Betty szukała sukni na swój nadchodzący ślub w luksusowym sklepie z sukniami ślubnymi. Po tym, jak pracownik odrzucił ją, oceniając jej wygląd, Betty wykorzystała swoją hojność jako narzędzie karmy, ucząc tego pracownika ważnej lekcji.
Michael pracował w luksusowym salonie sukien ślubnych i był dumny ze wszystkich luksusowych rzeczy. Był nieco materialistyczny, co sprawiało, że był nieco osądzający.
Pewnego dnia do sklepu weszła starsza kobieta, Betty. W sklepie było ciszej niż zwykle, a jedynymi osobami pracującymi tego dnia byli Michael i jego koleżanka Xenia.
Betty najwyraźniej nie była typową klientką, do jakiej przywykł ten sklep. Jej styl był daleki od tego, co można by nazwać „klasycznym”: przestarzałe ubrania i niechlujne włosy.
Betty nigdy nie przejmowała się swoim wyglądem. Wierzyła, że bardziej liczy się jej wewnętrzne piękno i nigdy nie była materialistką. Poza tym jej praca nie pozwalała jej na zakupy w miejscach takich jak ten sklep.
Betty wychodziła za mąż latem i postanowiła, że tym razem będzie naprawdę szykowna. Gdy weszła do sklepu, Michael zauważył ją z wyrazem dezaprobaty na twarzy, gdy nadal pisał SMS-a na swoim telefonie.
— Wow, wygląda na to, że ktoś zgubił się w drodze na nocną grę w bingo. Spójrz na te włosy. Okropne» — mruknął Michaił do swojej koleżanki Xenii.
— Babciu, pozwól, że ci trochę pomogę, dobrze? — powiedział.
— To niesprawiedliwe, Mikhail. Jest klientką i zasługuje na taką samą obsługę jak wszyscy inni» — odpowiedziała Xenia, kierując się do magazynu. — Proszę, pomóż jej. Idę po nowy towar.
Michaił przewrócił oczami, zignorował Xenię i kontynuował pisanie SMS-a. Betty podeszła do Michaiła, mając nadzieję, że zwróci na siebie jego uwagę, ale on nie zwrócił na nią uwagi.
— Przepraszam, młody człowieku, czy mógłbyś mi pomóc? — Betty zapytała z ciepłym uśmiechem.
— Czego chcesz? — Michaił odpowiedział niegrzecznie, wciąż nie odrywając wzroku od telefonu.
— Nie było potrzeby być tak niegrzecznym. Potrzebuję pomocy w wyborze sukni ślubnej. Wychodzę za mąż tego lata… — zaczęła Betty, ale przerwał jej poirytowany Michael.
— Babciu, pozwól, że ci to trochę ułatwię. Patrząc na twoje ubrania, od razu widzę, że na nic cię tu nie stać. Kilka przecznic dalej jest sklep z używanymi ubraniami, myślę, że tam ci pomogą — powiedział Michaił.
— Wow. I możesz powiedzieć to wszystko tylko patrząc na mnie? — Betty zapytała rozczarowana.
— Nie bierz tego do siebie, kochanie. Robię nam obojgu przysługę. W ten sposób zaoszczędzimy czas, nie marnując go» — powiedział Michael, wciąż nie patrząc na Betty.
— Hmm. W porządku. Powiem tylko, że jeśli nie szanujesz mnie jako klienta, to przynajmniej szanuj mnie jako starszą kobietę — powiedziała Betty.
— Tak, cokolwiek powiesz — odpowiedział Michael bez zainteresowania, wciąż nie odrywając wzroku od ekranu telefonu.
W tym czasie do sklepu wszedł kolejny klient, który bardziej pasował do opisu tego, co Michaił zwykł nazywać „typowym klientem”. Była elegancko ubrana, z manicure i chodem zamożnej gospodyni domowej. Była znacznie młodsza i bystrzejsza od Betty.
Michael natychmiast podskoczył, by jej pomóc, z ogromnym uśmiechem na twarzy i podszedł do niej entuzjastycznie.
— Cześć, wyglądasz oszałamiająco, kochanie! Co mogę dla ciebie zrobić? — zapytał Michaił.
W tym momencie Xenia wróciła z magazynu z pudełkiem nowych towarów. Widząc niezadowoloną minę Betty, Xenia natychmiast odłożyła pudła i podeszła do niej.
— Dzień dobry pani! Czy została już pani obsłużona? — Xenia zapytała z ciepłym uśmiechem.
— Nie, twój kolega zdecydował, że nie jestem warta jego czasu. Czy mógłbyś mi pomóc? — powiedziała Betty, spoglądając na Michaela, który śmiał się z nowym klientem.
— Och, nie przejmuj się nim. Więc, czym jesteś zainteresowana? — Xenia odpowiedziała.
— Szukam sukni ślubnej. Wychodzę za mąż tego lata i chcę to zrobić w pełni — powiedziała Betty z uśmiechem.
— Gratulacje!!! Letni ślub?! Będzie pięknie. Myślę, że mam to, czego potrzebujesz. Chodź za mną — powiedziała Xenia, zapraszając Betty, by poszła za nią.
— Słyszałaś, co mówią o uprzedzeniach, prawda? — powiedziała Betty.
Xenia wybrała kilka sukienek dla Betty. Betty spodobała się jedna z droższych sukienek. Podczas gdy inna klientka przymierzała kilka sukienek, robiła zdjęcia i przechodziła do następnej.
— Przepraszam panią. Przymierzyłaś prawie osiem sukienek i w każdej zrobiłaś sobie zdjęcie. Którą pani wybierze? — zapytał Michaił, starając się ukryć irytację.
— Wiesz, chyba nic nie kupię — powiedziała inna klientka, biorąc kolejną sukienkę.
— Co? Czy ty w ogóle zamierzałaś coś kupić? — Michaił był oburzony.
— Słuchaj, tak między nami, potrzebowałem tylko kilku zdjęć do mediów społecznościowych — powiedział klient, oddając sukienkę.
— Mówisz poważnie? — Michaił zapytał ze zdziwieniem.
— Przepraszam, koleś! — powiedziała, odchodząc.