Miałam już serdecznie dość niekończących się pytań rodziny o moje życie uczuciowe, dlatego wpadłam na pomysł tak absurdalny, że sama początkowo nie mogłam uwierzyć, iż naprawdę zamierzam go zrealizować. Znalazłam bezdomnego mężczyznę i postanowiłam przedstawić go rodzicom jako swojego narzeczonego. Plan wydawał się działać doskonale — aż do chwili, gdy reakcja mojej matki ujawniła, że ona i mój przypadkowy „wybranek” mają wspólną, bolesną przeszłość.
Siedziałam w samochodzie zaparkowanym niedaleko wejścia do parku i patrzyłam przed siebie, czując narastający ciężar na samą myśl o nadchodzącym rodzinnym weekendzie. Każde święta wyglądały niemal identycznie: pełne troski spojrzenia mamy, znaczące uśmiechy taty i pytania, których znałam już chyba wszystkie możliwe wersje.
— Kiedy wreszcie wyjdziesz za mąż? Poznałaś kogoś?
Byłam tym wyczerpana. Sama świadomość, że ponownie mam spędzić kilka dni, tłumacząc się ze swojego życia osobistego, wydawała mi się nie do zniesienia.
Wtedy zauważyłam mężczyznę siedzącego samotnie na parkowej ławce. Otulał się mocno znoszonym płaszczem. Wyglądał na człowieka zmęczonego życiem, jakby los postawił przed nim więcej przeszkód, niż ktokolwiek powinien unieść. W jego smutnych oczach i pooranej zmarszczkami twarzy wciąż jednak było coś, co pozwalało domyślić się, że kiedyś uchodził za przystojnego.
I właśnie wtedy pojawiła się ta szalona myśl.
„A gdyby przez ten weekend został moim narzeczonym?” — mruknęłam do siebie.
Pomysł był niedorzeczny. Być może nawet niebezpieczny. Ale przecież mógł zadziałać. W tamtej chwili gotowa byłam zrobić niemal wszystko, by rodzina wreszcie przestała wypytywać mnie o związki.
Wysiadłam z samochodu i ruszyłam w stronę ławki. Mężczyzna uniósł głowę. Przez kilka sekund przyglądaliśmy się sobie bez słowa.
— Dzień dobry — zaczęłam, czując, jak bardzo niezręczna jest cała sytuacja. — Wiem, że zabrzmi to dziwnie, ale… czy zgodziłby się pan udawać mojego narzeczonego? Tylko przez jeden weekend. W zamian zapewnię panu ciepłe miejsce do spania, czyste ubrania i porządną kolację.
Przez chwilę milczał. Patrzył na mnie uważnie, jak gdyby próbował zrozumieć, dlaczego kobieta taka jak ja podchodzi do zupełnie obcego człowieka z podobną propozycją.
W końcu, ku mojemu zaskoczeniu, powoli skinął głową.
— Dobrze — powiedział cicho.
Zaskoczyło mnie, że zgodził się tak szybko. Nie pytał o szczegóły. Nie próbował się upewnić, czy mówię poważnie. Nie wyglądał nawet na szczególnie zdziwionego. Powinnam była się tym przejąć, ale w tamtym momencie było już za późno na rozsądek.
— Świetnie — odpowiedziałam. — W takim razie przed weekendem trochę pana odmienimy.
Kiedy dotarliśmy do mojego mieszkania, wyjęłam z szafy kilka rzeczy, które zostały po moim byłym partnerze. Od miesięcy tylko zajmowały miejsce i, prawdę mówiąc, nie potrafiłam wyobrazić sobie lepszego zastosowania dla tych ubrań.
— Proszę, to powinno pasować — powiedziałam, podając mu czystą koszulę i dżinsy. — Może pan skorzystać z prysznica. Ja w tym czasie zrobię coś do jedzenia.
Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
— Dziękuję. Prysznic brzmi teraz jak najlepsza rzecz na świecie.
Gdy zamknął się w łazience, zaczęłam przygotowywać warzywa na kolację. Dopiero wtedy dopadła mnie fala niepokoju.
Przyprowadziłaś do domu zupełnie obcego mężczyznę… Marta, co ty właściwie wyprawiasz? Przecież nie znasz nawet jego imienia!
Po pewnym czasie usłyszałam skrzypnięcie drzwi i odwróciłam się. Stał w przejściu z ręcznikiem przewieszonym przez ramię. Włosy miał jeszcze mokre.
I wyglądał zupełnie inaczej.
— Chyba właśnie wziąłem najlepszy prysznic od kilku lat — zażartował.
Całe wcześniejsze napięcie niespodziewanie ze mnie opadło.
— Cieszę się. Mam nadzieję, że kolacja okaże się równie udana.
Spojrzał na stół, na którym zdążyłam już ustawić talerze.
— Pachnie fantastycznie. A tak przy okazji… mam na imię Krzysztof — powiedział, siadając.
Poczułam lekkie zakłopotanie.
— Marta.
Zaczęliśmy jeść. Krzysztof spróbował pierwszego kęsa i z uznaniem pokiwał głową.
— Naprawdę dobre. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz jadłem domowy posiłek.
Przez kilka minut jedliśmy w spokojnym milczeniu. Później rozmowa zaczęła płynąć sama.
— Skoro mamy przez weekend udawać parę — odezwałam się w końcu — chyba powinnam czegoś się o tobie dowiedzieć. Masz jakieś ulubione filmy albo książki?
Zamyślił się.
— Zawsze lubiłem stare westerny. A jeśli chodzi o książki… chyba „Stary człowiek i morze”. Prosta historia, ale jest w niej coś niezwykłego.
— Naprawdę? Hemingway? — zdziwiłam się. — Nie spodziewałam się. Myślałam, że wybierzesz coś znacznie bardziej ponurego.
Zaśmiał się cicho.
— Wcale nie byłaś tak daleko od prawdy. Tylko czasami to właśnie najprostsze historie trafiają najmocniej.
— Chyba wiem, co masz na myśli.
Reszta wieczoru minęła nam na rozmowie o wszystkim i o niczym. Ku mojemu zdziwieniu często się śmialiśmy. Krzysztof miał specyficzne, suche poczucie humoru i potrafił powiedzieć coś zabawnego w chwili, gdy zupełnie się tego nie spodziewałam.