Przybyłam na tę wyspę w poszukiwaniu spokoju, aby rozpocząć nowe życie i wyleczyć się z przeszłości. Zamiast tego spotkałam JEGO — czarującego, uważnego i wszystko, czego nie wiedziałam, że potrzebuję. Ale właśnie wtedy, gdy zaczęłam wierzyć w nowe początki, jedna chwila zniszczyła wszystko.
Mimo że spędziłam tu dziesięciolecia, mój salon wydawał się obcą przestrzenią. Miałem 55 lat i stałem wpatrując się w otwartą walizkę, zastanawiając się, jak moje życie doprowadziło mnie do tego punktu.
„Jak się tu znaleźliśmy?” — zapytałem, patrząc na poobijany kubek Forever i Always w mojej dłoni, zanim odrzuciłem go na bok.
Przejechałam dłonią po kanapie. „Żegnaj niedzielna kawo i kłótnio o pizzę”.
Wspomnienia brzęczały w mojej głowie jak niechciani goście, których nie mogłam przegonić. Pustka była silniejsza w sypialni. Druga połowa łóżka patrzyła na mnie jak oskarżenie.
„Nie patrz tak na mnie — mruknęłam. „To nie wszystko moja wina”.
Podnoszenie rzeczy stało się polowaniem na przedmioty, które wciąż miały znaczenie. Laptop leżał na stole jak latarnia morska.
„Przynajmniej mogłeś go zatrzymać — powiedziałem, głaszcząc go.
Była w nim moja niedokończona książka, nad którą pracowałem od dwóch lat. Nie była jeszcze skończona, ale była moja — dowód na to, że jeszcze się nie pogubiłem.
A potem przyszedł e-mail od Lany:
„Kreatywne odosobnienie. Ciepła wyspa. Świeży początek. Wino.”
„Oczywiście, że wino” — zaśmiałam się.
Lana zawsze miała talent do uatrakcyjniania katastrof. Pomysł wydawał się lekkomyślny, ale czy nie o to chodziło?
Spojrzałem na potwierdzenie lotu. Mój wewnętrzny głos nie dawał mi spokoju.
Co jeśli mi się nie spodoba? Albo jeśli nie zostanę przyjęta? Co jeśli wpadnę do oceanu i zjedzą mnie rekiny?
Ale wtedy przyszła mi do głowy inna myśl.
Co jeśli mi się spodoba?
Odetchnęłam i zamknęłam walizkę. „To tyle, jeśli chodzi o ucieczkę”.
Nie uciekałam. Uciekałam do czegoś nowego.
Wyspa przywitała mnie ciepłą bryzą i rytmicznym dźwiękiem fal rozbijających się o brzeg. Zamknęłam na chwilę oczy i wzięłam głęboki wdech, pozwalając słonemu powietrzu wypełnić moje płuca.
To było dokładnie to, czego potrzebowałam.
Ale spokój nie trwał długo. Gdy zbliżyłem się do miejsca odosobnienia, spokój wyspy zmienił się w głośną muzykę i wybuchy śmiechu. Ludzie, głównie w wieku 20 i 30 lat, rozłożyli się na kolorowych pufach, trzymając napoje, które wyglądały bardziej jak parasole niż płyn.
„Cóż, to z pewnością nie jest klasztor” — mruknęłam pod nosem.
Grupa przy basenie śmiała się tak głośno, że wystraszyła ptaka na najbliższym drzewie. Westchnęłam.
Kreatywne przełomy, co, Lana?
Zanim zdążyłam schować się w cieniu, pojawiła się Lana z kapeluszem przekrzywionym pod żartobliwym kątem i margaritą w dłoni.
„Thea!” — krzyknęła, jakbyśmy nie pisały ze sobą jeszcze wczoraj. „Udało ci się!”
„Już tego żałuję — mruknęłam, ale się uśmiechnęłam.
„Daj spokój — powiedziała, machając ręką. „Tu dzieje się magia! Zaufaj mi, pokochasz to”.
„Miałem nadzieję na coś… cichego — powiedziałem, unosząc brew.
„Nonsens, musisz poznawać ludzi i chłonąć energię! Przy okazji — chwyciła mnie za rękę — muszę cię komuś przedstawić”.
Zanim zdążyłam się sprzeciwić, poprowadziła mnie przez tłum. Czułam się jak zmęczona mama na szkolnej imprezie, starając się nie potknąć o wyrzucone klapki.
Zatrzymaliśmy się przed mężczyzną, który, przysięgam, wyglądał jak z okładki GQ. Opalona skóra, zrelaksowany uśmiech i biała lniana koszula rozpięta na tyle, by była tajemnicza, ale nie wulgarna.
„Thea, to jest Eric — powiedziała podekscytowana Lana.
„Miło mi cię poznać, Thea — powiedział, a jego głos był miękki jak oceaniczna bryza.
„Podobnie — powiedziałam, mając nadzieję, że moje napięcie nerwowe nie było zbyt widoczne.
Lana promieniała, jakby właśnie miała królewskie zaręczyny. „Eric też jest pisarzem. Marzył o spotkaniu z tobą, kiedy powiedziałam mu o twojej książce.
Moje policzki się zarumieniły. „Och, nie jest jeszcze skończona”.
„To nie ma znaczenia — powiedział Eric. „To, co włożyłaś w nią przez dwa lata… jest niesamowite! Chciałbym o niej posłuchać”.
Lana uśmiechnęła się i cofnęła. „Wy dwoje rozmawiajcie. Znajdę więcej margarity!”
Byłam na nią zła. Ale po kilku minutach, niezależnie od tego, czy był to nieodparty urok Erica, czy magiczna morska bryza, zgodziłam się pójść na spacer.
„Daj mi chwilę” — powiedziałam, zaskakując nawet samą siebie.
W moim pokoju przeszukałam walizkę i wyciągnęłam najbardziej odpowiednią letnią sukienkę.
Dlaczego nie? Skoro już mnie ciągnęło, to przynajmniej będę dobrze wyglądać.
Kiedy wyszedłem, Eric już czekał. „Gotowa?
Przytaknęłam, starając się wyglądać na spokojną, choć nietypowy dreszcz przebiegł mi niespokojnie po brzuchu. „Prowadź.
Eric pokazał mi części wyspy, które wydawały się nietknięte przez zgiełk odosobnienia. Odosobniona plaża z huśtawką zwisającą z palmy, ukryta ścieżka prowadząca do klifu ze spektakularnym widokiem — miejsca, których nie ma w broszurach turystycznych.
„Jesteś w tym dobra” — powiedziałam, śmiejąc się.