Od wieków nie miałem kontaktu z moją pasierbicą Hyacinth, więc kiedy zaprosiła mnie na kolację, pomyślałem, że może to jest ten moment, kiedy w końcu się połączymy. Ale nic nie mogło mnie przygotować na niespodziankę, która czekała na mnie w restauracji.
Nazywam się Rufus, mam 50 lat i przez lata nauczyłem się wiele znosić. Moje życie było dość stabilne, może nawet zbyt stabilne. Pracuję w spokojnym biurze, mieszkam w skromnym domu i większość wieczorów spędzam z książką lub wiadomościami w telewizji.
Nic szczególnie interesującego, ale to zawsze mi odpowiadało. Jedyną rzeczą, której nigdy nie rozgryzłem, jest moja relacja z pasierbicą Hyacinth.
Przez rok — może dłużej — nie miałem z nią kontaktu. Nigdy się nie spotkaliśmy, odkąd ożeniłem się z jej matką, Lilith, gdy była jeszcze nastolatką.
Zawsze trzymała się na dystans i z czasem ja chyba też przestałem próbować. Ale byłem zaskoczony, gdy zadzwoniła do mnie niespodziewanie i, co dziwne, z radosnym głosem.
„Hej, Rufus”, powiedziała, jej głos był prawie zbyt radosny, ”może pójdziemy na kolację? Jest taka nowa restauracja, którą chciałabym wypróbować”.
Na początku nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Hyacinth nie kontaktowała się ze mną od wieków. Czy to mógł być jej sposób na pogodzenie się? Próba zasypania przepaści między nami? Jeśli tak, byłem jak najbardziej za. Od lat tego pragnąłem. Chciałem poczuć, że staliśmy się jedną rodziną.
„Jasne — odpowiedziałem, mając nadzieję na nowy początek. „Powiedz mi tylko gdzie i kiedy”.
Restauracja była elegancka — o wiele bardziej elegancka niż byłam do tego przyzwyczajona. Stoły z ciemnego drewna, delikatne oświetlenie, kelnerzy w czystych, białych koszulach. Kiedy dotarłem na miejsce, Hyacintha już tam była i wyglądała… inaczej. Uśmiechnęła się do mnie, ale uśmiech nie dotarł do jej oczu.
„Hej, Rufus! Udało ci się!” — przywitała mnie, a emanowała od niej jakaś dziwna energia. Wyglądało to tak, jakby starała się wyglądać na zrelaksowaną. Usiadłem naprzeciwko niej, próbując zrozumieć, co się dzieje w pokoju.
„Jak leci?” — zapytałem, mając nadzieję na prawdziwą rozmowę.
„Dobrze, dobrze — odpowiedziała szybko, przeglądając menu. „A ty? Dobrze sobie radzisz?” Jej ton był uprzejmy, ale oderwany.
„Po staremu, po staremu” — odpowiedziałem, ale ona mnie nie słuchała. Zanim zdążyłem zapytać o cokolwiek innego, pomachała do kelnera.
„Poprosimy homara — powiedziała, uśmiechając się do mnie szybko — i może stek. Co ty na to?
Zamrugałem, trochę zaskoczony. Nawet nie spojrzałem jeszcze na menu, a ona już zamawiała najdroższe dania. Wzruszyłem ramionami. „Tak, jasne, co tylko chcesz”.
Ale cała sytuacja wydawała się dziwna. Była zdenerwowana, kręciła się na swoim miejscu, co chwilę spoglądała na telefon i udzielała mi zdawkowych odpowiedzi.
Podczas posiłku próbowałem skierować rozmowę na coś głębszego, coś znaczącego. „Minęło sporo czasu, prawda? Tak bardzo tęskniłem za spędzaniem z tobą czasu”.
„Tak — mruknęła, ledwo podnosząc wzrok znad homara. „Byłem zajęty, wiesz?
„Wystarczająco zajęta, by zniknąć na cały rok? — zapytałem półżartem, ale smutek w moim głosie był trudny do ukrycia.
Spojrzała na mnie przez chwilę, a potem z powrotem na swój talerz. „Wiesz, jak to jest. Praca, życie…”
Jej oczy błądziły dookoła, jakby na kogoś lub na coś czekała. Próbowałem zapytać ją o pracę, przyjaciół, cokolwiek, by podtrzymać rozmowę, ale nic mi nie dała. Krótkie odpowiedzi, brak kontaktu wzrokowego.
Im dłużej tam siedzieliśmy, tym bardziej czułem, że wtrącam się w coś, w czym nie powinienem uczestniczyć.
Potem przyszedł rachunek. Automatycznie sięgnąłem po niego, wyciągnąłem kartę i przygotowałem się do zapłaty, tak jak planowałem. Ale w momencie, gdy miałam go wręczyć, Hyacintha pochyliła się do kelnera i coś szepnęła. Nie mogłem tego wychwycić.
Zanim zdążyłem zapytać, uśmiechnęła się do mnie i wstała. „Zaraz wracam — powiedziała — Muszę tylko skorzystać z toalety.
Patrzyłem jak odchodzi i rozbolał mnie brzuch. Coś było nie tak. Kelner wręczył mi rachunek, a moje serce zadrżało, gdy zobaczyłem kwotę. To było oburzające — znacznie więcej niż się spodziewałam.
Rzuciłam okiem w stronę łazienki, spodziewając się, że Hyacintha wróci, ale jej tam nie było.
Minuty mijały. Kelner zawisł, wpatrując się we mnie wyczekująco. Wzdychając, podałam mu kartę, przełykając rozczarowanie. Co się właśnie stało? Czy ona naprawdę po prostu… wyszła?
Zapłaciłem, czując zaciskający się węzeł w klatce piersiowej. Gdy szedłem w stronę wyjścia, ogarnęła mnie fala rozczarowania i smutku. Wszystko, czego chciałem, to szansa na ponowne nawiązanie kontaktu, na rozmowę, jakiej nigdy wcześniej nie prowadziliśmy. A teraz czułam się, jakbym została wykorzystana do darmowej kolacji.
Ale gdy dotarłam do drzwi, gotowa do wyjścia, usłyszałam za sobą jakiś dźwięk.
Powoli się odwróciłam, nie wiedząc, co mnie czeka. Mój żołądek wciąż był skręcony w supeł, ale kiedy zobaczyłam stojącą tam Hyacinth, zaparło mi dech w piersiach.