W 1979 roku zyskała sławę jako komik, aktorka i symbol seksu.
Później wystąpiła w filmie Superman III w Hollywood i rozpoczęła nową karierę jako psycholog, autorka książek o seksie i związkach oraz prezenterka telewizyjna w Stanach Zjednoczonych.
Obecnie mieszka w bastionie zwolenników Trumpa na Florydzie, kontynuując swoją pracę i realizując pasje z taką samą energią i zapałem, jakie zawsze ją charakteryzowały.
Uzależniony od heroiny mężczyzna zgwałcił ją
Urodzona w 1949 roku pod czystym niebem Takapuna w Auckland, aktorka wkroczyła w świat pełen ciekawości.
W wieku czterech lat jej życie stało się podróżą przez oceany, kiedy wraz z rodzicami, wybitnymi naukowcami, i dwiema pełnymi energii siostrami przeniosła się do Australii.
Wszystko wydawało się możliwe, aż do momentu, kiedy wstrząsające wydarzenie zmieniło ją na zawsze. Według jej autobiografii, w wieku 16 lat została zgwałcona przez 35-letniego uzależnionego od heroiny mężczyznę i zaraziła się chorobą przenoszoną drogą płciową (STI).
Nie powiedziała nikomu o tym zdarzeniu, ale kiedy jej rodzice dowiedzieli się o infekcji, wyrzucili ją z domu. Jak wspomina: „Dobrze pamiętam to uczucie, ponieważ nadal doświadczam go za każdym razem, gdy ktoś mnie odrzuca, nawet w stosunkowo niewielkim stopniu”.
Jak wspomniano, rodzice komiczki byli naukowcami – jej ojciec był zoologiem, a matka biologiem. Byli zdystansowani, oschli, a czasem wręcz surowi, mówiąc jej nawet, że jest jak eksperyment.
„Czy celowo pozbawiali mnie miłości i wsparcia, aby zobaczyć, jak się rozwinę? Czasami tak właśnie się czułam” – napisała aktorka w swojej książce.
Ojciec wyrzucił ją z domu
Według niej rodzice mieli ogromne oczekiwania wobec swojego pierwszego dziecka. W wieku trzech lat zaczęła czytać i osiągała wysokie wyniki w testach IQ. W wieku siedmiu lat została przeniesiona do starszej klasy, gdzie spotkała się z prześladowaniem i stała się wyrzutkiem społecznym.
Mimo to zmusiła się do osiągania doskonałych wyników, ponieważ, jak sama twierdzi, „ojciec dał mi jasno do zrozumienia, że drugie miejsce jest nie do przyjęcia”.
Ten brak opieki wywarł na niej trwały wpływ. „Miałam problem z dotykiem. Bardzo pragnęłam uścisków i dotyku, ale kiedy znalazłam się w takiej sytuacji, czułam lekki niepokój, jakby to mnie smuciło, ponieważ przypominało mi o tym, czego mi brakowało. Zdarza się to wielu osobom, które nie były przytulane w dzieciństwie”.
Mając to na uwadze, nie wydaje się aż tak nieprawdopodobne, że jej rodzice wyrzucili ją z domu, kiedy dowiedzieli się, że ma chorobę przenoszoną drogą płciową.
Kiedy była ciężko chora na mononukleozę i rzeżączkę, jej ojciec przyszedł do jej łóżka i powiedział: „Miałaś zachować czystość do ślubu. Nie jesteś już moją córką”.
Jednak pomimo wyrzucenia z domu kobiecie tej udało się podnieść z upadku.
Przełamanie schematów
W 1971 roku aspirująca aktorka zdała egzaminy do Narodowego Instytutu Sztuki Dramatycznej w Sydney i jej kariera powoli zaczęła się rozwijać. Nie był to sukces z dnia na dzień. Często była biedna i nie zawsze dostawała najlepsze role. W Australii poświęciła również wiele energii na walkę z typowaniem do ról teatralnych, a jej wybuchy emocji czasami trafiały do prasy.
Być może właśnie z tego powodu w 1976 roku przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie wystąpiła w wielu filmach i programach telewizyjnych. Jednak to jako komik dokonała wielkiego przełomu, a później została opisana w Wielkiej Brytanii jako „jedna z najbardziej bezczelnych eksportowych gwiazd z kolonii”.
Sławę zyskała w brytyjskim programie komediowym Not the Nine O’Clock News pod koniec lat 70. i na początku lat 80., występując u boku znanych komików, takich jak Rowan Atkinson, Mel Smith i Griff Rhys Jones.
W programie przełamała schematy. Nie tylko była jedyną kobietą w zespole komediowym zdominowanym przez eleganckich mężczyzn, ale także sama grała seksowną postać kobiecą w czasach, gdy kobiety były zazwyczaj przedstawiane przez mężczyzn przebranych za kobiety.
„Ciągle myślałam, że chcę być poważną aktorką, co było głupie, ponieważ jestem fatalną poważną aktorką, jestem okropna i uważam, że gra na serio jest strasznie nudna. Po prostu nie słuchałam siebie. Powinnam była wiedzieć, że jestem komiczką” – wyjaśniła kiedyś.
Najbardziej zapadający w pamięć skecz
W jednym z najbardziej zapadających w pamięć skeczów zagrała recepcjonistkę wypożyczalni samochodów, która zapytana przez klienta, czy może zapłacić kartą American Express, odpowiedziała: „To będzie w porządku, proszę pana, a może zechce pan też pogłaskać moje cycki?” – rozpinając przy tym bluzkę. Sketch był satyrą na slogan reklamowy firmy, a w artykule redakcyjnym z 2007 roku napisano, że „doskonale oddawał ducha lat 80., zgodnie z którym chciwość jest dobra, a którego dziedzictwo jest nadal odczuwalne”.
Jej praca w programie zaowocowała rolą w dużym hollywoodzkim filmie na początku lat 80. Wcielając się w postać Lorelei Ambrosii, czytającej Kanta dziewczyny złoczyńcy Rossa Webstera, zdobyła uznanie wielu osób za swoją rolę w filmie Superman III.