Mała dziewczynka zapytała mnie, czy mógłbym być jej tatą, dopóki nie umrze. Takie były dokładnie jej słowa. Miała siedem lat, siedziała w szpitalnym łóżku z rurkami w nosie i patrzyła prosto na mnie – zupełnie obcego człowieka, groźnie wyglądającego motocyklistę – i zapytała, czy mógłbym udawać jej ojca przez cały czas, jaki jej pozostał.
Nazywam się Mike. Mam pięćdziesiąt osiem lat, mam tatuaże na obu ramionach, brodę sięgającą do klatki piersiowej i jeżdżę z klubem motocyklowym Defenders.
W każdy czwartek pracuję jako wolontariusz w szpitalu dziecięcym, czytając chore dzieciom bajki. Nasz klub zaczął to robić około piętnaście lat temu, po tym jak wnuczka jednego z naszych braci spędziła kilka miesięcy na oddziale onkologii dziecięcej.
Większość dzieci boi się mnie, kiedy widzą mnie po raz pierwszy. Nie winię ich za to. Wyglądam jak postać z filmu o gangu motocyklowym, a nie jak ktoś, kto powinien przebywać na oddziale dziecięcym. Ale kiedy zaczynam czytać, przestają zwracać uwagę na brodę i skórzaną kurtkę. Słuchają tylko opowiadania.
Tak właśnie myślałem, że będzie, kiedy spotkałem Amarę.
Było to w czwartkowe popołudnie w marcu, kiedy wszedłem do pokoju 432. Pielęgniarka uprzedziła mnie wcześniej: nowa pacjentka, siedem lat, neuroblastoma w czwartym stadium. Trzy tygodnie w szpitalu i ani jednej wizyty rodziny.
„Zupełnie nikt?” – zapytałem.
Jej twarz się spięła. „Matka zostawiła ją tutaj na leczenie i nigdy nie wróciła. Dzwoniliśmy i dzwoniliśmy. Bezskutecznie. Teraz zajmuje się tym CPS, ale nie ma żadnej innej rodziny. Kiedy jej stan się ustabilizuje, trafi do rodziny zastępczej”.
„A jeśli jej stan nigdy się nie ustabilizuje?” – zapytałem.
Pielęgniarka odwróciła wzrok. „Wtedy umrze tutaj. Sama”.
Stałem przed drzwiami przez całą minutę, zanim zdobyłem się na wejście. Czytałem już umierającym dzieciom. To nigdy nie przestaje boleć. Ale myśl o dziecku umierającym w samotności była czymś zupełnie innym.
Zapukałem delikatnie i wszedłem do środka. „Cześć” – powiedziałem. „Jestem Mike. Przychodzę w czwartki, żeby czytać bajki. Chcesz, żebym ci poczytał?”.
Dziewczynka odwróciła głowę w moją stronę. Miała duże brązowe oczy. Chemioterapia pozbawiła ją włosów. Jej skóra miała szarawy odcień, który świadczył o tym, że organizm walczy o życie. Ale uśmiechnęła się.
„Jesteś naprawdę duży” – powiedziała ochrypłym głosem.
„Tak, często to słyszę” – odpowiedziałem, podnosząc książkę, którą przyniosłem. „Ta opowiada o żyrafie, która uczy się tańczyć. Chcesz ją posłuchać?”.
Skinęła głową, więc usiadłem na krześle obok jej łóżka i zacząłem czytać.
W połowie przerwała mi. „Panie Mike?”.
„Tak, kochanie?”.
„Ma pan dzieci?”.
To pytanie uderzyło mnie jak cios. „Miałem córkę” – odpowiedziałem. „Zginęła, gdy miała szesnaście lat. W wypadku samochodowym. To było dwadzieścia lat temu”.
Amara przez chwilę milczała. Potem zapytała: „Tęsknisz za byciem tatą?”.
Ścisnęło mnie w gardle. „Każdego dnia, kochanie”.
„Mój tata odszedł, zanim się urodziłam” – powiedziała płaskim głosikiem. „A moja mama przywiozła mnie tutaj i nigdy nie wróciła. Pielęgniarki powiedziały mi, że ona już nigdy nie wróci”.
Nie miałem pojęcia, co powiedzieć. Jakie słowa mogą pocieszyć siedmiolatkę w takiej sytuacji?
Kontynuowała: „Pracownik socjalny powiedział, że kiedy wyzdrowieję, zamieszkam z rodziną zastępczą. Ale słyszałam rozmowę lekarzy. Nie sądzą, żebym wyzdrowiała”.
„Kochanie…”
„W porządku” – powiedziała spokojnie, zbyt spokojnie. „Wiem, że umieram. Oni myślą, że tego nie rozumiem, ale rozumiem. Słyszałam, jak mówili, że rak jest już wszędzie. Powiedzieli, że może sześć miesięcy. Może mniej”.
Odłożyłem książkę. „Amara, tak mi przykro”.
Spojrzała na mnie swoimi ogromnymi oczami. „Panie Mike, mogę pana o coś zapytać?”
„O co tylko chcesz, kochanie”.
„Czy mógłby pan być moim tatą? Tylko do czasu, aż umrę? Wiem, że to nie potrwa długo. Ale zawsze chciałam mieć tatę. A pan wydaje się miły. I tęskni pan za byciem tatą. Może więc moglibyśmy sobie pomóc?”
Poczułem, jak serce mi zamiera. Ta mała dziewczynka, umierająca i opuszczona, próbowała mnie pocieszyć. Próbowała zamienić swoją samotność w dar.
„Kochanie” – powiedziałem drżącym głosem – „będę zaszczycony, mogąc być twoim tatą”.
Jej twarz rozjaśniła się. „Naprawdę? Mówisz poważnie?”.
„Tak” – odpowiedziałem. „Tak długo, jak będziesz mnie potrzebowała, będę twoim tatą”.
Wyciągnęła swoją małą rączkę. Wziąłem ją tak delikatnie, jak tylko mogłem. Jej palce były tak cienkie, tak kruche.
„Dobrze, tatusiu” – szepnęła. Potem uśmiechnęła się szeroko. „Możesz dokończyć tę historię?”.
Podniosłem książkę wolną ręką, nadal trzymając jej dłoń w drugiej. Moje oczy były pełne łez, ale czytałem dalej. Kiedy ta historia się skończyła, poprosiła o kolejną. Więc przeczytałem kolejną. I jeszcze jedną.
Tego dnia zostałem trzy godziny, czytając, aż zasnęła, wciąż trzymając moją dłoń w swojej.
Na korytarzu zatrzymała mnie pielęgniarka. „To najszczęśliwsza chwila, jaką widziałam od czasu jej przybycia” – powiedziała. „Dziękuję”.