Jechałam do domu, kiedy zobaczyłam małą dziewczynkę w szkolnym autobusie, która w przerażeniu rzucała się o tylną szybę. Mój świat się zatrzymał. Coś było nie tak. Ale jakie niebezpieczeństwo może grozić małemu dziecku w pozornie bezpiecznym autobusie szkolnym? Ruszyłam za autobusem, aby to sprawdzić, ale moje serce nie wytrzymało.
Deszcz uderzał w przednią szybę, gdy jechałam do domu, a każda kropla odbijała się w moim sercu. Dzisiaj był najgorszy dzień w moim życiu. Najpierw mój narzeczony odwołał nasze wesele w zeszłym tygodniu, a teraz straciłam pracę. W mojej głowie panował chaos myśli i emocji…
„Zachowaj spokój, Molly” – szeptałam do siebie, ściskając kierownicę kostkami palców. „Musi być inne wyjście. Jeśli jedne drzwi się zamykają, inne się otwierają, prawda?”.
Ale słowa wydawały się puste. Jak mogłam wrócić do domu i powiedzieć mamie, że ją zwolniono?
Ona sama przeżywała trudności. Odkąd zmarł tata, była dla mnie oparciem i nie chciałam jej zawieść.
Mój telefon zadzwonił po raz piąty. Znowu mama. Zatrzymałam się na poboczu i odebrałam.
„Tak, mamo, będę za dziesięć minut. Jestem za kierownicą…”
„Molly, kochanie, widziałaś prognozę pogody? Nadchodzi silna burza. Proszę, bądź ostrożna”.
Przełknęłam ślinę. Ta burza była niczym w porównaniu z tą, która szalała we mnie.
„Tak, tak, nie martw się. Niedługo będę”.
„Wszystko w porządku? Wyglądasz na zmęczoną”.
„Wszystko w porządku, mamo. Po prostu… jestem zmęczona. Muszę jechać, dobrze? Kocham cię” – odłożyłam słuchawkę, a gardło ścisnęło mi się z emocji.
Jak mogłem jej powiedzieć, że straciłem pracę tylko dlatego, że wyraziłem swoją opinię na temat wyższej kadry kierowniczej? Tłumaczyli się tym, że „nie zrealizowali planów kwartalnych”, ale ja znałem prawdziwy powód.
„Co najgorszego może się stać?” – mruknąłem, wrzucając bieg wsteczny.
Niewielu wiedziało, że wkrótce się o tym przekonam.
Kiedy ponownie włączyłem się do ruchu, obok mnie z hukiem przejechał żółty autobus szkolny. Coś przykuło moją uwagę w tylnym oknie: mała dziewczynka, z twarzą przyciśniętą do szyby, zaciskała kurczowo małe piąstki. Wołała o pomoc.
„Co to jest…? O Boże… czy z nią wszystko w porządku?” Zaparło mi dech w piersiach.
Nie zastanawiając się, uruchomiłem silnik i ruszyłem za autobusem. Dziecko najwyraźniej było w niebezpieczeństwie, ale dlaczego? Jakie zagrożenie mogło jej zagrażać w pozornie bezpiecznym autobusie szkolnym?
„Jedę, trzymaj się, kochanie” – mruknąłem, wielokrotnie sygnalizując.
Kierowca autobusu wydawał się nic nie zauważać i kontynuował jazdę, jakby nic się nie stało. W mojej piersi narastała panika i w ułamku sekundy podjąłem decyzję. Wyprzedziłem autobus i wjechałem przed niego, zmuszając go do zatrzymania się na środku ruchliwej drogi.
Kierowca, otyły mężczyzna z gęstym czarnym wąsem, wyskoczył z pojazdu. „Co pani sobie wyobraża, proszę pani? Może pani spowodować wypadek!”
Zignorowałam go, przecisnęłam się obok niego i wbiegłam do autobusu. Hałas uderzył mnie jak ściana. Dzieci tłoczyły się wokół dziewczynki, krzyczały i śmiały się.
Pobiegłem do tylnej części autobusu, gdzie dziewczynka siedziała sama, z zaczerwienioną twarzą pokrytą łzami. Podchodząc do niej, zamarłam. To nie było to, czego się spodziewałam.
„O mój Boże! Masz atak astmy?”
Dziewczynka gorączkowo skinęła głową, jej klatka piersiowa unosiła się, gdy walczyła o powietrze. Uklęknąłem obok jej fotela, moje serce biło jak szalone.
„Jak masz na imię, kochanie?” – zapytałem, starając się zachować spokojny głos.
Wskazała na dowód tożsamości, który wisiał na jej szyi. Nazywała się Chelsea.
„Dobrze, Chelsea, zaraz ci pomożemy. Gdzie jest twój inhalator?”
Chelsea potrząsnęła głową, nie mogąc mówić. Podniosłem wzrok i zobaczyłem, że kierowca podążył za mną, a jego twarz była blada.
„Nie wiesz, gdzie jest jej inhalator?”
Potrząsnął głową. „Ja… ja nawet nie wiedziałem, że ma problemy. Tutaj jest tak głośno, że nic nie słyszałem”.
Powstrzymałem gniewną ripostę i zacząłem przeszukiwać plecak Chelsea. Nic. Ogarnęła mnie panika, gdy zobaczyłem, że usta małej dziewczynki zaczęły sinieć.
„Pomóż mi poszukać!” – krzyknęłam do kierowcy.
Szukaliśmy pod siedzeniami, w przejściu, wszędzie, gdzie tylko można było pomyśleć. Ku mojemu przerażeniu zdałam sobie sprawę, że inne dzieci się śmieją, a niektóre nawet wskazują na Chelsea.
„To nie jest śmieszne!” – rzuciłam się na nie. „Ona potrzebuje pomocy!”
I wtedy olśniło mnie. Zacząłem chwytać wszystkich za plecaki, nie zwracając uwagi na ich protesty.
„Hej, tak nie można!” – krzyknął piegowaty chłopiec.
Znalazłem go w trzeciej sprawdzonej torbie: niebieski inhalator z imieniem Chelsea. Rzuciłem się na chłopca, do którego należał plecak.
„Dlaczego to masz?”
Odwrócił się, mrucząc: „To był tylko żart”.
„Żart? Ona mogła umrzeć!”
Pospieszyłem z powrotem do Chelsea i pomogłem jej użyć inhalatora. Stopniowo jej oddech się wyrównał, a twarz odzyskała kolor. Trzymałem ją za rękę, szepcząc uspokajające słowa, aż doszła do siebie.