Walter Davis zawsze przychodził do „U Maggie” punktualnie o 8:05. Nie o ósmej, nie o dziesiątej po ósmej, ale o 8:05. Przez dwadzieścia lat w barze przyzwyczaili się, że można sprawdzać czas według tego człowieka.
Był z tych starszych ludzi, których już prawie nie spotyka się: wyprasowana koszula, wypolerowane buty, laska z orzecha, prosta sylwetka, mimo dziewięćdziesiątki. A spojrzenie – nie przygasłe, nie rozproszone, ale uważne, przenikliwe. Weteran, który widział rzeczy, o których dzisiejsi ludzie mówią tylko w filmach.
W tę niedzielę również wszedł dokładnie o 8:05. Maggie, pulchna, o okrągłej twarzy, jak zawsze, już podawała mu kawę.
– Dzień dobry, Walt – uśmiechnęła się.
– Dzień dobry, dziewczyno – skinął głową i skierował się do swojego stolika przy oknie.
Drzwi zatrzasnęły się, zanim zdążył usiąść.
Do baru weszła piątka mężczyzn. Skórzane kamizelki bez klubowych naszywek – to znaczy, że nie byli stąd. Czaszki, węże, łańcuchy. Jeden – rudowłosy, z kozim brodą, najgłośniejszy ze wszystkich. Drugi – osiłek z tatuażem na szyi. Pozostali – typowi podróżni łotrzykowie: dużo hałasu, mało dyscypliny.
– Och! – wykrzyknął rudowłosy, rozglądając się po sali. – Przytulnie tu u was. Prawie jak w kościele.
Kilku stałych bywalców spuściło wzrok. Tutaj, w małym miasteczku, nie lubiono hałaśliwych przybyszów.
— Siadajcie, gdzie chcecie — powiedziała Maggie, ale jej głos zadrżał.
Bikerzy usiedli na środku sali, rozłożyli nogi i zaczęli głośno zamawiać. Jeden z nich zauważył Waltera.
– Spójrzcie tylko, Święty Mikołaj – zaśmiał się. – Co tu robisz, chorąży? Zgubiłeś drogę do domu spokojnej starości?
Pozostali zaczęli się śmiać.
Walter nie spojrzał. Pokroił naleśnik na idealne trójkąty, tak jak zawsze.
Z jakiegoś powodu rozzłościło to rudowłosego.
— Hej, stary! — podszedł i uderzył w stół. — Mówię do ciebie.
Maggie już sięgała po telefon. Walter podniósł dłoń.
– Nie, Meg – powiedział cicho. – To zajmie chwilę.
Wyjął z kieszeni stary telefon z popękanym etui, otworzył listę i nacisnął jeden przycisk.
– Tu Davis – powiedział do słuchawki. – „U Maggie”. Wygląda na to, że mamy tu nieproszonych gości.
– Kim ty w ogóle jesteś? – ryknął rudowłosy. – Wezwałeś wojsko? Chór weteranów?
– Mniej więcej – odpowiedział Walter i upił łyk kawy.
Na zewnątrz panowała cisza. Minuta. Dwie.
A potem gdzieś w oddali – najpierw jak odległe echo burzy – rozległ się huk. Setki żelaznych tłoków, niesynchroniczny chór wydechów, dźwięk, który rozpoznają wszyscy, którzy kiedykolwiek mieszkali w pobliżu autostrady.
Motocykliści spojrzeli po sobie.
— Co to jest… — zaczął grubas.
Dźwięk narastał. Do restauracji, do jej przednich okien, do neonowego szyldu z wyblakłym napisem „Maggie’s Diner” zbliżała się kolumna.
Nie pięć motocykli. I nie dziesięć.
Dwadzieścia.
Identyczne, lśniące, zadbane Harley’e i Indiany, niektóre tak stare i rzadkie, że dzisiejsza młodzież widziała je tylko w muzeach. A na każdym z nich siedział mężczyzna w podeszłym wieku. Ktoś z siwą brodą, ktoś z bandaną, ktoś w złatowanej skórzanej kamizelce. Na piersi mieli identyczne okrągłe naszywki:
IRON LEGION MC
Est. 1956
Veterans Chapter
Bikerzy w barze zbladli
— Ty… jesteś w klubie? — wykrztusił rudowłosy.
Walter powoli odwrócił głowę w jego stronę. W jego oczach pojawiło się nagle spojrzenie, które widzą tylko ci, którzy stali pod ostrzałem.
– Chłopcze – powiedział spokojnie. – Ja założyłem ten klub.
Drzwi się otworzyły. Wszedł wysoki, szczupły mężczyzna z siwą brodą w kształcie klina.
– Pułkowniku – skinął głową Walterowi.
– Cześć, Jim – odpowiedział ten. – Wygląda na to, że szczeniaki się zgubiły.
– Widzę.
Weterani rozeszli się po sali, wypełniając ją tak, że młodzi motocykliści nie mieli gdzie się przesunąć. Nie byli to osiłki z siłowni. Byli to ludzie, którzy mieli na ciele więcej blizn niż ta piątka na tatuażach.
– No cóż – powiedział Jim – kto tu obraża naszego założyciela?
Rudowłosy przełknął ślinę.
– My… my nie wiedzieliśmy…
– W tym właśnie tkwi wasz problem – uśmiechnął się jeden z siwowłosych. – Nic nie wiecie.
Wydawało się, że za chwilę zostaną po prostu wyrzuceni za kołnierze. Ale Walter podniósł rękę.
— Stop.
Wszyscy zamilkli.
— Oni nie są jeszcze wrogami. Są po prostu niewykształceni — powiedział. — I może nie są beznadziejni.
Rudowłosy mrugnął ze zdziwieniem. Najwyraźniej bardziej odpowiadało mu, gdy ktoś chciał go uderzyć, niż gdy ktoś był gotów z nim rozmawiać.
— Jak nazywa się ta banda? — zapytał Walter.
— „Snake Riders” — mruknął osiłek.
Przez salę przetoczyła się fala śmiechu.
– Węże… – mruknął ktoś. – Boże, przedszkole.
– Ile macie lat? – kontynuował Walter bez mrugnięcia okiem. – Dwadzieścia? Dwadzieścia dwa? Osiemnaście?
– Mam dwadzieścia cztery lata – mruknął rudowłosy, próbując odzyskać przewagę. – I mam gdzieś, kim jesteście.
— Dwadzieścia cztery — powtórzył Walter. — Wiesz, ile miałem lat, kiedy wyciągałem z wody swojego kolegę pod Incheon? Dziewiętnaście. A kiedy pod Dondon grzebaliśmy chłopaka, który nie zdążył nawet wysłać listu do domu? Dwadzieścia. My też byliśmy głośni. Ale przynajmniej wiedzieliśmy, kogo szanować.
Uderzył laską o podłogę.
— Włamaliście się do lokalu kobiety, która karmi połowę miasta, i postanowiliście wyśmiać starca. To nie jest odwaga. To pustka. — Pochylił się do przodu. — Ale widzę w waszych oczach, że cały czas szukacie miejsca, gdzie was przyjmą.
Cisza.
– A więc – kontynuował Walter. – Bierzemy was. Ale na naszych zasadach.
– Jak to „bierzemy”? – nie zrozumiał rudowłosy.
Jim wyjął z wewnętrznej kieszeni kamizelki zwinięty kawałek czarnego materiału i rzucił go na stół.
— Założyciel powiedział, że bierzemy. To znaczy, że bierzemy — powiedział.
„Snake Riders” spojrzeli na siebie zdezorientowani. Uciekać? Za późno. Wdać się w bójkę? Przeciwko dwudziestu weteranom, którzy nawet bez broni mają za sobą lata doświadczenia bojowego?
– Jakie… jakie są zasady? – zapytał ochrypłym głosem osiłek.
Walter uśmiechnął się – po raz pierwszy tego ranka.
– Po pierwsze: nie dotykaj starszych.
– Po drugie: nie dotykaj kobiet.
– Po trzecie: zapłać za szkody.
Zwrócił się do Maggie.
— Ile zjedli?
— Ja… ja nie… — zdezorientowała się.
— Wszystko, co zjedli i wypili — za nich — powiedział Walter. — I miesięczna dopłata za stres.
Rudowłosy zgrzytnął zębami, ale sięgnął po portfel.
— I po czwarte — dodał Walter — od dzisiaj będziecie przyjeżdżać w niedziele do domu weteranów i myć ich motocykle. Tak, staruszkowie jeżdżą. Lepiej niż wy.
– No nie… – zaczął jeden z młodych.
Jim tylko uniósł brew.
– Jakiś problem?
– …nie – syknął ten.
Walter skinął głową, zadowolony.
— Świetnie. Mieliście szansę stać się nikim. Daję wam szansę stać się kimś. Nie dlatego, że na to zasługujecie. Ale dlatego, że jestem zbyt stary, żeby patrzeć, jak młodzież całkowicie się ogłupia.
Weterani roześmiali się.
Motocykliści wstali. Płacili — zaciskali zęby, a uszy im czerwieniły się. Ale zapłacili. Ponieważ patrzyło na nich dwadzieścia osób, które widziały śmierć z bliska i nie drgnęły – a to oznaczało, że i tutaj nie drgną.
Kiedy drzwi „Snake Riders” się zamknęły, Maggie dopiero wtedy oparła się o bar.
– Walt… Co to w ogóle było? – wypuściła powietrze. – Mówiłeś, że od dawna nie jeździsz.
Starzec mrugnął do niej.
– Mówiłem, że nie jeżdżę. Ale nie mówiłem, że mnie nie słuchają.
Weterani zamawiali już kawę i ciastka, jakby to było ich cotygodniowe spotkanie.
Walter ponownie usiadł przy swoim stoliku. Wziął widelec.
— Przy okazji, Meg — zawołał. — W tę niedzielę zapisz jeszcze pięciu do listy zniżek dla weteranów.
— Ale oni nie są weteranami — zdziwiła się.
— Będą — odparł Walter, patrząc przez okno, gdzie pięciu zdezorientowanych, ale już nie tak bezczelnych chłopaków uruchamiało swoje motocykle. — Każdy powinien mieć szansę stać się lepszym.
Podniósł do ust ostygniętą kawę, upił łyk i uśmiechnął się – tak jak uśmiechają się ludzie, którzy naprawdę mają armię, gdyby nagle jej potrzebowali.