O szóstej trzydzieści budzik odezwał się ostrym, przenikliwym dźwiękiem. Anna z trudem uniosła powieki. Skronie pulsowały bólem, całe ciało było obolałe, a gardło piekło tak mocno, że nawet łyk wody sprawiał jej wyraźny dyskomfort. Spróbowała usiąść, lecz nogi miała ciężkie i jakby nie swoje, więc po chwili opadła z powrotem na poduszkę. Za oknem bez przerwy padał deszcz, a nisko zawieszone, stalowoszare chmury przygniatały dachy domów i tylko potęgowały wrażenie zupełnego rozbicia.
Miejsce obok było już puste. Jej mąż, Michał, jak zwykle wyszedł do pracy około siódmej. Zanim zamknął drzwi, pochylił się nad nią, delikatnie pocałował ją w czoło i powiedział:
— Powinnaś dziś odpocząć. Ostatnio zupełnie się nie oszczędzasz.
Anna odpowiedziała bladym uśmiechem:
— Nic mi nie będzie. Muszę dziś oddać ważny raport, nie mogę nie przyjść.
Michał tylko pokręcił głową.
— Ciągle myślisz wyłącznie o pracy. Zadbaj wreszcie o siebie.
Kiedy wyszedł, Anna jeszcze przez kilka minut leżała nieruchomo i patrzyła w sufit, po czym zmusiła się, by wstać.
W łazienkowym lustrze zobaczyła twarz kobiety, której niemal nie rozpoznawała. Była blada, oczy miała zaczerwienione i opuchnięte. Termometr pokazał 38,7 stopnia. Anna ciężko westchnęła. Przez osiem lat pracy jako księgowa prawie nigdy nie zostawała w domu z powodu choroby, nawet wtedy, gdy czuła się naprawdę fatalnie. Zawsze uważała, że nie wolno zawodzić współpracowników ani przerzucać na nich własnych obowiązków. Tego ranka jednak organizm wyraźnie odmówił dalszej współpracy. Odszukała numer przełożonego i zadzwoniła.
— Panie Pawle, bardzo przepraszam, ale dziś naprawdę źle się czuję. Czy mogłabym wziąć dzień wolny?
— Oczywiście. I proszę nawet nie myśleć o przyjeżdżaniu do biura — odpowiedział bez wahania szef. — Proszę dojść do siebie. Praca poczeka.
Anna podziękowała i zakończyła rozmowę. Później zeszła do niewielkiej apteki niedaleko domu, kupiła potrzebne leki, herbatę, słoik miodu oraz kilka cytryn. Gdy wróciła do mieszkania, zakręciło jej się w głowie tak mocno, że omal nie osunęła się na podłogę już w przedpokoju. Szybko przebrała się w domowe ubrania, połknęła tabletki, zaparzyła gorącą herbatę i, nie zdejmując nawet grubych skarpet, wsunęła się pod kołdrę. Po kilku minutach poczuła lekką ulgę. Powieki zrobiły się ciężkie i sen zaczął ją zabierać. Właśnie odpływała, gdy usłyszała cichy klik, jakby ktoś otworzył drzwi wejściowe. Ocknęła się natychmiast.
Spojrzała na elektroniczny zegarek. Była 11:15.
„Pewnie sąsiedzi” — pomyślała.
Po chwili jednak z przedpokoju dobiegł odgłos ostrożnych, stłumionych kroków. Nie, to nie było złudzenie. Ktoś naprawdę znajdował się w mieszkaniu. Anna powoli podniosła się z łóżka, czując, że serce zaczyna bić coraz szybciej. Michał nigdy nie wracał z pracy o tej porze. Bezszelestnie podeszła do drzwi sypialni i uchyliła je na zaledwie kilka centymetrów. Od strony kuchni dochodziły przyciszone głosy. Jeden rozpoznała od razu — należał do Michała. Drugi był kobiecy i zupełnie obcy. Annę ścisnęło boleśnie w piersi.
— Nie martw się, o tej porze na pewno jest w pracy — powiedział cicho Michał.
Kobieta zaśmiała się pod nosem.
— To świetnie. Będziemy mogli spokojnie przejrzeć wszystkie dokumenty.
„Jakie dokumenty?” — przemknęło Annie przez głowę. Spodziewała się usłyszeć coś całkiem innego. Przez wąską szczelinę widziała fragment kuchni. Michał i nieznajoma siedzieli naprzeciwko siebie przy stole. Leżała na nim gruba teczka, kilka kartek, koperty oraz otwarty laptop. Anna wstrzymała oddech i zaczęła przysłuchiwać się uważniej.
— Jesteś pewien, że niczego nie podejrzewa? — zapytała kobieta.
— Absolutnie — odparł spokojnie Michał. — Dla niej to będzie prawdziwa niespodzianka.
Anna zmarszczyła brwi. O jakiej niespodziance mówili? I dlaczego jej mąż musiał zakradać się do własnego mieszkania? Skąd ta pewność, że żona będzie w pracy? Pytań pojawiało się coraz więcej. Już chciała szerzej otworzyć drzwi i wyjść do nich, kiedy usłyszała kolejne słowa:
— Najważniejsze, żeby skończyć wszystko przed jej urodzinami.
Kobieta skinęła głową.
— Wtedy wyjdzie idealnie.
Niepokój Anny nieco osłabł. Może Michał rzeczywiście szykował dla niej prezent? Tylko po co aż taka konspiracja? W następnej chwili mąż wyciągnął z teczki kilka fotografii.
Anna znieruchomiała. Na zdjęciach była ona sama, kilka lat młodsza, podczas firmowego wieczoru. Obok niej stał jej dawny przełożony, z którym w tamtym okresie miała dość napięte relacje. Doskonale pamiętała te fotografie. Powstały zupełnie przypadkiem, ale koledzy z pracy jeszcze długo żartowali z ich powodu. Anna wówczas machnęła na to ręką i śmiała się razem z nimi, a Michał sprawiał wrażenie, jakby zdjęcia w ogóle go nie obeszły. Dlaczego więc teraz rozkładał je na stole?
— Znalazłem je w starym albumie — powiedział Michał, układając fotografie obok siebie. — Zawsze twierdziła, że nie znosi wspominać tamtego wieczoru, ale mam wrażenie, że to jedne z niewielu zdjęć, na których uśmiecha się naprawdę. Pamiętasz, jak mówiłem ci, że właśnie wtedy poznaliśmy się po raz pierwszy?