— Dlaczego stoisz w szlafroku? Goście zaraz tu będą!
— Wymyśl coś, cokolwiek! — Piotr rozłożył ręce z takim zdenerwowaniem, że w jego głosie pobrzmiewała już prawie panika. — Jesteś kobietą, prowadzisz ten dom! Zrób coś! Pokrój wędlinę, zrób jakąś sałatkę, nie wiem… wrzuć coś na patelnię! I na litość boską, przebierz się! Wyglądasz teraz jak… jak pomoc domowa w wolny dzień!
Agnieszka zamknęła za sobą ciężkie drzwi wejściowe i na moment oparła o nie plecy. Powoli wypuściła powietrze, jakby razem z nim chciała pozbyć się napięcia nagromadzonego przez cały tydzień. Piątek. Samo brzmienie tego słowa działało na nią kojąco. Zostało za nią pięć dni uzgodnień, arkuszy, kontroli, raportów i spotkań, po których człowiek marzył już tylko o ciszy.
Praca starszej audytorki w dużej firmie potrafiła wycisnąć z niej resztki energii, a mimo to Agnieszka naprawdę ją lubiła. Ceniła w niej porządek, logikę i przewidywalność. Właśnie tych trzech rzeczy coraz bardziej brakowało jej ostatnio w domu i w małżeństwie.
Zdjęła ciasne czółenka na obcasie i omal nie westchnęła z ulgą, kiedy zmęczone stopy dotknęły chłodnej podłogi. W mieszkaniu panowała cisza. Idealna, prawie luksusowa cisza.
Piotr w piątki zwykle wracał późno. Zostawał po pracy z kolegami w pubie, gdzie — jak to określał — „omawiali sprawy służbowe w luźniejszej atmosferze”, a do domu trafiał dopiero pod koniec wieczoru. Kierował działem sprzedaży, był przebojowy, ambitny i, jak Agnieszka coraz wyraźniej dostrzegała w ostatnich miesiącach, boleśnie uzależniony od tego, jakie wrażenie robi na innych.
W sypialni zrzuciła z siebie formalny biurowy kostium, który po całym dniu ciążył na ciele niczym zbroja. Otworzyła szafę. Na osobnym wieszaku wisiał jej ulubiony szlafrok: miękki, frotowy, w delikatnym brzoskwiniowym kolorze, trochę sprany po niezliczonych praniach, a przez to jeszcze bardziej swojski.
Nie był dla niej zwykłym domowym ubraniem. Kojarzył się ze spokojem, ciepłem i tymi nielicznymi godzinami, kiedy nie musiała być dla nikogo dostępna. Narzuciła go na ramiona, zawiązała pasek i poczuła, jak napięcie z pracy powoli ustępuje pod dotykiem miękkiego materiału.
Plan na wieczór był prosty, a właśnie dlatego wydawał się doskonały: gorąca kąpiel, kieliszek ulubionego wina, dostawa czegoś pysznego i kompletnie niezdrowego, potem stary film, który znała niemal na pamięć. Żadnych wskaźników, terminów, harmonogramów ani cudzych kryzysów. Tylko ona i odpoczynek, na który uczciwie zapracowała.
Ruszyła do kuchni po wodę, kiedy nagle w przedpokoju szczęknął zamek. Drzwi otworzyły się tak gwałtownie, że odbiły się od ogranicznika. W progu stał Piotr. Oddychał ciężko, krawat miał przekrzywiony, a w oczach czystą panikę.
— Agnieszka! — wyrzucił z siebie, zrzucając buty byle jak na wycieraczkę. — Dlaczego ty tak wyglądasz?!
Zatrzymała się ze szklanką w dłoni i spojrzała na niego bez zrozumienia.
— Jak wyglądam? Piotr, co się stało? Przecież miałeś dziś gdzieś wyjść z ludźmi z działu…
Mąż nerwowo omiótł wzrokiem mieszkanie, jakby prowadził oględziny po katastrofie. Na stole w kuchni leżała poczta, której rano nie zdążyła przejrzeć, na krześle wisiał domowy sweter, a ona sama stała pośrodku kuchni w brzoskwiniowym szlafroku, z włosami spiętymi niedbale i twarzą bez makijażu.
— Dlaczego jesteś w szlafroku? Oni zaraz tu będą! — wysyczał niemal przez zęby, łapiąc się za głowę.
Potrzebowała chwili, żeby pojąć sens tych słów.
— Kto ma tu być? Piotr, o czym ty w ogóle mówisz?
— Moi ludzie z pracy! Marek i Joanna! — przeszedł na zdenerwowany półszept, jakby goście już stali pod drzwiami. — Zaprosiłem ich na kolację! Marek jest moim szefem, rozumiesz? Od tego wieczoru może zależeć mój awans. Wiesz, jak bardzo ceni rodzinność, domową atmosferę, porządek. Lubi zobaczyć, jak naprawdę żyją jego pracownicy. A Joanna dołączyła, bo jej mąż jest teraz w delegacji.
— Zaprosiłeś swoich współpracowników do nas na kolację i zapomniałeś mi o tym powiedzieć — odezwała się Agnieszka wolno, wyraźnie oddzielając każde słowo. W środku zaczynało narastać znajome, gorące rozdrażnienie, zawsze poprzedzające prawdziwy gniew. — Nic. Mi. Nie. Powiedziałeś.
— Powiedziałem! — odburknął Piotr, lecz jego wzrok natychmiast uciekł w bok. — We wtorek. Doskonale pamiętam, że powiedziałem ci we wtorek rano!
— We wtorek rano szukałeś granatowej koszuli i narzekałeś na korki. O gościach nie padło ani jedno słowo. Piotr, ty rozumiesz, w jakiej jesteśmy sytuacji? W lodówce została połowa garnka wczorajszego żurku i dwa serki. Nie robiłam zakupów. Miałam koszmarny dzień w pracy.
— No to wymyśl coś! — Piotr znów rozłożył ręce, tym razem już niemal rozpaczliwie. — Jesteś kobietą, jesteś gospodynią tego domu! Zrób cokolwiek! Pokrój szynkę, zrób sałatkę, postaw coś na patelni! I, błagam cię, przebierz się. Wyglądasz jak… jak gosposia, która dostała wolne!
Te słowa uderzyły ją mocniej, niż gdyby ją spoliczkował. Agnieszka, specjalistka zarabiająca więcej od męża, kobieta, która wyłożyła większość własnych oszczędności na remont tego mieszkania, stała we własnej kuchni i słuchała, jak ktoś mówi do niej z pogardą.