Wróciłam do domu wcześniej, a Grisha przywitał mnie niezwykłym uśmiechem i propozycją masażu stóp — czego nigdy wcześniej nie robił. Chciałam wierzyć, że to przejaw dobroci, ale ciche kliknięcie dochodzące z łazienki podpowiedziało mi prawdę: mój mąż skrywał straszną tajemnicę.
Wszystko zaczęło się sześć lat temu. Miałam 29 lat, właśnie zakończyłam długi związek i czułam, że już nigdy nikogo nie znajdę.
I pewnego wieczoru w moim życiu pojawił się Grisha. Siedziałam w barze, popijając kieliszek wina po pracy, kiedy podszedł do mnie ze swoim pewnym siebie, lekkim uśmiechem.
„Nie masz nic przeciwko, jeśli usiądę?” – zapytał, wskazując na krzesło obok mnie.
Był wysoki, przystojny, a w jego oczach tańczyły iskierki. Był jednym z tych facetów, którzy wydawali się rozumieć wszystko o tym świecie. Uśmiechnęłam się nieśmiało i skinęłam głową.
Usiadł i od razu zaczął rozmowę. „Widzę, że miałaś długi dzień. Niech zgadnę – księgowa?”.
Roześmiałam się. „Prawie. Marketingowiec”.
„Aha, tak właśnie myślałem. Masz taką kreatywną, rozwiązującą problemy aurę” – powiedział z uśmiechem.
Od tego momentu byłam pod wrażeniem. Grisha potrafił sprawić, że czułam się zauważona, jakbym była najciekawszą osobą w pokoju. Zaczęliśmy się spotykać, a rok później pobraliśmy się.
Na początku wszystko było idealne. Był zabawny, czarujący i delikatny. Sprawiał, że czułam, że mogę wszystko. Myślałam, że wydobywa ze mnie wszystko, co najlepsze.
Ale z czasem zaczęły mnie niepokoić drobiazgi. Grzeszko nie chciał mieć dzieci. Mówił, że to nie jest odpowiedni moment, ale w głębi serca wiedziałam, że nigdy nie zmieni zdania. To łamało mi serce, ponieważ zawsze marzyłam o dużej rodzinie.
Był też jego zwyczaj stawiania wszystkich innych ponad mną. Jego brat potrzebował pomocy przy przeprowadzce? Grzeszko był na miejscu. Jego przyjaciele chcieli się zabawić? Bez wahania odwoływał nasze plany. Wmawiałam sobie, że po prostu taki jest, ale to mnie raniło.
Z biegiem lat nasze małżeństwo stało się czymś… cichym. Zbyt cichym. Iskra, która kiedyś była, zgasła. Bardziej przypominaliśmy współlokatorów niż parę.
Tego wieczoru po raz pierwszy od kilku tygodni wróciłam z pracy wcześniej. Byłam wyczerpana niekończącymi się spotkaniami i chciałam po prostu zdjąć buty i odpocząć.
Kiedy weszłam, Grisha czekał na mnie przy drzwiach. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, który tworzył dołeczki.
„Ciężki dzień?” – zapytał, pochylając się, aby pocałować mnie w policzek.
„Tak” – odpowiedziałam, rzucając torbę na stolik. „Męczący”.
„Świetnie” – powiedział, klaszcząc w dłonie. „Może usiądziesz? Zrobię ci masaż stóp”.
Mrugnęłam. Grzeszko? Proponuje masaż stóp? Zwykle jęczał, kiedy prosiłam go, żeby podał mi pilota.
„Mówisz poważnie?” – zapytałam, unosząc brew.
„Oczywiście” – powiedział, prowadząc mnie do kanapy. „Zasługujesz na odrobinę luksusu”.
Zbyt zmęczona, by się kłócić, pozwoliłam mu zdjąć mi buty. Jego dłonie były zaskakująco delikatne, gdy masowały moje obolałe stopy.
„To… przyjemne” – powiedziałam z wątpliwością, zamykając oczy.
Roześmiał się, nieco głośniej niż powinien. „Czy facet nie może rozpieszczać swojej żony bez podejrzeń?”.
Wymusiłam uśmiech, ale nie mogłam pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak. To nie był Grisha. Przynajmniej nie ten Grisha, z którym mieszkałam przez ostatnie kilka lat.
I wtedy usłyszałam ciche kliknięcie z korytarza.
Wyprostowałam się. „Słyszałeś to? Brzmi jak drzwi łazienki…”.
Grisza nerwowo się roześmiał. „Prawdopodobnie rury. Sama wiesz, jaki mamy stary dom”.
W środku wszystko mi się skurczyło. „Grisza, co się dzieje?”.
„Nic!” – powiedział, a jego głos stał się wyższy niż zwykle. „Jesteś po prostu zmęczona. Usiądź, zrelaksuj się…”
Nie zwracając na niego uwagi, wstałam i poszłam w kierunku łazienki.
„Zaczekaj!” – zawołał za mną, a w jego głosie zabrzmiała panika. „Dokąd idziesz?”
Korytarz wydawał się dłuższy niż zwykle, gdy szłam do łazienki. Puls dudnił mi w uszach, a z każdym krokiem moje zaniepokojenie rosło.
Kiedy otworzyłam drzwi łazienki, uderzyła mnie fala powietrza. Było ciepłe i wilgotne, jakby ktoś właśnie wyszedł spod prysznica. Lustro było lekko zaparowane.
Serce waliło mi jak młot, kiedy rozglądałam się po pokoju. I wtedy to zobaczyłam: tubkę szkarłatnej szminki na blacie.
Podniosłam go i podałam mu, kiedy podszedł niepewnie. „Czyj to jest?”
Twarz Grzeszka zbladła. „Eee… twój?”
„Nie obrażaj mnie” – odparłam. „Wiesz, że nie używam takiego koloru”.
Zanim zdążył odpowiedzieć, z sypialni dobiegło stłumione kichnięcie.
Zatrzymałam oddech. Spojrzałam na Griszę, który teraz wyraźnie się spocił.
„Nie chcesz tego wyjaśnić?” – zapytałam lodowatym głosem.
Wymamrotał: „To nic takiego. Naprawdę. Przysięgam…”.
Nie chciałam tego słuchać. Z bijącym sercem skierowałam się do sypialni.
Grysz pospieszył za mną, jego głos brzmiał desperacko. „Zaczekaj, nie rób tego!”.
Nie zwracając na niego uwagi, otworzyłam drzwi szafy.