Cyd Charisse potrafiła wszystko – śpiewać, grać i tańczyć jak bogini.
A jej nogi? Absolutnie legendarne.
Była symbolem wdzięku, elegancji i czystego artyzmu fizycznego w złotej erze Hollywood.
Chuda i chorowita dziewczyna
Kobiety takie jak Cyd Charisse zawsze będą pamiętane za swój wkład w kinematografię. Śmierć aktorów i aktorek z tej złotej ery jest słodko-gorzka, ponieważ tamten czas naprawdę pokazał poziom talentu, którego być może nigdy więcej nie zobaczymy.
Ta piękność z Teksasu uosabiała czystą klasę – była prawdziwą damą, pełną wdzięku, miłą i naturalnie piękną.
Dzięki swoim długim, wyrzeźbionym nogom, urzekającemu spojrzeniu i naturalnej swobodzie na parkiecie, Cyd Charisse zasłużyła sobie na miejsce wśród największych tancerzy Hollywood, stojąc ramię w ramię z takimi legendami jak Fred Astaire i Gene Kelly.
Jednak jej droga do sławy nie była łatwa, a historia jej życia jest równie fascynująca jak role, które wcieliła na ekranie.
Urodzona jako Tula Ellice Finklea 8 marca 1922 r. w Amarillo w Teksasie, Charisse od najmłodszych lat borykała się z przeciwnościami losu i była chorowitym dzieckiem. Jej pseudonim „Sid” pochodził od jej starszego brata, który miał trudności z wymówieniem słowa „Sis”. Później producent Arthur Freed zmienił je na pisownię, którą znamy dzisiaj: „Cyd”.
Po przebyciu polio, które osłabiło ją w dzieciństwie, rodzice Cyd zapisali ją na lekcje baletu, aby wzmocnić jej ciało.
„Byłam chuda i wydawało się to dobrym sposobem na wzmocnienie mnie” – powiedziała.
Terapia ta rozbudziła w niej trwającą całe życie pasję do tańca, kształtując trajektorię jej przyszłości.
Magnetyzm ekranowy
W wieku nastoletnim talent Tuli zwrócił już uwagę czołowych instruktorów tańca. Przeniosła się do Los Angeles, aby uczyć się pod okiem Adolpha Bolma, a później trenowała w Londynie i Paryżu, doskonaląc swoje umiejętności w prestiżowych szkołach baletowych. W tym czasie eksperymentowała z pseudonimami scenicznymi – najpierw przyjęła imię „Felia Sidorova”, aby podkreślić swoją rosyjską tożsamość baletową, a ostatecznie zdecydowała się na „Cyd Charisse”, łącząc pseudonim z dzieciństwa z nazwiskiem męża.
Pierwsze kroki Charisse w filmie były związane raczej z tańcem niż dialogiem. Wystąpiła bez podania w czołówce jako baletnica w filmie Something to Shout About (1943) i nadal grała niewielkie role jako tancerka w tle. Jednak jej opanowanie, uroda i magnetyzm ekranowy nie pozostały niezauważone.
MGM dostrzegło jej potencjał i podpisało z nią kontrakt w okresie, gdy studia filmowe kultywowały własne gwiazdy tańca. Chociaż początkowo występowała w mniej znaczących filmach, znalazła się w centrum uwagi, tańcząc u boku Gene’a Kelly’ego w filmie „Ziegfeld Follies” (1945). Nawet w tej krótkiej roli jej płynne ruchy i naturalna chemia z Kellym przyciągały uwagę.
Przełomowym momentem w jej karierze był film „Deszczowa piosenka” (1952). Chociaż nie wypowiedziała ani jednego słowa, jej występ w sekwencji „Broadway Melody”, ubrana w lśniącą zieloną suknię, z rozpuszczonymi ciemnymi włosami i wydłużającymi się nogami, stał się jedną z najbardziej kultowych scen w historii musicali filmowych.
Fred Astaire czy Gene Kelly?
Charisse często powtarzała, że ruch pozwala jej przekazać emocje lepiej niż słowa. Miała 168 cm wzrostu, ale w szpilkach i długich pończochach wyglądała jak posąg, poruszając się z niezwykłą elegancją. Jej nieskazitelna uroda i lśniące czarne włosy tylko potęgowały aurę doskonałości.
Jej współpraca z Fredem Astaire’em w filmie The Band Wagon (1953) była przykładem tej filozofii. Sekwencja „Dancing in the Dark” pokazała jej idealne połączenie subtelności, romantyzmu i technicznej precyzji, co przyniosło jej pochwałę Astaire’a jako „pięknej dynamitowej”.
W przeciwieństwie do wielu tancerzy, którzy polegali wyłącznie na szybkości lub umiejętnościach technicznych, Charisse łączyła elegancję baletu z ekspresyjną dramaturgią. Jej mistrzostwo w stylach jazzowym, nowoczesnym i klasycznym sprawiało, że była wszechstronna. Zapytana, czy bardziej lubiła tańczyć z Fredem Astaire’em czy z Gene’em Kellym, Cyd Charisse odpowiedziała:
„Powiedziałbym, że byli to dwaj najwięksi tancerze, jacy kiedykolwiek pojawili się na ekranie. Każdy z nich ma swój niepowtarzalny styl i praca z nimi to prawdziwa przyjemność. Ale to jak porównywanie jabłek i pomarańczy – oboje są równie wspaniali”.
Mąż Cyd Charisse
Poza ekranem znana była ze swojego profesjonalizmu i dyskrecji, trzymając się z dala od słynnych hollywoodzkich imprez. Jej skupienie na rzemiośle przyniosło jej ogromny szacunek zarówno ze strony kolegów, jak i choreografów.
Wraz z końcem złotej ery musicali filmowych w latach 60. Charisse przeniosła się do telewizji i teatru, występując gościnnie w programach rozrywkowych i grając w broadwayowskich produkcjach, takich jak Grand Hotel w latach 90. Wraz z mężem występowała również w klubach nocnych, udowadniając, że jej wdzięk i umiejętności potrafią oczarować publiczność nawet po siedemdziesiątce.