Po śmierci żony mężczyzna stara się wychować trojaczki, wierząc, że należą do niego. Pewnego dnia jednak spotyka na cmentarzu nieznajomego i dowiaduje się, że dzieci, których wychowaniu tak długo się poświęcał, tak naprawdę nie należą do niego.
Suche, zgniłe, brązowe liście chrzęściły pod butami Jordana Foxa, gdy pchał wózek z dzieckiem do ozdobnej bramy cmentarza na Manhattanie. Uschnięte kwiaty i na wpół wypalone znicze były porozrzucane po trawniku. Podmuch wiatru przeszedł przez rzędy czerwonych cedrów, przerywając grobową ciszę, gdy szedł do grobu swojej zmarłej żony, Kiry. Była to pierwsza rocznica jej śmierci.
„Idziemy do mamy…” — powiedział do małego Alana, jednego z trojaczków, opierając jego obszerne pieluszkowe ciało na lewym biodrze. Pozostali dwaj, Eric i Stan, leżeli w wózku, patrząc w niebo i gaworząc, gdy zobaczyli ważki.
Gdy Jordan zbliżył się do grobu, jego serce przyspieszyło na widok sylwetki nieznajomego, wyglądającego na pięćdziesiątkę, stojącego obok grobu Kiry. Mężczyzna poprawił swoją irlandzką czapkę, pochylając się, by dotknąć nagrobka z epitafium: „Błysk w naszych oczach i sercach jest teraz na niebie. — Pamięci Kiry Fox.
Jordan usiłował sobie przypomnieć, ale nie mógł rozpoznać wysokiego, tęgiego mężczyzny. „Kim on jest i co robi w pobliżu grobu mojej żony?” — Zastanawiał się i podszedł do niego….
„Amen!” — powiedział mężczyzna z zawadiackim uśmiechem, gdy skończył znak krzyża i odwrócił się ponuro, by powitać Jordana. Uśmiechnął się, a w jego oczach widać było zniecierpliwienie, gdy podniósł rękę do uścisku, ale cofnął ją, gdy tylko jego wzrok przeniósł się na dzieci.
Jordan uniósł brwi ze zdziwienia. Chciał wiedzieć, kim był ten facet i co robił przy grobie Kiry. O ile pamiętał, nigdy wcześniej nie widział tego człowieka… nawet na pogrzebie Kiry. „Kim on jest? I co on tu robi?” Jordan był zdziwiony.
„Oferuję ci sto tysięcy dolarów! Jestem gotów dać ci więcej, jeśli chcesz. Weź pieniądze i oddaj mi dzieci”.
„Ty musisz być Jordan Fox… Miło mi pana poznać, panie Fox,” wymówił facet. „Wiedziałem, że pan tu dziś przyjdzie i czekałem na pana. Jestem Denis… z Chicago… „stary” kolega Kiry”.
Jordan był trochę zaskoczony, ponieważ Kira nigdy nie mówiła mu o tym, że ma takiego starego przyjaciela z Chicago o imieniu Denis.
„Miło cię poznać, Denis. Nie jestem pewien, czy cię znam… Czy my się już kiedyś spotkaliśmy? Nie byłem wcześniej w Chicago”.
„Nie bardzo! Właśnie przyjechałem na Manhattan. Dowiedziałem się, że…” Denis zatrzymał się i zamilkł, ponownie widząc maluchy. „Czy mogę popatrzeć na twoje dzieci… jeśli to w porządku?
Jordan zawahał się i udał, że ignoruje prośbę mężczyzny, ponieważ nie był gotowy powierzyć swoich dzieci nieznajomemu. Denis odebrał to jako odmowę, ale nie omieszkał zrobić kroku do przodu i pochylić się nad wózkiem, by spojrzeć na dwójkę pozostałych dzieci.
„To aniołki! Małe słodkie bułeczki cynamonowe! Mają mój nos i oczy… i brązowe włosy…” „I te wielkie rzęsy… Miałem je, kiedy byłem mały!” — mruknął Denis. Potem podniósł wzrok i powiedział coś, czego Jordan nie chciał usłyszeć.
„Panie Fox, wiem, że to może nie mieć dla pana żadnego sensu, ale… wiem, że zastanawia się pan kim jestem i dlaczego tu jestem. Jestem PRAWDZIWYM ojcem chłopców i jestem tu, aby ich zabrać.
„ZABRAĆ ICH?” Jordan zmarszczył brwi i miał ochotę uderzyć mężczyznę w twarz za to, że w ogóle to powiedział. Współczuł mu jego wieku i próbował go ominąć, myśląc, że mężczyzna postradał zmysły.
„Panie Fox, proszę mi uwierzyć. Jestem ojcem tych dzieci. Błąd, który popełniłem w przeszłości, wciąż mnie prześladuje. Chcę go naprawić, zanim będzie za późno. Proszę, wyślij dzieci ze mną. Mam nawet dla ciebie niesamowitą ofertę”.
„Postradałeś zmysły, staruszku? Zejdź mi z drogi, zanim zadzwonię na policję — Jordan mocniej chwycił wózek z małym Alanem i zignorował faceta.
Ale Denis nie ruszył się z miejsca i zaczął opowiadać zawiłe szczegóły dotyczące zmarłej Kiry, które wprawiły Jordana w osłupienie.
„Kira, twoja żona… Kochała disco i rowery… Była brunetką z zamiłowaniem do sztuki i kuchni francuskiej… Zupa a la hoyon i crème brûlée były jej ulubionymi potrawami. Miała alergię na orzeszki ziemne i małą bliznę po oparzeniu na prawym udzie… i miała to…”
„STOP… STOP!” krzyknął Jordan. „Nie chcę słyszeć ani słowa więcej o mojej żonie. Kim ty do cholery jesteś i skąd to wszystko wiesz? Czego chcesz?”
„Powiedziałem ci, że jestem ojcem jej dzieci. Panie Fox, wiem, że to dziwne i nie mogę uzyskać opieki nad moimi dziećmi. Wiem o tym, dobrze? Ale jestem pewien, że nie będzie pan chciał marnować na nie swojej młodości i będzie pan wdzięczny za moje towarzystwo w ich wychowaniu. Jesteś młoda, czarująca i masz całe życie przed sobą. Ale spójrz na mnie. Jestem stary i nie mam nikogo poza tymi maluchami. Chcę je z powrotem. Proszę, oddaj mi je i ruszaj dalej ze swoim życiem”.