Kiedy grzecznie poprosiłam swoją sąsiadkę, żeby nie opalała się w bikini przed oknem mojego nastoletniego syna, ona zemściła się, stawiając brudną toaletę na moim trawniku z tabliczką: „SPŁUCZ SWOJE ZDANIE TUTAJ!”
Byłam zła, ale karma przyniosła idealną zemstę.
Powinnam była zrozumieć, że problemy zaczną się, gdy Shannon przeprowadziła się obok i od razu pomalowała swój dom na fioletowy, potem pomarańczowy, a potem na niebieski.
Ale jestem dużą fanką zasady „żyj i pozwól żyć innym”.
To było zanim zaczęła opalać się w bikini tuż przed oknem mojego 15-letniego syna.
„Mamo!” — pewnego ranka wbiegł do kuchni mój syn Jake, jego twarz była czerwieńsza od pomidorów, które kroiłam na obiad.
„Możesz… eee… coś z tym zrobić? Przed moim oknem?”
Poszłam do jego pokoju i spojrzałam przez okno.
Leżała tam Shannon, rozciągnięta na leopardaowym leżaku, w najmniejszych bikini, które można by ledwie nazwać nitką dentystyczną z cekinami.
„Po prostu trzymaj żaluzje zamknięte, kochanie” — powiedziałam, starając się brzmieć beztrosko, chociaż w mojej głowie wszystko wiruje.
„Ale nie mogę ich nawet otworzyć, żeby wpuścić świeże powietrze!” — Jake rzucił się na łóżko.
„To takie dziwne. Tommy przyszedł wczoraj, żeby się uczyć, i wszedł do mojego pokoju i po prostu stanął. Jak z otwartymi ustami, oczy na wierzchu, system totalnie się zawiesił. Jego mama pewnie już nigdy nie pozwoli mu tu przyjść!”
Westchnęłam i zamknęłam żaluzje. „Opala się tak codziennie?”
„Każdego. Jednego. Dnia. Mamo, umieram. Nie mogę tak żyć. Zamienię się w jakiegoś królika i przeprowadzę się do piwnicy. Mamy tam Wi-Fi?”
Po tygodniu, w którym niemal widziałam, jak mój nastolatek Jake organizuje parkur w swoim pokoju, żeby nie widzieć naszej ekshibicjonistki sąsiadki, postanowiłam porozmawiać z Shannon.
Zwykle nie wtrącam się w to, co ludzie robią w swoich ogrodach, ale wyobrażenie Shannon o „opalać się” było raczej publicznym pokazem.
Leżała w najcieńszych bikini, czasami nawet bez góry, i nie dało się jej nie zauważyć, kiedy staliśmy obok okna Jake’a.
„Hej, Shannon” — zawołałam, starając się trafić w złoty środek między „przyjazną sąsiadką” a „kochającą matką” w moim głosie. „Masz chwilę?”
Zdjęła swoje ogromne okulary przeciwsłoneczne, przez które wyglądała jak ozdobiona modliszka.
„Rene! Planujesz pożyczyć trochę olejku do opalania? Właśnie kupiłam świetny olej kokosowy. Pachnie jak tropikalne wakacje i złe życiowe decyzje.”
„Właściwie chciałam porozmawiać o twoim miejscu do opalania. Widzisz, jest tuż przed oknem mojego syna Jake’a, ma 15 lat, i…”
„O. Mój. Boże.” — Shannon usiadła, jej twarz wykrzywiła się w szerokim uśmiechu.
„Naprawdę zamierzasz mi mówić, gdzie mogę brać mój witamin D? W moim własnym ogrodzie?”
„To nie to, co ja…”
„Posłuchaj, kochana” — przerwała mi, oglądając swoje neonowo różowe paznokcie, jakby zawierały tajemnice wszechświata.
„Jeśli twojemu dziecku trudno jest widzieć pewną siebie kobietę, która żyje swoją najlepszą życiem, może powinnaś zainwestować w lepsze żaluzje.
Albo w terapię. Albo w jedno i drugie.
Znam świetnego konsultanta życia, który może pomóc mu pokonać jego przygnębienie.
Specjalizuje się w oczyszczaniu aury i tańcu interpretacyjnym.”
„Shannon, proszę.
Po prostu pytam, czy mogłabyś postawić swój leżak gdzie indziej w swoim ogrodzie.
Masz dwa akry!”
„Hmmm.” Zastanowiła się, stukając w podbródek, a potem złapała telefon.
„Pozwól, że sprawdzę mój plan.
O, patrz! Mam pełny harmonogram, w którym nie martwię się o twoje zdanie, aż… na zawsze.”
Zrobiłam krok wstecz, zastanawiając się, czy nie trafiłam przypadkiem na jakiś odcinek „Sąsiedzi oszaleli”.
Ale Shannon jeszcze nie skończyła ze mną. Jeszcze na pewno nie skończyła.
Dwa dni później otworzyłam drzwi, żeby zabrać gazetę, i zamarłam w miejscu.
Oto stał, dumnie na moim idealnie zadbanym trawniku, sedes.
Nie jakiś tam sedes. To był stary, brudny, tężca wywołujący tron, z ręcznie napisaną tabliczką: „SPŁUCZ SWOJE ZDANIE TUTAJ!”
Od razu zrozumiałam, że to robota Shannon.
„Co myślisz o mojej instalacji artystycznej?” — jej głos dotarł z jej ogrodu.
Siedziała na swoim leżaku, wyglądając jak bardzo zadowolona z siebie, bardzo niedostatecznie ubrana kotka.
„Nazywam to ‚Współczesna przedmiejska sprzeczka’.
Lokalna galeria sztuki chce już pokazać to na swojej wystawie ‚Znalezione przedmioty’!” — zaśmiała się.
„Żartujesz?” — wskazałam na porcelanowy potwór. „To wandalizm!”
„Nie, kochana, to samowyrażenie. Tak samo jak moje opalanie.
Ale skoro tak interesujesz się tym, co ludzie robią na swoim terenie, pomyślałam, że dam ci odpowiednie miejsce, abyś mogła to wyrazić.”
Stałam na swoim trawniku, patrzyłam na Shannon, która śmiała się jak hiena, a coś we mnie po prostu pękło.
Znacie ten moment, kiedy zdajesz sobie sprawę, że grasz w szachy z gołębiem?
Ptak po prostu przewróci wszystkie figury, będzie się wynosić, jakby wygrał, a na koniec zostawi wszędzie swój nawóz. Taką była Shannon.
Założyłam ręce i westchnęłam.