!”
„Peter!” Ronda zaczęła płakać. „Byłeś taki szczęśliwy, kiedy dowiedziałeś się o ciąży! Co się stało?”
„Bo teraz jesteś nikim, kochanie. Twój ojciec cię wyrzucił, a ja nie mogę wychowywać tego dziecka, więc żegnaj” – powiedział i zatrzasnął drzwi przed jej nosem.
Życie Rondy wywróciło się do góry nogami w ciągu jednej nocy! Nie mogła uwierzyć, że jest w zaawansowanej ciąży, a ani jej ojciec, ani chłopak nie martwią się o nią! Tego wieczoru wyszła z domu Petera, płacząc niepocieszona, i błąkała się po ulicach, nie wiedząc, dokąd zaprowadzi ją życie.
Nagle poczuła ostry ból w brzuchu i zaczęła mieć skurcze. Ból był potworny i cały czas błagała przechodniów, aby jej pomogli. Na szczęście jedna z kobiet zauważyła ją i z pomocą swojego kierowcy pomogła Rondzie dostać się do samochodu i zawiozła ją do szpitala.
Tej nocy Ronda urodziła chłopca, a kiedy się obudziła, przy jej łóżku siedziała kobieta, która jej pomogła, Angela Bamford.
„Dziękuję za pomoc” – powiedziała Ronda cichym głosem. „Moje dziecko… jest bezpieczne, prawda?”.
„Ma się dobrze” – zapewniła ją pani Bamford. „Jest pani nowa w mieście? Zauważyłam, że niesie pani bagaż”.
Ronda nie mogła powstrzymać łez. Rozpłakała się i opowiedziała pani Bamford historię o tym, jak się tu znalazła. „Nie chcę już tu mieszkać” – szlochała Ronda. „Chcę po prostu wyjechać z Teksasu. Ale nie jestem pewna, czy będę w stanie zapewnić mojemu dziecku dobre życie”.
Pani Bamford czuła się strasznie winna wobec Ronda nie tylko dlatego, że była ona bezdomną matką, która zastanawiała się, czy wychować dziecko, ale także dlatego, że przypominała jej własną córkę.
„Nie mów tak, kochanie” – pocieszała ją pani Bamford. „Miałam córkę w twoim wieku. Kiedy dowiedzieliśmy się, że jest w ciąży, byliśmy wściekli i wyrzuciliśmy ją z domu”.
„Mój mąż jest właścicielem linii lotniczych i byliśmy wystarczająco bogaci, aby utrzymać córkę. Ale byliśmy przeciwni tak wczesnej ciąży. Żałuję, że nie mogłam jej pomóc. Popełniła samobójstwo, ponieważ nie była w stanie tego znieść. Nie chcę, aby ktoś jeszcze przez to przechodził! To straszne miejsce, w którym można się znaleźć”.
„Bardzo mi przykro to słyszeć” – powiedziała Ronda, ocierając łzy.