Na pogrzebie mojego męża zauważyłam „moje dziewczyny”. Kiedyś nierozłączne, w tym momencie wydawałyśmy się sobie obce w naszych złotych latach. Gdy ponownie się spotkałyśmy, żałując straconego czasu, jeden lekkomyślny pomysł sprawił, że zakwestionowałyśmy wszystko.
Na pogrzebie było cicho. Tylko kilka osób stało z boku, szepcząc. Stałam z boku, ściskając w dłoniach stary kapelusz mojego męża. To było wszystko, co pozostało mi po nim i po nas. Szmery kondolencji przepływały obok mnie, ledwo je rejestrując.
„Powinnaś wejść do środka — szepnął ktoś, ale nie ruszyłam się z miejsca.
W mojej głowie kłębiły się wszystkie plany, które odłożyliśmy na później. Naszą ostatnią wycieczkę nad ocean, marzenia, które odłożyliśmy na później. Później już go nie było.
„Czy to… Nora?”
Głos uwiązł mi w gardle, gdy zauważyłem znajomą postać na skraju grupy. Wyglądała niepewnie, trzymając swoją torbę mocno jak tarczę. Zanim zdążyłam zebrać myśli, pojawiła się kolejna znajoma twarz.
„Lorna? — szepnęłam, niemal śmiejąc się z niedowierzania.
Stała pewnie, jej jaskrawy szalik i okulary wyróżniały się na tle ponurego tłumu. To było tak, jakbym zobaczył ducha mojej młodości, ale jej oczy miały w sobie ciężar minionych lat.
„Moje dziewczyny…”
Później znaleźliśmy się skuleni w małej kawiarni.
„To uczucie jest nierealne — przyznała Nora, mieszając herbatę. „Ile czasu minęło, odkąd wszyscy byliśmy razem?
„Zbyt długo — odpowiedziała Lorna. „I żeby to był powód… To niesprawiedliwe.
Przytaknąłem. „Przez ostatnie kilka lat opiekowałam się nim. Wszystko inne po prostu… ustało.
„I co teraz? — zapytała łagodnie Nora.
„Jego ostatnim życzeniem było ponowne zobaczenie oceanu. Nie zrobiłam tego, gdy był tutaj. Ale teraz to zrobię.
„Już nawet nie wiem, jakie są moje życzenia — przyznała Nora. „Moja rodzina… Nie sądzę, by kiedykolwiek widzieli we mnie kogoś więcej niż gosposię. W zeszłym roku zmieniłam przepis na indyka na Święto Dziękczynienia i to był skandal. Skandal z indykiem”.
Lorna parsknęła, ale jej humor szybko się ulotnił. „Przynajmniej jesteś otoczona ludźmi. Byłam sama przez tak długi czas, że chyba zapomniałam, czym jest radość”.
Nagle mruknęłam: „A co, jeśli będziemy podróżować razem? Wszyscy razem. Co najgorszego może się stać?”.
Nora zamrugała. „Wycieczka? Tak po prostu?”
Lorna uśmiechnęła się. „Podoba mi się. Szalone, ale podoba mi się.
Śmialiśmy się, naprawdę byliśmy na początku szalonej podróży.
Kilka dni później lotnisko brzęczało odgłosami toczących się walizek, odległymi komunikatami i sporadycznym śmiechem rodzin wyruszających na własne przygody. Ściskałem kartę pokładową, czując rosnące podekscytowanie.
Po raz pierwszy moja walizka zawierała rzeczy, które wybrałam nie ze względu na praktyczność czy konieczność, ale po prostu dlatego, że mi się podobały.
Nora stała nieopodal, gorączkowo grzebiąc w swojej torbie.
„Mój paszport był tu przed sekundą!” — wykrzyknęła, jej głos wzrastał z każdym słowem.
„Jest w twojej dłoni, Nora — zauważyła Lorna, a jej spokojny ton zdradzał lekki uśmieszek.
Nora zarumieniła się i wyciągnęła dokument, jakby pojawił się z powietrza. „No cóż… tylko sprawdzałam.
Lorna poprawiła szalik z zamierzoną łatwością, ale zauważyłem, że drżą jej palce.
„Spokojnie — powiedziałam, delikatnie ją szturchając. „Jesteś wzorem pewności siebie”.
„Udawaj, aż ci się uda” — szepnęła, a jej uśmiech się poszerzył.
Kiedy wylądowaliśmy, rozpoczęła się prawdziwa podróż. Wynajęliśmy błyszczący kabriolet, na który nalegała Nora.
„Jeśli mamy to zrobić, zrobimy to w dobrym stylu” — powiedziała, wrzucając torby do bagażnika.
Otwarta droga przywitała nas słonym zapachem oceanu, a horyzont zdawał się rozciągać w nieskończoność, ośmielając nas do marzeń o czymś więcej.
Oczywiście nie wszystko poszło gładko.
„Mój bagaż zaginął” — oznajmiła Lorna w motelu pierwszej nocy.
„Zaginął? Jak to w ogóle możliwe?” zapytała Nora, ponownie podnosząc głos.
„Nie mam pojęcia, może zapomniałam go przy odbiorze bagażu. Ale nie ma co się tym przejmować. Kupię coś innego”.
Dotrzymała słowa i godzinę później wróciła z bujną sukienką, która wyglądała, jakby została uszyta specjalnie dla niej.
„Problem rozwiązany” — oznajmiła, zawracając gwałtownie na motelowym parkingu.
Tego wieczoru miasto żyło muzyką i światłami. Nad placem powiewał baner „Doroczna potańcówka dziś wieczorem!”. Wokół tańczyły młode pary.
Oczy Lorny rozbłysły.
„Przyłączam się.”
„Bez partnera?” zapytałem sceptycznie.
„Szczegóły”, powiedziała, machając mi.
Nie minęło wiele czasu, gdy podszedł do niej mężczyzna o srebrnych włosach i uprzejmym uśmiechu.
„Zatańczymy? — zapytał, wyciągając do niej pojedynczą różę.
Muzyka zaczęła grać i chociaż ich kroki nie były idealne, Lorna promieniała radością. Kiedy spiker ogłosił ich zwycięzcami, jej śmiech rozniósł się echem po placu. Trzymała małe trofeum, jakby to był medal olimpijski.
„Roger, mój partner taneczny, zaprosił mnie na randkę” — powiedziała później, a jej policzki pokryły się rumieńcem.