— Dlaczego stoisz w szlafroku? Goście zaraz tu będą!
— Wymyśl coś, cokolwiek! — Piotr rozłożył ręce z takim zdenerwowaniem, że w jego głosie pobrzmiewała już prawie panika. — Jesteś kobietą, prowadzisz ten dom! Zrób coś! Pokrój wędlinę, zrób jakąś sałatkę, nie wiem… wrzuć coś na patelnię! I na litość boską, przebierz się! Wyglądasz teraz jak… jak pomoc domowa w wolny dzień!
Agnieszka zamknęła za sobą ciężkie drzwi wejściowe i na moment oparła o nie plecy. Powoli wypuściła powietrze, jakby razem z nim chciała pozbyć się napięcia nagromadzonego przez cały tydzień. Piątek. Samo brzmienie tego słowa działało na nią kojąco. Zostało za nią pięć dni uzgodnień, arkuszy, kontroli, raportów i spotkań, po których człowiek marzył już tylko o ciszy.
Praca starszej audytorki w dużej firmie potrafiła wycisnąć z niej resztki energii, a mimo to Agnieszka naprawdę ją lubiła. Ceniła w niej porządek, logikę i przewidywalność. Właśnie tych trzech rzeczy coraz bardziej brakowało jej ostatnio w domu i w małżeństwie.
Zdjęła ciasne czółenka na obcasie i omal nie westchnęła z ulgą, kiedy zmęczone stopy dotknęły chłodnej podłogi. W mieszkaniu panowała cisza. Idealna, prawie luksusowa cisza.
Piotr w piątki zwykle wracał późno. Zostawał po pracy z kolegami w pubie, gdzie — jak to określał — „omawiali sprawy służbowe w luźniejszej atmosferze”, a do domu trafiał dopiero pod koniec wieczoru. Kierował działem sprzedaży, był przebojowy, ambitny i, jak Agnieszka coraz wyraźniej dostrzegała w ostatnich miesiącach, boleśnie uzależniony od tego, jakie wrażenie robi na innych.
W sypialni zrzuciła z siebie formalny biurowy kostium, który po całym dniu ciążył na ciele niczym zbroja. Otworzyła szafę. Na osobnym wieszaku wisiał jej ulubiony szlafrok: miękki, frotowy, w delikatnym brzoskwiniowym kolorze, trochę sprany po niezliczonych praniach, a przez to jeszcze bardziej swojski.
Nie był dla niej zwykłym domowym ubraniem. Kojarzył się ze spokojem, ciepłem i tymi nielicznymi godzinami, kiedy nie musiała być dla nikogo dostępna. Narzuciła go na ramiona, zawiązała pasek i poczuła, jak napięcie z pracy powoli ustępuje pod dotykiem miękkiego materiału.
Plan na wieczór był prosty, a właśnie dlatego wydawał się doskonały: gorąca kąpiel, kieliszek ulubionego wina, dostawa czegoś pysznego i kompletnie niezdrowego, potem stary film, który znała niemal na pamięć. Żadnych wskaźników, terminów, harmonogramów ani cudzych kryzysów. Tylko ona i odpoczynek, na który uczciwie zapracowała.
Ruszyła do kuchni po wodę, kiedy nagle w przedpokoju szczęknął zamek. Drzwi otworzyły się tak gwałtownie, że odbiły się od ogranicznika. W progu stał Piotr. Oddychał ciężko, krawat miał przekrzywiony, a w oczach czystą panikę.
— Agnieszka! — wyrzucił z siebie, zrzucając buty byle jak na wycieraczkę. — Dlaczego ty tak wyglądasz?!
Zatrzymała się ze szklanką w dłoni i spojrzała na niego bez zrozumienia.
— Jak wyglądam? Piotr, co się stało? Przecież miałeś dziś gdzieś wyjść z ludźmi z działu…
Mąż nerwowo omiótł wzrokiem mieszkanie, jakby prowadził oględziny po katastrofie. Na stole w kuchni leżała poczta, której rano nie zdążyła przejrzeć, na krześle wisiał domowy sweter, a ona sama stała pośrodku kuchni w brzoskwiniowym szlafroku, z włosami spiętymi niedbale i twarzą bez makijażu.
— Dlaczego jesteś w szlafroku? Oni zaraz tu będą! — wysyczał niemal przez zęby, łapiąc się za głowę.
Potrzebowała chwili, żeby pojąć sens tych słów.
— Kto ma tu być? Piotr, o czym ty w ogóle mówisz?
— Moi ludzie z pracy! Marek i Joanna! — przeszedł na zdenerwowany półszept, jakby goście już stali pod drzwiami. — Zaprosiłem ich na kolację! Marek jest moim szefem, rozumiesz? Od tego wieczoru może zależeć mój awans. Wiesz, jak bardzo ceni rodzinność, domową atmosferę, porządek. Lubi zobaczyć, jak naprawdę żyją jego pracownicy. A Joanna dołączyła, bo jej mąż jest teraz w delegacji.
— Zaprosiłeś swoich współpracowników do nas na kolację i zapomniałeś mi o tym powiedzieć — odezwała się Agnieszka wolno, wyraźnie oddzielając każde słowo. W środku zaczynało narastać znajome, gorące rozdrażnienie, zawsze poprzedzające prawdziwy gniew. — Nic. Mi. Nie. Powiedziałeś.
— Powiedziałem! — odburknął Piotr, lecz jego wzrok natychmiast uciekł w bok. — We wtorek. Doskonale pamiętam, że powiedziałem ci we wtorek rano!
— We wtorek rano szukałeś granatowej koszuli i narzekałeś na korki. O gościach nie padło ani jedno słowo. Piotr, ty rozumiesz, w jakiej jesteśmy sytuacji? W lodówce została połowa garnka wczorajszego żurku i dwa serki. Nie robiłam zakupów. Miałam koszmarny dzień w pracy.
— No to wymyśl coś! — Piotr znów rozłożył ręce, tym razem już niemal rozpaczliwie. — Jesteś kobietą, jesteś gospodynią tego domu! Zrób cokolwiek! Pokrój szynkę, zrób sałatkę, postaw coś na patelni! I, błagam cię, przebierz się. Wyglądasz jak… jak gosposia, która dostała wolne!
Te słowa uderzyły ją mocniej, niż gdyby ją spoliczkował. Agnieszka, specjalistka zarabiająca więcej od męża, kobieta, która wyłożyła większość własnych oszczędności na remont tego mieszkania, stała we własnej kuchni i słuchała, jak ktoś mówi do niej z pogardą.
— Niczego nie będę smażyć, Piotr — odpowiedziała lodowato. — Bo nie ma czego smażyć. I nie zamierzam też urządzać przedstawienia.
Nie zdążył odpowiedzieć. Po mieszkaniu rozszedł się melodyjny dźwięk domofonu. Piotr momentalnie pobladł.
— Agnieszka, proszę — ton zmienił mu się natychmiast; z rozdrażnionego zrobił się niemal błagalny. Złożył dłonie przed sobą. — Po prostu mi dziś pomóż. Zamówię jedzenie z restauracji i powiem, że taki był plan. Ty idź do sypialni, ogarnij się, załóż tę granatową sukienkę, którą lubię. Potem do nas wyjdziesz. Proszę. Tu chodzi o moją karierę!
Nawet nie poczekał na odpowiedź. Odwrócił się i niemal pobiegł do przedpokoju, poprawiając po drodze krawat i przyklejając do twarzy gościnny uśmiech.
Agnieszka została w kuchni. Usłyszała szczęk zamka, po chwili w przedpokoju rozbrzmiał niski, zadowolony głos Marka i jasny, lekko przesadny śmiech Joanny.
— Piotrze, ale macie cudowne mieszkanie! — zachwyciła się Joanna. — Prawdziwe rodzinne gniazdko!
— Dobry wieczór, Piotrze. Dziękuję za zaproszenie. Dzisiaj na drogach był dramat — odezwał się Marek. — A gdzie twoja wspaniała żona? Tyle nam o niej opowiadałeś.
— Agnieszka zaraz wyjdzie, tylko… kończy ostatnie przygotowania — skłamał Piotr bez najmniejszego wysiłku, odbierając od gości płaszcze. — Chodźcie do salonu, rozgośćcie się.
Agnieszka cicho weszła do sypialni i przymknęła drzwi. W środku wszystko w niej wrzało. Uraza mieszała się z wściekłością, a pod tym była jeszcze inna, bardziej gorzka emocja. „Kończy ostatnie przygotowania”. Jak łatwo przychodzi mu kłamstwo. Jak naturalne wydaje mu się przerzucanie na nią skutków własnej nieodpowiedzialności.
Usiadła na brzegu szerokiego łóżka. W sypialni było spokojnie, ale rozmowę z salonu słyszała bardzo dobrze. Mieszkanie miało otwartą przestrzeń, więc dźwięki bez trudu niosły się między pokojami.
Słyszała, jak Piotr krząta się przy kieliszkach i nalewa gościom wino, które kupiła z myślą o swoim cichym piątkowym wieczorze. Słyszała też zachwyty Joanny nad wystrojem.
— Ale tu jest pięknie! Piotrze, ta sofa, ściany, światło… Robił wam to projektant? To musiało kosztować fortunę.
Agnieszka uśmiechnęła się krzywo. Owszem, remont kosztował fortunę. Jej fortunę. To ona pilnowała ekipy, wybierała materiały, spierała się z kierownikiem robót, sprawdzała kosztorysy i akceptowała każdy szczegół, podczas gdy Piotr jeździł służbowo i powtarzał, że „kompletnie nie ma czasu”.
— Trzeba było trochę zainwestować — odparł Piotr z udawaną skromnością, pod którą aż kipiała satysfakcja. — Długo prowadziłem ten projekt. Chciałem stworzyć nam idealne miejsce. Uważam, że facet powinien zapewniać rodzinie solidne zaplecze.
Agnieszka zamknęła oczy. „Długo prowadziłem”. Bezczelność aż bolała.
— A czym zajmuje się twoja żona? — zapytał Marek spokojnym, rzeczowym tonem. — Wspominałeś chyba, że też gdzieś pracuje.
— A, takie tam papiery — Piotr zbył temat lekceważącym gestem, a Agnieszce na moment zabrakło tchu. — Zwykła biurowa robota. Wie pan, panie Marku, ja mam raczej tradycyjne podejście. Najważniejszy dla kobiety jest dom. Ciepło, rodzina, to, żeby umiała czekać na męża po pracy. Agnieszka jest pod tym względem bardzo… domowa. Nie potrzebuje wyścigu po stanowiska. Ja ogarniam wszystkie kwestie finansowe, więc ona może spokojnie żyć i nie martwić się o nic.
— Jakie to urocze — przeciągnęła Joanna, a w jej głosie pobrzmiewała wyraźna ironia. — To musi być naprawdę wygodne: nie przejmować się niczym poważnym, siedzieć w domu, gotować zupy i czekać na swojego żywiciela. Ja chyba bym nie potrafiła. Potrzebuję tempa, rozwoju, poczucia, że coś osiągam.
— Każdy ma inaczej, Joasiu — powiedział Piotr protekcjonalnie. — Ja właśnie cenię w Agnieszce tę łagodność. Nie jest przesadnie ambitna, jest cicha, spokojna. Taka prawdziwa strażniczka domowego ogniska. Tylko czasem bywa trochę roztargniona, jak dziś… źle rozplanowała czas z kolacją, ale zaraz wszystko nadrobimy.
Agnieszka otworzyła oczy. Coś w niej nagle się przełączyło. Uraza zgasła. Gniew również zniknął, jakby ustąpił miejsca chłodnej, idealnie przejrzystej decyzji.
Była starszą audytorką. Człowiekiem, który potrafił znaleźć nieprawidłowości w dokumentach opiewających na miliony. Kobietą, która opłaciła większą część tego pięknego mieszkania. A jej mąż — mężczyzna, którego kochała, wspierała i nie raz ratowała z kłopotliwych sytuacji — siedział za ścianą i przedstawiał ją przełożonemu jako ograniczoną, zależną od niego gospodynię, by samemu wyglądać na bardziej wpływowego, zaradnego i hojnego. Budował sobie piedestał, zrzucając ją bez skrupułów coraz niżej.
Podniosła się z łóżka i stanęła przed lustrem. Brzoskwiniowy szlafrok rzeczywiście wyglądał miękko i domowo. Jak uniform wygodnej, cichej, posłusznej żony.
Powoli rozwiązała pasek. Frotowy materiał opadł na podłogę.
W garderobie bez chwili wahania sięgnęła po sukienkę, którą miała na sobie tylko raz, podczas firmowej gali. Głęboka butelkowa zieleń, prosty krój, zero ostentacyjności, a jednak niezwykła elegancja. Leżała na niej idealnie. Kosztowała prawie tyle, co połowa miesięcznej pensji Piotra.
Agnieszka włożyła sukienkę, otworzyła szkatułkę i wybrała niewielkie, eleganckie kolczyki. Potem usiadła przed lustrem. Dłonie miała spokojne. Nałożyła lekki podkład, podkreśliła oczy i po krótkiej pauzie sięgnęła po czerwoną szminkę. Zwykle zostawiała ten kolor na wyjątkowe okazje. Dziś właśnie taka nadeszła. Tego wieczoru żegnała się ze swoim małżeństwem.
Piętnaście minut później z sypialni wyszła inna kobieta. Nie zagoniona gospodyni z nożem do krojenia w dłoni. Nie zawstydzona żona, której nakazano ratować cudzą kompromitację. Szła pewna siebie, elegancka, opanowana i doskonale świadoma własnej wartości.
Sięgnęła po telefon i otworzyła aplikację drogiej restauracji „Biała Róża”, z której usług jej firma korzystała czasem podczas biznesowych kolacji. Kilkoma ruchami zamówiła przegrzebki, tatar z łososia, polędwicę wołową przygotowaną w odpowiednim stopniu wysmażenia, kilka wykwintnych sałatek i desery. Płatność przeszła od razu z rodzinnego rachunku, do którego podpięta była karta Piotra. Kwota robiła wrażenie.
Schowała telefon, wzięła głęboki oddech, wyprostowała plecy i ruszyła do salonu.
Rozmowa była już w pełnym toku. Piotr właśnie z zapałem tłumaczył Markowi, jak zamierza przebudować pracę działu.
— …dlatego uważam, że koszty transportu trzeba zdecydowanie lepiej zoptymalizować — mówił pewnie. — Mam już wstępny plan zmian…
Kroki Agnieszki prawie nie było słychać, lecz jej pojawienie się zadziałało jak nagłe rozbłyśnięcie światła. Stanęła w przejściu i spokojnie oparła dłoń o framugę.
— Dobry wieczór — powiedziała niskim, równym, całkowicie opanowanym głosem.
Rozmowa urwała się w pół zdania. Marek, stateczny mężczyzna w dobrze skrojonym garniturze, uniósł brwi. Joanna, efektowna brunetka, lekko zwęziła oczy i uważnie przesunęła spojrzeniem po zielonej sukience Agnieszki.
Najwięcej mówiła jednak twarz Piotra. Dosłownie opadła mu szczęka. Najwyraźniej spodziewał się wyczerpanej, skruszonej żony, która pojawi się z półmiskiem kanapek i zacznie usługiwać gościom. Zamiast niej zobaczył kobietę wyglądającą tak, jakby należało do niej nie tylko mieszkanie, lecz również cały ten wieczór.
— O, właśnie… Agnieszka — wydusił z trudem, przełykając nerwowo ślinę.
— Bardzo mi miło. Agnieszka — podeszła do Marka i wyciągnęła rękę dokładnie tak, jak robiła podczas spotkań służbowych. Nie zostawiła miejsca na przesadne uprzejmości; od razu ustawiła ton rozmowy.
— Panie Marku, dużo o panu słyszałam — dodała.
Marek uścisnął jej dłoń z wyraźnym szacunkiem.
— Wzajemnie, pani Agnieszko. Piotr mówił, że jest pani urodzoną opiekunką domowego ogniska.
Agnieszka spojrzała na męża. Przez sekundę w jej oczach pojawiło się coś ostrego.
— Piotr lubi czasem ładnie ubierać rzeczy w słowa — odpowiedziała z łagodnym uśmiechem, po czym usiadła w fotelu naprzeciw Joanny. — Mój domowy komfort najczęściej polega na tym, że zdążę zamówić ekipę sprzątającą między zamknięciem kwartalnego bilansu a rozpoczęciem badania audytowego.
Piotr wyraźnie pobladł. Joanna zamrugała, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała.
— Audytowego? — podchwycił Marek. — Myślałem, że pani…
— Jestem starszą audytorką w grupie konsultingowej — wyjaśniła Agnieszka, zakładając nogę na nogę. — Zajmuję się między innymi procesami związanymi z przejęciami firm. Wie pan, panie Marku, w dokumentach dużych przedsiębiorstw można czasem znaleźć zadziwiające rzeczy. Ludzie lubią przedstawiać życzenia jako fakty. Przypisywać sobie cudze zasługi, ukrywać prawdziwe koszty, upiększać wyniki. Tyle że liczby, w przeciwieństwie do ludzi, nie potrafią kłamać. Prędzej czy później wszystko wychodzi na jaw.
Mówiła oficjalnie o swojej pracy, lecz Piotr zrozumiał każde słowo. Siedział nieruchomo, jakby przybito go do fotela, i zaciskał palce na kieliszku.
— Ciekawe — Joanna spróbowała odzyskać przewagę w rozmowie. — Chociaż to chyba potwornie nudne, cały dzień siedzieć w liczbach. Niewiele tam miejsca na kreatywność.
— Kreatywność, Joanno, zaczyna się tam, gdzie kończy się niekompetencja — odparła Agnieszka z tak łagodnym uśmiechem, że Joanna potrzebowała chwili, by zrozumieć, jak precyzyjnie została sprowadzona na ziemię. — Gdy udaje się uchronić klienta przed wielomilionowymi karami wynikającymi z czyjejś niedbałości w dziale sprzedaży, człowiek zaczyna się czuć niemal jak artysta.
Marek roześmiał się głośno. Najwyraźniej spodobała mu się ta spokojna, inteligentna kobieta z ostrym językiem.
— A Piotr tak panią umniejszał! — powiedział. — Twierdził, że zajmuje się pani tylko papierami. A tu w domu prawdziwy rekin finansów!
— Mój mąż jest po prostu bardzo skromny — Agnieszka spojrzała na Piotra. — I oszczędny w szczegółach. Na przykład ten remont, którym państwo się zachwycali… Piotr nie wspomniał, że od początku do końca prowadziłam go ja. Ale rzeczywiście miał swój wkład. Wybrał wycieraczkę do przedpokoju.
W salonie zapadła gęsta, dźwięcząca cisza. Joanna rozchyliła usta, lecz nic nie powiedziała. Twarz Piotra pokryła się czerwonymi plamami. Spróbował zaprotestować, obrócić wszystko w żart, jednak głos odmówił mu posłuszeństwa.
— Agnieszka, po co ty… Przecież to są nasze prywatne sprawy — wymamrotał.
— Proszę się nim nie przejmować, taki mamy rodzinny humor — odparła, znów zwracając się do gości i nie pozwalając Piotrowi przejąć rozmowy. — Są państwo pewnie głodni? Piotr zrobił mi dziś niespodziankę. Nie uprzedził mnie o waszej wizycie. Najwidoczniej postanowił sprawdzić, jak radzę sobie w sytuacjach awaryjnych.
Zrobiła krótką pauzę, niemal delektując się wstydem, który coraz wyraźniej malował się na twarzy męża.
— Ponieważ jednak cenię czas i jakość, nie zamierzałam spędzać wieczoru na tworzeniu arcydzieła z pustej lodówki. Zamówiłam kolację z „Białej Róży”. Kurier powinien być za chwilę. Mam nadzieję, że lubią państwo ryby i owoce morza?
Marek, którego twarz w ciągu kilku minut przeszła od zdziwienia przez zrozumienie aż do szczerego uznania, skinął głową.
— „Biała Róża”? Świetny wybór. Jest pani niezwykłą kobietą, pani Agnieszko. Piotr ma ogromne szczęście.
Reszta wieczoru przebiegła już całkowicie pod kontrolą Agnieszki. Gdy przyjechał kurier, bez pośpiechu i bez nerwów rozstawiła wszystko na stole. Pojawiły się eleganckie dania. Rozmawiała z Markiem jak równy z równym, swobodnie przechodząc od gospodarki i sytuacji rynkowej do inwestycji oraz ryzyka korporacyjnego. Joanna, zorientowawszy się, że jej zwykłe efektowne uwagi wypadają przy Agnieszce blado, większość czasu milczała i bez przekonania przesuwała widelcem kawałki tatara.
Piotr przez cały wieczór siedział jak na rozżarzonych węglach. Co jakiś czas próbował wtrącić komentarz, odzyskać uwagę, ponownie wejść w rolę pewnego siebie gospodarza, lecz Marek słuchał już przede wszystkim jego żony. Starannie zbudowana opowieść o żywicielu rodziny i potulnej gospodyni rozsypała się na drobne kawałki. Przed przełożonym siedział człowiek, który przywłaszcza sobie cudze osiągnięcia i nie potrafi nawet uprzedzić własnej żony o zaproszonych gościach.
Punktualnie o dziesiątej Marek wstał od stołu.
— Dziękuję za świetny wieczór, pani Agnieszko. Kolacja była znakomita, ale rozmowa jeszcze lepsza.
— Proszę wpadać ponownie, panie Marku. Zawsze cenię ciekawych rozmówców — odpowiedziała uprzejmie.
Piotr odprowadził gości. Kiedy drzwi zamknęły się za nimi, w mieszkaniu zaległa ciężka, burzowa cisza.
Agnieszka stała przy oknie w salonie i patrzyła na światła miasta za szybą. Nie czuła żalu ani strachu. Tylko dziwną, niemal odurzającą lekkość.
Za jej plecami rozległy się kroki Piotra.
— Ty… ty rozumiesz, co zrobiłaś?! — głos drżał mu od tłumionej furii. — Upokorzyłaś mnie! Przy moim szefie! Przy Joannie! Zniszczyłaś mi reputację!
Agnieszka odwróciła się powoli. Zielona sukienka miękko połyskiwała w świetle kinkietu.
— Swoją reputację zniszczyłeś sam, Piotr. Wtedy, kiedy uznałeś, że możesz stanąć na mnie jak na stopniu, żeby wydawać się wyższy.
— Chciałem tylko zrobić dobre wrażenie! — krzyknął, tracąc resztki panowania nad sobą. — Mogłaś raz mi pomóc! Co ci szkodziło przez jeden wieczór zachować się jak normalna żona?!
— Normalna żona? Czyli bezgłośny dodatek do twojego ego? Dekoracja w przedstawieniu, w którym ty grasz główną rolę? — Agnieszka pokręciła głową. — Kłamałeś, Piotr. Kłamałeś, że mnie utrzymujesz. Kłamałeś, że nic poważnego nie robię. Umniejszyłeś mojej pracy, moim pieniądzom, mojemu wkładowi i mnie samej. I wiesz, co jest najgorsze? Chyba sam już uwierzyłeś w tę wersję. Tak przywykłeś korzystać z tego, co tworzę, że zacząłeś uważać, iż wszystko należy ci się z natury.
— Zwariowałaś! Poza tym to ja zapłaciłem za tę kolację! Dostałem powiadomienie z banku. Wydałaś na jedzenie jakąś obłędną kwotę!
— Spokojnie — Agnieszka podeszła do stołu, wzięła kieliszek z resztką wina i upiła mały łyk. — Potraktuj to jako koszt twojego zdemaskowania. A jutro przeleję ci tę kwotę ze swojego konta. Nie lubię mieć wobec nikogo długów.
Odstawiła kieliszek.
— Składam pozew o rozwód, Piotr.
Zamarł. Złość najpierw ustąpiła konsternacji, a po chwili prawdziwemu lękowi.
— Jaki rozwód? Agnieszka, przez jeden nieudany wieczór… przez kilka słów…
— Nie przez jeden wieczór. Ta kolacja była tylko ostatnią kroplą. Mam dość bycia twoim zasobem. Mam dość bycia wygodną. Chcę wracać do domu i spokojnie zakładać swój ulubiony szlafrok bez obawy, że ktoś mnie za niego zruga jak służącą. Chcę żyć z człowiekiem, który jest ze mnie dumny, a nie chowa moje osiągnięcia po to, by zasłonić własne kompleksy.
— A komu ty w ogóle będziesz potrzebna z takimi ambicjami?! — wyrzucił z siebie rozpaczliwie, chwytając się starej, dobrze znanej manipulacji.
— Sobie, Piotr. Przede wszystkim sobie. I to w zupełności wystarczy.
Minęła męża, który stał bez ruchu pośrodku salonu, i wróciła do sypialni. Zamknęła drzwi. Zdjęła zieloną sukienkę i starannie odwiesiła ją do szafy. Potem wyjęła stary, miękki, brzoskwiniowy szlafrok. Otuliła się nim, zawiązała pasek i po raz pierwszy od bardzo dawna zaczerpnęła powietrza naprawdę głęboko i swobodnie.
Jutro miało być trudne. Trzeba będzie znaleźć prawnika i omówić podział majątku, łącznie z mieszkaniem, które Piotr tak chętnie przedstawiał jako własne osiągnięcie. Trzeba będzie zacząć pakować rzeczy. Pojawią się awantury, prośby, namowy, być może także groźby.
Ale to wszystko wydarzy się jutro. Teraz był piątek. I Agnieszka po raz pierwszy od dawna naprawdę czuła, że jest u siebie. Bezpieczna. Wolna, szczęśliwa i niewiarygodnie silna. Podeszła do toaletki, wzięła płatek kosmetyczny i powoli, delikatnie zaczęła ścierać czerwoną szminkę. Przedstawienie się skończyło. Prawdziwe życie dopiero się zaczynało.