Co się stanie, jeśli połączymy charyzmę Henry’ego Winklera z dziką, porywającą energią Michaela Keatona? Powstaje czyste komediowe złoto!
„Nocna zmiana” (1982) stała się nie tylko debiutem reżyserskim Rona Howarda — zapoczątkowała kultową klasykę. Elektryczna chemia między Winklerem i Keatonem rozjaśnia ekran, Shelley Long wnosi swój nieodparty urok, a jeśli się przyjrzeć, można nawet dostrzec młodego Kevina Costnera pośród chaosu…
Ale prawdziwa niespodzianka? Niezapomniany moment „magii w kuchni” Shelly Long. Gotowi zanurzyć się w tajemnice kryjące się za tym kultowym filmem? Zaczynamy!
Od kostnicy do chaosu
Wydany w 1982 roku film „Nocna zmiana” to klasyk komedii groteskowej, który zapoznał widzów z niezapomnianym urokiem Michaela Keatona i pokazał debiutujący talent reżyserski Rona Howarda.
Akcja filmu rozgrywa się w nowojorskim kostnicy i opowiada o nieprawdopodobnej współpracy Chucka Lamleya (Henry Winkler), łagodnego pracownika nocnej zmiany, i Billa Blazejowskiego (Michael Keaton), jego ekscentrycznego i niezwykle ambitnego nowego współpracownika.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
Kiedy ta dwójka natrafia na nietypową okazję biznesową — przekształcenie kostnicy w bazę dla ekskluzywnych usług towarzyskich — wpadają w zabawne i nieoczekiwane sytuacje.
Film ten wyróżnia się nie tylko dowcipnym humorem, ale także niesamowitą chemią między trzema głównymi bohaterami. Każda z postaci jest niezwykle sympatyczna, co sprawia, że oglądanie filmu jest jeszcze przyjemniejsze.
Odwrotny telefon za odwrotnym telefonem
Nie da się mówić o filmie „Nocna zmiana” bez wspomnienia o Michaelu Keatonie.
Niewielu pamięta dzikiego i szalonego młodego Michaela Keatona, ale „Nocna zmiana” to idealny obraz jego lat 80. – bezsensowny, zabawny i bezsprzecznie pełen uroku. Ten komediowy film stał się dla Keatona przełomową rolą i pierwszą główną rolą, a przecież w tamtym czasie był on praktycznie nieznany, występując jedynie w komediach klasy B i komediowym serialu CBS zatytułowanym „Doloż Murphy’ego”.
„Nie wiem, ile razy musiałem wracać na przesłuchania” — wspomina. „To było po prostu jedno ponowne zaproszenie za drugim”.
W końcu Keatonowi udało się przekonać scenarzystów i producentów. Dzięki szybkiemu sposobowi mówienia, szerokiej irlandzkiej twarzy, przerzedzonym kasztanowym włosom i bystrym zielonym oczom Keaton był doskonały w roli Billa „Blazza” Blazowskiego. Jego czas i energia były na najwyższym poziomie, ale pomógł też inny szczegół:
„Pojawiłem się w momencie, gdy przejście od aktorów telewizyjnych do filmowych stało się możliwe” – wspominał Keaton o swojej drodze do sławy.
Aby naprawdę wczuć się w rolę swojego bohatera, Michael Keaton zwiększał głośność i włączał Bruce’a Springsteena, zwłaszcza utwór „10th Avenue Freeze-Out” z albumu Born to Run.
W dniu premiery, jak wspomina, „celowo poszedłem na film sam. Chciałem siedzieć w samym środku kina w ciągu dnia i było to cudowne. Nie znam innego słowa, żeby powiedzieć ci prawdę”.
Człowiek, który pomógł Keatonowi ukraść film
Ron Howard naprawdę trafił w dziesiątkę, wybierając Keatona do filmu „Nocna zmiana”.
W scenie za sceną Keaton prześcigał bardziej doświadczonego Henry’ego Winklera, który był już gwiazdą telewizyjną znaną z roli Fonza. Krytycy entuzjastycznie oceniali grę Keatona, a przed nim otworzyły się drzwi do Hollywood. Jednak sukces Keatona – i cała jego kariera filmowa – mogłyby nigdy nie nastąpić, gdyby nie subtelne, ale nieocenione wsparcie Henry’ego Winklera.
„Henry’emu zaproponowano dowolną rolę, a on wybrał tę bardziej stonowaną” – powiedział Ron Howard w wywiadzie dla gazety Boston Globe.
„Następnie pomógł Michaelowi ukraść obraz. Dał Michaelowi wiele możliwości. W niektórych scenach mówił do niego: „Wiem, że wywołasz śmiech, jeśli pójdziesz o krok dalej”.
Henry Winkler wybrał rolę nieśmiałego dyrektora kostnicy w filmie „Nocna zmiana” jako celowy kontrast w stosunku do swojej kultowej, twardej postaci Fonziego. Jak napisał na Twitterze: „Postanowiłem choć raz zagrać Richiego Cunninghama”.
Henry Winkler nie lubił Keatona
Zaskakujące jest to, że Henry Winkler i Michael Keaton nie pojawili się razem w żadnym innym filmie po „Nocnej zmianie”, biorąc pod uwagę, że między nimi była niezaprzeczalna chemia. Ich dynamika na ekranie była przezabawna, zapadająca w pamięć i idealnie wyważona.
Powodem braku przyszłej współpracy może być to, jak potoczyły się ich relacje podczas kręcenia filmu „Nocna zmiana”. Kiedy Henry po raz pierwszy przeczytał scenariusz Michaelowi, nie był pewien, czy będzie z nim pracował. Jak później wspominał, według słów Howarda: „Facet jest utalentowany, ale nie wiem, czy będę się czuł komfortowo, pracując z nim”.
Ron Howard zapewnił go, że ten dyskomfort jest czymś dobrym, ponieważ odzwierciedla dynamikę relacji między ich postaciami w filmie – Chuck zdecydowanie nie czuł się swobodnie w towarzystwie Billa. Z czasem ich początkowa niezręczność minęła, ale to wczesne napięcie nadało ich relacjom na ekranie autentyczną, niezrównoważoną teksturę.