Był chłopcem, za którym uganiały się wszystkie dziewczyny i idolem wszystkich nastolatków w latach 80. — miał twarz, która wydawała się stworzona do plakatów, pudełek na lunch i okładek magazynów.
Z potarganymi ciemnymi włosami, rozbrajającym uśmiechem i cichym urokiem sprawiał, że niezręczne szkolne zauroczenia wydawały się czymś osobistym.
Jednak za idealnie skadrowanymi zdjęciami i wizerunkiem obiektu westchnień kryła się mroczna historia.
Całkowicie nieprzygotowany do sławy
Znany z kultowych filmów z lat 80., takich jak „St. Elmo’s Fire”, „Pretty in Pink”, „Mannequin” (1987) i później „Weekend at Bernie’s”, aktor ten szybko stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych gwiazd Hollywood.
Urodził się jednak w 1962 roku w Westfield w stanie New Jersey jako trzecie z czterech dzieci. Jego matka pracowała w gazecie, a ojciec zajmował się inwestycjami i akcjami – była to typowa, ciężko pracująca rodzina, daleka od blasku i przepychu Tinseltown.
„Kiedy byłem młody, nie byłem w ogóle przygotowany na sukces. Nie znałem nikogo, kto odniósłby sukces w show-biznesie lub był sławny” – powiedział kiedyś. „Poza tym nie miałem do tego odpowiedniego temperamentu. Uwaga sprawiała, że się wycofywałem”.
W latach licealnych stało się jasne, że ta przyszła gwiazda ma wielką pasję do występów. Jednak jego lata szkolne nie były usłane różami.
„Czułem się bardzo samotny w szkole. Po prostu nie czułem się tam na swoim miejscu” – powiedział kiedyś.
Po ukończeniu szkoły zapisał się na studia aktorskie na Uniwersytecie Nowojorskim, ale po dwóch latach został z nich wydalony.
„Tak naprawdę nie chodziłem [na zajęcia]” – jak sam później stwierdził.
W łóżku z Jacqueline Bisset
Biorąc pod uwagę, że właśnie został wyrzucony ze szkoły, nic nie mogło przygotować młodego, aspirującego aktora na to, jak szybko przebije się do branży filmowej. Zaledwie kilka tygodni po bezceremonialnym zwolnieniu postanowił odpowiedzieć na ogłoszenie w gazecie dotyczące roli w filmie Class, w którym zagrała Jacqueline Bisset.
„Czekałem godzinami wraz z 500 innymi młodymi ludźmi i zadzwonili do mnie. To było zupełnie nieoczekiwane. W jednym tygodniu chodziłem do szkoły, a w następnym leżałem w łóżku z Jacqueline Bisset. Pomyślałem: „Robię coś dobrze” – wspomina.
Po zagraniu Jonathana w filmie „Klasa”, w którym romansował z matką swojego współlokatora z liceum (Jacqueline Bisset), urodzony w New Jersey aktor nagle stał się tematem rozmów całego miasta.
„Wtedy [NYU] zaproponowało mi powrót, opłacenie czesnego i możliwość wykorzystania [filmu] jako niezależnego studium. Powiedziałem im, żeby się pieprzyli”.
Kilka lat później, w 1985 roku, osiągnął wielki sukces dzięki filmowi „St. Elmo’s Fire”. Pomimo surowych recenzji film okazał się ogromnym hitem, a w rolach głównych wystąpili tacy potężni aktorzy, jak Rob Lowe, Judd Nelson, Emilio Estevez i Demi Moore.
Nasza gwiazda była niezaprzeczalnie magnesem przyciągającym widzów do kin, ale jego reputacja ucierpiała, ponieważ został zaliczony do grupy młodych aktorów – niektórych o wątpliwym talencie i znanych ze swojej arogancji i imprezowego stylu życia. Nazwano ich „Brat Pack”.
W 1986 roku ugruntował swoją pozycję jako idol nastolatek. Występując u boku Molly Ringwald w filmie Pretty in Pink, zasłynął swoim spokojnym urokiem i wrażliwą, subtelną prezencją, które podbiły serca widzów na całym świecie.
A teraz może domyślacie się, o kim mowa? Zgadza się, to nikt inny jak Andrew McCarthy!
Walka o wiele trudniejsza
W swojej autobiografii „Brat: An 80s Story” Andrew otwiera okno na pełen blasku hollywoodzki wir, w który nagle został wrzucony. Pobyt w Chateau Marmont i dzikie imprezy w domu Sammy’ego Davisa Jr. stały się częścią rutyny. Podczas jednej z hotelowych imprez zauważył „uroczą młodą kobietę z fryzurą typu pixie”.
Młody aktor próbował nawiązać rozmowę, ale „Courteney Cox nie była mną zainteresowana” – napisał.
Dziś Andrew McCarthy jest uznanym aktorem i trwałym symbolem swojego pokolenia – zajmuje 40. miejsce na liście 100 największych gwiazd nastolatków wszech czasów stacji VH1. Oprócz aktorstwa zasłynął również jako reżyser, zwłaszcza dzięki pracy nad serialem „Orange Is the New Black”.
Kiedy jednak pojawił się na scenie w latach 80., wschodząca gwiazda potajemnie toczyła znacznie trudniejszą walkę. Ani jego koledzy z planu, ani prasa, ani nawet on sam nie zdawali sobie w pełni sprawy, że popada w alkoholizm. Od czasów liceum palił marihuanę i pił alkohol towarzysko, ale w końcu sytuacja wymknęła się spod kontroli.
„Na przykład w filmie Pretty in Pink ludzie mówili: »Och, jest taki wrażliwy i uroczy w tym filmie«. Ja przez cały film miałem kaca… Myślałem: »Boże, boli mnie głowa. Umieram. Muszę się położyć«. Ale w filmie wyglądałem inaczej” – powiedział Andrew w programie ABC 20/20 w 2004 roku.
Wyjaśnił również, dlaczego alkohol stał się dla niego tak ważnym wsparciem.
„Kiedy się bałem, alkohol dodawał mi odwagi” – przyznał McCarthy. „Czułem się pewny siebie, seksowny, panujący nad sytuacją, kontrolujący i silny – nie czułem żadnej z tych rzeczy w swoim życiu”.