— Kasiu, odchodzę. Nie potrafię już dłużej tak żyć — powiedział Piotr w sobotni poranek, zatrzymując się w progu kuchni. Patrzył, jak żona szykuje śniadanie dla rodziny. — Długo uważałem, że zostawić ciebie i chłopców byłoby draństwem. Teraz rozumiem, że jeszcze gorzej zostać, gdy sercem jestem przy innej kobiecie.
Katarzyna znieruchomiała z łopatką nad patelnią, na której rumieniły się naleśniki — te, które Piotr lubił najbardziej. Jej plecy wyraźnie się napięły. Mąż czekał na odpowiedź, ale ona ani się nie odwróciła, ani nie odezwała. Przez kilka sekund, gdy patrzył w podłogę, zbierając odwagę, żywa Katarzyna jakby zamieniła się w nieruchomą figurę.
Po chwili kuchnię wypełnił ostry zapach przypalonego ciasta.
— Kasia! — zawołał Piotr, robiąc krok w jej stronę.
To wystarczyło, by wyrwać ją z odrętwienia. Drgnęła i szybko odwróciła sczerniały naleśnik.
— O jakiej ukochanej kobiecie mówisz? — zapytała spokojnie, niemal takim tonem, jakby pytała o zakupy.
— Doskonale wiesz, o kim. O Monice.
Pół roku wcześniej ich dwunastoletnie małżeństwo przeżyło już wstrząs, który potrafi rozbić nawet mocną rodzinę. Chodziło o zdradę.
Dzięki anonimowym „życzliwym” Katarzyna dowiedziała się, że jej mąż od trzech miesięcy spotyka się z inną kobietą. Piotr nie próbował wszystkiemu zaprzeczać. Przyznał się do romansu z Moniką i zapewnił, że to już koniec.
— To była zwykła wakacyjna przygoda — przekonywał żonę z takim przejęciem, jakby występował w głównej roli na scenie. — Takie rzeczy kończą się, gdy tylko człowiek wraca do domu, do swoich bliskich. Naprawdę byłem pewien, że zapomnę o niej w chwili, kiedy znów zobaczę ciebie i dzieci. Tyle że okazało się, że mieszkamy w tym samym mieście. Zaczęliśmy więc pisać, z przyzwyczajenia. Potem spotkaliśmy się jeszcze… może dwa razy. Ale teraz naprawdę wszystko skończone. Uwierz mi.
Katarzynę można było nazwać wymagającą, zmęczoną, czasem surową, ale na pewno nie naiwną.
Wiedziała, że im częściej ktoś mówi „uwierz”, „zapewniam” i „przysięgam”, tym mniej prawdy jest w jego słowach.
Nie wierzyła, że relacja Piotra i Moniki trwała wyłącznie z przyzwyczajenia. W dwa przypadkowe spotkania także nie wierzyła. Ale jeszcze wyraźniej rozumiała coś innego: nie mogła po prostu spakować się, trzasnąć drzwiami i złożyć pozwu o rozwód, jak kobieta bez zobowiązań.
Ich starszy syn, jedenastoletni Jakub, od urodzenia miał poważne problemy ze zdrowiem. Badania, lekarze, leczenie, leki i szpitale niemal całkowicie spoczywały na Katarzynie, jak często bywa, gdy matka staje się głównym opiekunem chorego dziecka.
Młodszy, czteroletni Kacper, dostał od natury żelazny charakter i niezwykły talent do zdobywania tego, czego chciał. Jeśli czegoś mu odmawiano, potrafił płakać i krzyczeć godzinami.
Z jego napadami złości naprawdę radził sobie tylko Piotr.
Zresztą to właśnie on w dużej mierze sprawił, że Kacper nie uznawał zakazów ani autorytetów. Drugi syn nie był planowany, lecz Piotr tak cieszył się z jego narodzin, że nie pozwalał chłopca ograniczać, strofować ani podnosić na niego głosu.
W rezultacie w ich mieszkaniu dorastał mały tyran.
Kiedy Kacper dostawał to, czego chciał, stawał się czułym i posłusznym aniołkiem. Wystarczyło jednak jedno „nie”, by wszystkim dookoła zaczynało się wydawać, że za chwilę potrzebny będzie egzorcysta.
Katarzyna doskonale rozumiała, że mężczyzna, który wdał się w wakacyjny romans akurat wtedy, gdy jego żona codziennie jeździła do szpitala do starszego syna i właśnie dlatego ich wspólny urlop trzeba było odwołać, nie powinien dłużej mieć prawa nazywać się jej mężem.
Tyle że wtedy nie widziała innego wyjścia.
Dopiero niedawno, po ciągnącej się latami przerwie związanej z opieką nad dziećmi, udało jej się wrócić do normalnego życia zawodowego. Z trudem odzyskała zawodowe umiejętności i znów poczuła, że jest kimś więcej niż matką, żoną i gospodynią. Znów była specjalistką, którą szanowano, ceniono i której zdania słuchano.
Nie zamierzała drugi raz z tego rezygnować.
Gdyby została sama z synami, bez pomocy Piotra, prawie na pewno musiałaby jeszcze raz zapomnieć o własnej karierze.
Łączenie pracy z opieką nad dwójką często chorujących dzieci było trudne. Zwłaszcza gdy jedno z nich od urodzenia przechodziło niekończący się kryzys wieku.
I teraz, pół roku po tym, jak Katarzyna przełknęła upokorzenie dla dzieci, pracy i domowego spokoju, Piotr oznajmiał, że i tak odchodzi.
I do kogo?
Do kobiety, którą nazywał swoją miłością.
Katarzyna zakręciła gaz, żeby nie spalić reszty śniadania, po czym bardzo powoli odwróciła się do męża.
Jej twarz pozostawała spokojna.
Ale w oczach pojawił się błysk, który nie wróżył Piotrowi niczego dobrego.
— To ja jestem twoją ukochaną kobietą — powiedziała wyraźnie. — Chyba że zapomniałeś, jak klęczałeś przede mną i prosiłeś, żebym urodziła Kacpra, chociaż świetnie wiedziałeś, że drugiego dziecka nie planowaliśmy. Pamiętasz, co powtarzałeś dzień w dzień? „Chcę, żeby kobieta, którą kocham, urodziła mi to dziecko”. Nie mówiłeś tak?