Kiedy mąż Pam nalega, aby spali w oddzielnych pokojach, czuje się urażona i zdezorientowana. Mijają noce, a dziwne odgłosy dochodzące z jego pokoju budzą jej podejrzenia. Czyżby coś ukrywał? Pewnej nocy ciekawość bierze górę i Pam podchodzi do jego drzwi, chcąc dowiedzieć się, co kryje się za tym hałasem.
Patrzyłam, jak James sprząta rzeczy z szafki nocnej, a moje serce zamierało z każdym przedmiotem, który wkładał do małego plecionego koszyka.
Pięć lat temu w wyniku wypadku samochodowego zostałam sparaliżowana od pasa w dół. Od tego czasu James był moim oparciem. Teraz, kiedy pakował swoje rzeczy, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że mój świat znów się rozpada.
„Nadal będę tu, jeśli będziesz mnie potrzebować, Pam” – powiedział łagodnym, ale stanowczym głosem. „To nic nie zmienia”.
„Po prostu nie będziecie już mieszkać w jednym pokoju” – mruknęłam.
James skinął głową. „Jak już powiedziałem, po prostu potrzebuję więcej swobody podczas snu”.
Skinęłam głową, nie wierząc, że jestem w stanie mówić. Jak mogłam mu powiedzieć, że to wszystko zmieniło? Że myśl o tym, że będę spała sama w tym wielkim łóżku, przeraża mnie?
Kiedy wyszedł z pokoju z koszem w rękach, ogarnęła mnie fala niepewności. Myśl, że James może już nie wytrzymać spania obok mnie, sprawiała, że serce ściskało mi się ze strachu.
Kolejne tygodnie upływały w niekończących się wątpliwościach. Leżałam bezsennie, patrząc w sufit i zastanawiając się, czy James nie żałuje, że został ze mną po wypadku. Czy byłam dla niego zbyt dużym obciążeniem? Czy w końcu osiągnął granicę wytrzymałości?
Potem pojawiły się nocne odgłosy.
Zaczęło się od cichych zadrapań i stłumionych uderzeń dochodzących z nowego pokoju Jamesa, znajdującego się na końcu korytarza. Początkowo uznałam, że to po prostu urządza się w nowym miejscu. Jednak gdy odgłosy stawały się coraz głośniejsze i częstsze, mój umysł zaczął pracować na pełnych obrotach.
Co on tam robi? Pakował się? Planował ucieczkę? A może, co gorsza, był tam ktoś jeszcze?
Noc po nocy te odgłosy dręczyły mnie.
Wytężałam słuch, próbując zrozumieć znaczenie szurania i okresowego brzęku metalu. Moja wyobraźnia pracowała na pełnych obrotach, wymyślając scenariusze, z których każdy był jeszcze bardziej poruszający niż poprzedni.
Pewnego razu, przechodząc obok drzwi do jego pokoju, nie mogłam już oprzeć się pokusie. Wyciągnęłam rękę i chwyciłam za klamkę. Chciałam sama sprawdzić, co tam robi.
Ale drzwi były zamknięte.
Spojrzałam na nią w szoku. Spanie w różnych pokojach to jedno, ale teraz on jeszcze zamyka mnie w swojej sypialni. Być może robił to cały czas, a ja tego nie zauważałam.
W sercu ogarnęła mnie ciężka tęsknota. Teraz, jak nigdy dotąd, czułam, że straciłam Jamesa na zawsze. Prawdopodobnie czuł się winny, że mnie porzucił, a teraz… teraz zamiast tego mnie dręczył.
Tego wieczoru, kiedy wrócił z pracy, spotkałam się z nim twarzą w twarz.
„Myślisz, że chcę cię opuścić?” James spojrzał na mnie przez stół. „Dlaczego tak myślisz?”
„Oddzielne pokoje…” Spuściłam wzrok na talerz i wymieszałam w nim trochę ryżu. „Nie chcę, żebyś czuł się mną obciążony”.
„Powiedziałem już, że po prostu chcę spać sam” – odparł ostro. „Ja… wiesz przecież, że mam niespokojny sen. Nie chcę cię skrzywdzić”.
Wcześniej nie stanowiło to problemu, ale teraz tylko skinęłam głową. Jak to się stało, że nasze relacje pogorszyły się do tego stopnia, że nie mógł być ze mną szczery?
Tej nocy odgłosy były głośniejsze niż kiedykolwiek. Nie mogłam tego dłużej znieść. Nie zwracając uwagi na ból przeszywający moje ciało, wsiadłam do wózka inwalidzkiego.
Droga korytarzem była męcząca, ale szłam naprzód, napędzana desperacką potrzebą poznania prawdy.
Kiedy zbliżyłam się do drzwi Jamesa, powietrze wydawało się jeszcze zimniejsze. Dom skrzypiał i jęczał wokół mnie, jakby ostrzegając, że powinnam zawrócić. Ale nie mogłam. Nie teraz.
Drżącą ręką sięgnęłam do klamki. Serce biło mi tak mocno, że wydawało się, jakby miało wyskoczyć z piersi. Powoli przekręciłam klamkę. Tym razem drzwi nie były zamknięte.
„James?” – zawołałam, otwierając drzwi.
Na widok tego, co zobaczyłam, łzy napłynęły mi do oczu i zaniemówiłam.
James stał na środku pokoju, otoczony stosem zniszczonych mebli, puszek z farbą i narzędzi. Podniósł na mnie wzrok, a na jego twarzy pojawiło się zdziwienie, ale potem jego wyraz twarzy złagodniał do figlarnego uśmiechu.
„Nie powinnaś tego widzieć” – powiedział, przeczesując dłonią włosy.
Mrugnęłam, próbując zrozumieć sens tego, co się dzieje. „Co… co to wszystko znaczy?”
James odsunął się na bok, odsłaniając niewielką drewnianą konstrukcję za sobą. „To podnośnik” – wyjaśnił. „Ułatwia ci wchodzenie do łóżka i wstawanie z niego. Wiem, że od dawna zmagamy się z tym problemem”.
Rozejrzałam się po pokoju, zwracając uwagę na szczegóły, których nie zauważyłam na pierwszy rzut oka. Pięknie pomalowana szafka nocna z szufladami znajdowała się na wysokości, która pozwalała mi sięgnąć do niej z fotela. Szkice i rysunki pokrywały wszystkie dostępne powierzchnie.
„Pracowałem nad tym przed naszą rocznicą” – przyznał James, a jego głos był łagodny i ciepły. „Wiem, że byłaś rozczarowana tym, jak trudno było poruszać się po domu. Chciałem ci to ułatwić”.
Łzy napłynęły mi do oczu, gdy zdałam sobie sprawę z wagi jego słów. Przez cały ten czas, kiedy myślałam, że się ode mnie oddala, on niestrudzenie pracował nad tym, aby nasz dom był dla mnie bardziej dostępny.
Następnie James podszedł do rogu pokoju i wyjął małe, ładnie zapakowane pudełko.
„To też jest częścią tego” – powiedział, delikatnie kładąc pudełko na moich kolanach.
Drżącymi rękami rozpakowałam prezent. W środku znalazłam wykonaną na zamówienie podgrzewaczkę do stóp – coś, czego od dawna potrzebowałam, ale nie mogłam się zdecydować, żeby kupić.
„Chciałem mieć pewność, że nawet w najtrudniejszych dniach będziesz czuła się komfortowo” – wyjaśnił James z nieśmiałym uśmiechem na ustach.
Spojrzałam na niego, a moje oczy zasnuły się łzami. „Ale… dlaczego osobne pokoje? Skąd ta cała tajemnica?”.
James uklęknął obok mojego wózka inwalidzkiego i wziął moje dłonie w swoje.
„Potrzebowałem przestrzeni, żeby pracować, nie psując niespodzianki. I szczerze mówiąc, Pam, bałem się, że coś przeoczę, jeśli będziemy razem każdej nocy. Wiesz przecież, że nie umiem utrzymywać przed tobą tajemnic”.
Z mojej piersi wydobył się śmiech, który zaskoczył nas oboje. To była prawda: James nigdy nie potrafił długo utrzymywać przede mną tajemnic. Myśl, że tak bardzo stara się zachować tę tajemnicę, była jednocześnie wzruszająca i zabawna.
„Bardzo mi przykro, że sprawiłem ci zmartwienie” – kontynuował, przesuwając kciukiem po grzbiecie mojej dłoni.
„Nigdy nie było to moim zamiarem” – kontynuował. „Chciałem tylko zrobić dla ciebie coś wyjątkowego, aby pokazać, jak bardzo cię kocham i że zamierzam tu zostać na dłużej”.
Pochyliłam się do przodu i przytuliłam czoło do jego czoła. „Och, James” – szepnęłam. „Ja też cię kocham. Bardzo mocno”.
Pozostaliśmy tak przez chwilę, rozkoszując się ciepłem naszej odnowionej więzi. Kiedy w końcu się odsunąłem, nie mogłem powstrzymać uśmiechu, patrząc na bałagan wokół nas.
„Więc potrzebujesz pomocy w ukończeniu tych projektów?” – zapytałam.
James uśmiechnął się, a jego oczy zabłysły podekscytowaniem. „Z przyjemnością. Możemy pracować nad nimi razem i sprawić, że to miejsce będzie naprawdę nasze”.
Kiedy zaczęliśmy omawiać plany i pomysły, poczułam, jakby ciężar spadł mi z barków. Pokój, który wcześniej symbolizował dystans i nieufność, stał się teraz świadectwem miłości i oddania Jamesa.
Kilka tygodni później, w rocznicę ślubu, rozpoczęliśmy remont naszej sypialni. Zainstalowano system windowy oraz meble wykonane na zamówienie przez Jamesa.
Obserwując, jak przenosi swoje rzeczy do naszego pokoju i kładzie je na stoliku nocnym, poczułam przypływ emocji.
„Witaj z powrotem” – powiedziałam cicho, kiedy położył się obok mnie na łóżku.
James przyciągnął mnie do siebie i pocałował w czubek głowy. „Nigdy nie odszedłem, Pam. I nigdy nie odejdę”.
Kiedy przygotowaliśmy się do spania, zrozumiałem, że nasza miłość, podobnie jak pokój wokół nas, uległa przemianie. To, co wcześniej wydawało się rosnącą dystansem, w rzeczywistości było tak głęboką miłością, że znalazła ona nowe sposoby wyrażania siebie.
W końcu nie chodziło o to, żeby spać w jednym łóżku, ani nawet przebywać w jednym pokoju. Chodziło o to, na co jesteśmy gotowi się zdecydować dla siebie nawzajem, jakie poświęcenia jesteśmy gotowi ponieść i o miłość, która nas w tym wszystkim łączyła.