Kiedy zrzędliwy starzec zatrzaskuje drzwi przed natarczywą nastolatką, myśli, że pozbył się jej na zawsze. Ale kiedy huragan zaskakuje ich razem, burza na zewnątrz ujawnia prawdę o jej szokującym związku z jego przeszłością.
Frank przez wiele lat mieszkał samotnie. Cisza mu odpowiadała i już dawno pogodził się z brakiem przyjaciół i rodziny w swoim życiu. Dlatego kiedy pewnego sobotniego poranka usłyszał pukanie do drzwi, był zaskoczony, ale bardziej zirytowany niż zaciekawiony.
Z ciężkim jękiem wstał z fotela. Otworzywszy drzwi, zobaczył stojącą na ganku nastolatkę, nie starszą niż szesnaście lat.
Zanim zdążyła coś powiedzieć, Frank odparł: „Nie chcę nic kupować, nie chcę wstępować do żadnego kościoła, nie wspieram bezdomnych dzieci i kociąt i nie interesuję się kwestiami ekologii”. Nie czekając na odpowiedź, zatrzasnął drzwi.
Odwrócił się, aby odejść, ale zamarł, gdy ponownie zadzwonił dzwonek do drzwi. Westchnął, wrócił do fotela, wziął pilota i zwiększył głośność telewizora.
Na ekranie pojawiło się ostrzeżenie o huraganie w mieście. Frank rzucił na nie krótkie spojrzenie, a następnie potrząsnął głową.
„Dla mnie to nie ma znaczenia” – mruknął. Jego piwnica została zbudowana tak, aby wytrzymać wszystko.
Dzwonek do drzwi nie przestawał dzwonić. Dzwonił raz po raz. Minęło pięć minut, potem dziesięć, potem piętnaście. Każdy dzwonek działał Frankowi na nerwy. W końcu, mrucząc pod nosem, wrócił do drzwi. Zmarszczył brwi i otworzył je.
„Co?! Czego chcesz?!” – warknął, a jego głos rozbrzmiał echem na cichej ulicy.
Dziewczyna stała w miejscu, spokojnie patrząc na niego. „Jesteś Frank, prawda? Muszę z tobą porozmawiać” – powiedziała.
Frank zmrużył oczy. „Załóżmy, że tak. Kim jesteś i dlaczego stoisz na moim ganku? Gdzie są twoi rodzice?”.
„Nazywam się Zoe. Moja mama niedawno zmarła. Teraz nie mam rodziców” – powiedziała spokojnym głosem.
„Nie obchodzi mnie to” – odparł Frank. Chwycił krawędź drzwi i zaczął je zamykać.
Zanim zdążyły się zatrzasnąć, Zoe przycisnęła do niej dłoń. „Nie interesuje cię, dlaczego tu jestem?” – zapytała stanowczym tonem.
„Jedyne, co mnie interesuje” – warknął Frank – „to ile czasu zajmie ci opuszczenie mojej posesji i nigdy więcej tu nie wracać!”. Odepchnął jej rękę od drzwi i zatrzasnął je z taką siłą, że rama zadzwoniła.
Dzwonek do drzwi ucichł. Frank zajrzał przez zasłony i rozejrzał się po podwórku. Było pusto.
Wziął głęboki oddech i odwrócił się, czując się zwycięzcą. Nie wiedział jeszcze, że to dopiero początek jego koszmaru.
Następnego ranka Frank obudził się i zrzędząc, powlókł się do drzwi wejściowych, aby wziąć gazetę.
Jego szczęka opadła, gdy zobaczył, w jakim stanie znajduje się jego dom. Rozbitą jajka spływały po ścianach, a ich lepkie resztki lśniły w promieniach słońca.
Na farbie były nabazgrane wielkimi, czarnymi literami niecenzuralne słowa, które sprawiły, że krew mu się zagotowała.
„Co się dzieje?!” – krzyknął, rozglądając się po ulicy, ale była pusta.
Zgrzytając zębami, wpadł do domu, chwycił środki czystości i spędził cały dzień na sprzątaniu.
Ręce go bolały, plecy pulsowały, a on przeklinał przy każdym ruchu.
Wieczorem, wyczerpany, ale z ulgą widząc, że ściany są czyste, wyszedł na ganek z filiżanką herbaty.
Ale jego ulga nie trwała długo. W całym ogrodzie porozrzucane były kosze na śmieci, stare jedzenie i podarte gazety, zaśmiecające trawnik.
„Głupia dziewczyna!” – krzyknął, nie zwracając uwagi na nikogo, a jego głos rozbrzmiał echem w cichej okolicy.
Zszedł po schodach, wziął kilka worków na śmieci i zabrał się do sprzątania. Kiedy schylił się, aby podnieść zgniłego pomidora, jego wzrok padł na notatkę przyklejoną do skrzynki pocztowej.
Zerwał ją i przeczytał na głos: „Po prostu mnie wysłuchaj, a przestanę cię niepokoić. – Zoe”. Na dole widniał napisany grubą czcionką numer telefonu.
Frank zgniótł notatkę i wyrzucił ją do kosza.
Następnego ranka obudziły go głośne krzyki. Wyglądając na ulicę, zobaczył grupę ludzi machających plakatami.
„Kim wy, do diabła, jesteście?!” – krzyknął, otwierając okno.
„Jesteśmy za ekologią! Dziękujemy za pozwolenie na wykorzystanie waszego podwórka!” – krzyczała kobieta wyglądająca jak hipiska.
Rozgniewany Frank chwycił miotłę i przegonił ich. Kiedy odeszli, zauważył, że na podjeździe namalowano karykaturę przedstawiającą jego samego z napisem „Nienawidzę wszystkich”.
Na drzwiach wejściowych wisiała kolejna notatka:
„Słuchaj mnie, albo wymyślę jeszcze więcej sposobów, żeby cię dopaść.
– Zoe.
P.S. Farba nie zmywa się”.
I znowu na dole był podany numer telefonu.
Frank wpadł do środka, zatrzaskując za sobą drzwi. Chwycił telefon i drżącymi rękami wybrał numer Zoe. „Przyjedź do mnie. Natychmiast” – warknął i odłożył słuchawkę, zanim zdążyła odebrać.
Kiedy Zoe przyjechała, opadła jej szczęka. Na ganku obok Franka stało dwóch policjantów z poważnymi minami.
„Co to ma znaczyć…? Żartujecie sobie?!” – wykrzyknęła Zoe, patrząc na niego.
Frank złożył ręce i uśmiechnął się złośliwie. „Myślisz, że jesteś taka mądra, co? Zgadnij co? Nie jesteś”.