Mam 74 lata i nigdy nie przypuszczałam, że przyjdzie dzień, w którym będę musiała opowiedzieć historię własnego wnuka — gorzką, bolesną, a zarazem pełną trudnej życiowej nauki. Nazywam się Krystyna. Od ponad dwudziestu lat jestem wdową i niemal zupełnie sama wychowałam Michała, syna mojej córki Anny. Anna zmarła podczas porodu, a ojciec chłopca, Piotr, niedługo później zniknął, zostawiając mnie samą z maleńkim dzieckiem. Nocami pracowałam w pralni, a w weekendy sprzątałam biura, żeby mojemu wnukowi nigdy nie zabrakło ciepłego posiłku, czystych ubrań ani bezpiecznego, ciepłego łóżka.