Powinienem był rozpoznać ten wyraz w oczach Juno.
Naszym jedynym planem był spokojny spacer nad rzeką. Jakby to była jej pełnoetatowa praca, pluskała się z przyjemnością, nabierając na klatę mnóstwo wody i ochlapując mnie. Patrząc na jej dzikie wiosłowanie między skałami, nie mogłem powstrzymać się od śmiechu.
Potem się zatrzymała.
Jakby w trybie posągu. Notatka dla siebie. Patrzeć na podwodny obiekt.
Zanurzyła całą twarz w wodzie, zanim zdążyłem powiedzieć: „Zostaw to!”, a potem wynurzyła się z… czymś. Szczerze mówiąc, na początku myślałem, że to patyk. Potem zauważyłem jego połysk.
To nie był patyk.
Pudełko było wykonane z metalu.
Zgniecione, kompaktowe, wielkości pudełka na lunch i całkowicie zamknięte. Jakby zdając sobie sprawę, że zrobiła coś ważnego, Juno rzuciła mi je pod nogi.
Mój pies spojrzał na mnie z miną „No i co z tego?”, a ja stałam tam z przyspieszonym tętnem i przemoczonymi butami, ściskając w dłoniach tajemnicze pudełko. Otwórz je!
Potrząsnęłam nim. Jest ciężkie. Coś musi być w środku. Żadnego znaku. Żadnego zamka. Tylko zardzewiałe, uparte krawędzie.
Nie będę kłamał: przez około pięć minut zastanawiałem się, czy otworzyć go tam, siedząc na skałach, czy zabrać go do domu i otworzyć w bezpieczniejszym miejscu.
Ale właśnie wtedy, gdy miałem podjąć decyzję…..
Usłyszałem za sobą kroki.
Nieznajomy głos powiedział: „Hej, to nie należy do ciebie”.
Odwróciłem się powoli, trzymając pudełko tak, jakby miało zaraz eksplodować, a może dlatego, że nienawidziłem nawet myśleć o jego otwarciu. Stał tam mężczyzna po trzydziestce, czyli mniej więcej w moim wieku, z rozczochranymi włosami i w starej flanelowej koszuli podwiniętej do łokci. Na jednym ramieniu nosił plecak, a jego buty były ubłocone. Wyraz jego twarzy był napięty, jakby panikował, biegł lub robił jedno i drugie.
Wskazał na torbę w moich rękach i zapytał surowo: „Gdzie to znalazłeś?”.
„О…” Spojrzałam na Juno, która merdała ogonem, jakby nic się nie stało. Mój pies znalazł to w rzece. Dlaczego? Wiesz, co to jest?
Jego spojrzenie przeniosło się ze mnie na pudełko i z powrotem, gdy się zatrzymał. Tak, wiem. Poza tym, musisz mi to dać.
A więc pierwszy znak ostrzegawczy. Ścisnęłam mocniej pudełko. Dlaczego miałbym ci wierzyć? To może należeć do kogokolwiek, jeśli o mnie chodzi».
«Należy do kogoś, kto nie chce, by wpadło w niepowołane ręce — odpowiedział. «Jeśli cenisz swoje bezpieczeństwo i bezpieczeństwo swojego psa, oddasz go teraz. Nie mam czasu na wyjaśnianie wszystkiego tutaj».
Bezpieczeństwo? Czy Juno miała jakieś kłopoty? Próbując dowiedzieć się, czy ten facet jest prawdziwy, czy po prostu zboczeniec próbuje mnie przestraszyć, aby zdobyć skarb, który ma w sobie, moje myśli szalały. Tak czy inaczej, dopóki nie otrzymam odpowiedzi, nigdzie się nie wybieram.
„Powiedz mi więcej” — powiedziałem stanowczo. Kto jest prawowitym właścicielem? Co zawiera?
Wzdychając, mężczyzna uszczypnął grzbiet nosa, jakbym była celowo trudna. «W porządku. To… osobiste akta. Rodzinne skarby, ważne dokumenty, rzeczy, które są ważne nie tylko dla ciebie».
Nie do końca mnie to usatysfakcjonowało, ale zanim zdążyłam zadać kolejne pytania, Juno zaczęła wściekle szczekać, podnosząc głowę. Warknęła na mężczyznę, rzucając się do przodu i, zapewniam cię, była gotowa go ugryźć, gdyby zbliżył się choćby o centymetr. Moje podejrzenia, że ten człowiek nie był godny zaufania, zostały potwierdzone przez fakt, że psy są doskonałymi sędziami charakteru.
Z pudełkiem pod pachą cofnąłem się i powiedziałem: „Myślę, że to już koniec”. «Zostaw to władzom, jeśli to naprawdę ważne.
Jego twarz spoważniała. «Nie rozumiesz. Popełniasz poważny błąd».
Odszedłem, nie kontynuując dyskusji. Z gorączkowo bijącym sercem chwyciłam Juno za smycz i wyprowadziłam ją stamtąd. Słyszałam za sobą, jak coś krzyczy, ale nie słuchałam. To było oczywiste, że cokolwiek było w tej torbie, to był biznes i musiałam się dowiedzieć dlaczego.
Położyłem pudełko na stole w kuchni i zamknąłem drzwi, kiedy wróciłem do domu. Wyczerpana Juno upadła na podłogę, ale nadal uważnie mnie obserwowała, jakby w każdej chwili spodziewała się pirotechniki. Przez długi czas wpatrywałem się w przedmiot, zastanawiając się, czy jego otwarcie nie wywoła chaosu. Jednak ciekawość wzięła górę.
Był zardzewiały, więc otworzyłem go nożem do masła (z klasą, on wie). W środku nie było nic szczególnie wstrząsającego. W każdym razie nie na pierwszy rzut oka. Były tam pożółkłe listy przewiązane sznurkiem, wyblakłe zdjęcia i małe drewniane pudełko, które lekko się trzęsło, gdy nim potrząsnąłem. Nic nie krzyczało „wybuchowy” lub „skarb”. Przyciągnęły mnie zdjęcia, ponieważ przedstawiały młodą parę pozującą przed niektórymi ikonami miasta z czasów, gdy były nowsze i bardziej błyszczące. Ławka w parku. Jadłodajnia w stylu vintage. Altana w centrum miasta.
Wtedy zobaczyłem imiona napisane na odwrocie jednego ze zdjęć: Thomas i Evelyn, 1987.